19
คิดว่าเข้มแข็งแล้ว ไม่เลย...
'ถ้าเป็นเรื่องที่ผ่านมาของคุณ ผมรับได้ทุกอย่าง ได้ยินไหมอาทิตย์
ผมรักคุณถ้าคุณยังอยากฟัง ผมรักคุณ ที่รักผมรักคุณ...'
เพียงแค่คำบอกรักของหมอ แค่ประโยคนี้ก็ทำให้กำแพงในหัวใจผมพังทลาย
จำได้ว่าผมแตะลงบนลูกบิดประตูด้วยมืออันสั่นเทา
ทันทีที่ผมเห็นหน้าของหมอทุกอย่างก็จบลง
ไม่มีอีกแล้วอาทิตย์ที่จมอยู่ในโลกของอดีต
อดีตที่เจ็บปวดหมอช่วยลบไปหมดแล้ว
หมอทำให้ผมรู้จักคำว่าอนาคต....
อนาคตของผมที่จะได้รักหมอตลอดไป
'กลับมาหาผมนะ ได้โปรด กลับมาอยู่ข้างๆ ผมอีกครั้ง'
ผมจะไม่ไปไหนอีกแล้ว
ไม่ไปแล้ว....
"อื้อออ"
แสงแดดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาแยงตาทำให้ผมขยับตัวเพราะนอนต่อไม่ได้
ผมค่อยๆดันตัวจะลุกขึ้นจากที่นอนแต่ดูเหมือนว่าจะไร้ผลเพราะติดที่มีแขนหนักๆ
พาดอยู่ที่เอว
"หมอ"
ผมส่งเสียงร้องเมื่อหมอกระชับแขนที่พาดอยู่ตรงเอวผมให้แน่นขึ้นจนทำให้ผมเริ่มจะอึดอัด
แถมยังมีลมหายใจร้อนๆ เป่ารดหลังคออีก
แต่แปลกนะที่ตอนนี้ริมฝีปากของผมกลับยกยิ้มขึ้นมา
"จะไปไหนครับ" หมอถามเสียงงัวเงีย
ผมเอี้ยวหน้ากลับไปมองก็เจอหมอเปิดเปลือกตาขึ้นมาข้างหนึ่งแล้วกำลังจ้องหน้าผมเช่นกัน
เขายิ้มให้ผมและผมเองก็ยิ้มตอบให้เขา
ผมวางมือลงบนหลังมือของหมอเพื่อซับไออุ่น
ผมรู้สึกว่าวันนี้หมอหล่อเป็นพิเศษ
"ผมอยากทำอาหารให้หมอทาน" ผมบอกจุดประสงค์กับคนที่ซ้อนตัวอยู่ด้านหลัง
"แต่ผมอยากนอนกอดคุณ"
แต่เพียงแคประโยคเดียวของหมอก็ทำให้ความตั้งใจของผมยุติลง
เสียงนุ่มทุ้มที่กรอกคำพูดใกล้ๆ หู ไหนจะไออุ่นจากอ้อมกอดของหมอนั่นอีกผมไม่อาจต้านทานไหว
"ผมอยากกอดคุณแน่นๆ อยากแสดงออกให้คุณมั่นใจในความรักของผม
ผมอยากเห็นคุณยิ้มและแน่นอนว่าคุณต้องยิ้มเพราะผม"
หมอพลิกตัวผมให้กลับไปหาเขาโดยที่แขนยังโอบรอบเอวผมไว้
ผมมองรอยแดงตรงหน้าอกของหมอที่เกิดจากรอยข่วน รอยที่เกิดจากนิ้วของผม
ก่อนที่ผมจะเงยหน้าขึ้นสบตากับหมออีกที
"ผมดีใจที่เช้านี้ผมตื่นมาเจอคุณ" หมอพูดจบก็ค่อยๆ
บรรจงจูบลงบนหน้าผากของผม มันแผ่วเบาแต่ผมรู้สึกได้
"ผมก็ดีใจที่ผมได้ตื่นมาในอ้อมกอดของหมออีกครั้ง"
"ต่อไปนี้ผมไม่อนุญาตให้คุณหนีไปไหนอีกแล้วนะ"
ผมพยักหน้าก่อนที่ตัวของผมจะถูกอ้อมแขนของหมอกอดให้แน่นขึ้นอีก
และไม่นานเราสองคนก็จมสู่นิทราอีกครั้ง
และครั้งนี้รอยยิ้มก็ยังคงไม่จางลงไป
ความสุขที่แท้จริง....มันเป็นอย่างนี้นี่เอง
14.25
น.
Rrrrr~
Rrrrrr~
ผมละจากการทำอาหารในครัวเพื่อเดินออกมาหาโทรศัพท์
ผมวางเอาไว้ที่โต๊ะข้างโทรทัศน์และตอนนี้มันกำลังกรีดร้องรอให้ผมเข้าไปหา
มองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอก่อนจะกดรับแล้วกรอกเสียงลงไป
"ฮัลโหล"
ผมยิ้มออกมาเล็กน้อยเลือกที่จะนั่งลงบนเก้าอี้ตัวไม่ไกล
ดูจากชื่อคนโทรเข้ามาผมว่าบทสนทนาไม่น่าจะจบลงด้วยเร็ว
[ไงมึงน้ำเสียงดูดีขึ้นนี่] ปลายเสียงเอ่ยแซวผมพร้อมด้วยเสียงหัวเราะ
ไอ้ตัง...คือคนที่โทรมาหา
"คงไม่มีดีไปกว่านี้อีกแล้ว" ผมพูดตอบมันพลางมองเลยไปยังประตูห้องนอน
ในนั้นมีคนที่ผมรักมากที่สุดนอนหลับอยู่ ความสุขของผมคือคนๆ นั้น
[กูดีใจนะที่มึงจะมีความสุขจริงๆ เหมือนคนอื่นเขาซะที]
"ขอบใจ ว่าแต่คนที่บอกที่อยู่กูกับหมอคือมึงใช่ไหมตัง"
ผมกดเสียงให้ต่ำลงอีกนิดตอนเอ่ยถาม ได้ยินเสียงมันขำมาเบาๆ ตามสาย
[ถ้าบอกไม่ใช่มึงก็คงจะไม่เชื่อ ฮ่าๆ เออกูบอกเอง]
"สาระแน" ผมต่อว่าไม่จริงจังแต่อีกฝ่ายกลับโวยวายใหญ่ที่โดนผมหลอกด่า
[ด่าแบบนี้กูนี่ไม่น่าช่วยเลยจริงๆ ชิ!]
ผมหลุดขำให้กับคำตัดพ้อนั้น มันยังส่งเสียงแง้วๆ มาให้ผมฟัง
แอบทวงบุญคุณด้วยนะ ว่าเป็นเพราะมันผมกับหมอถึงสมหวัง
ช่วยหวังผลนะผมว่า...
"ต้องให้กูขอบคุณยังไงว่ามา ดูท่ามึงจะมีเรื่องให้กูช่วยนะ ใช่ไหม?"
[ฉลาดมากเพื่อนรัก]
ผมเดาผิดที่ไหน คนอย่างสารัชถ้าถึงขนาดช่วยแล้วทวงบุญคุณแสดงว่ามันต้องการให้อีกฝ่ายช่วยเหลือตอบแทน
และถ้าให้ผมเดาอีกครั้ง ผมว่านะ....
"เรื่องพี่ก้องของมึงน่ะเหรอ ทำไมไปตบตีกับใครเขามาอีกล่ะ"
ผมว่าติดตลกแต่ดูเหมือนเพื่อนของผมจะไม่ขำด้วย
มันด่าผมมาชุดใหญ่ผมก็แค่รับฟังให้มันได้ระบาย
ผมไม่ได้พูดเกินจริงหรอก...
เพราะผู้ชายคนนี้เคยทำให้ไอ้ตังต้องขึ้นโรงพักเพราะข้อหาทะเลาะวิวาทมาแล้ว
แถมคู่กรณียังเป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัย
และไม่ใช่แค่คนเดียวนะที่ทำให้มันต้องเสียค่าปรับ 500บาท
[มึงไม่เข้าใจกูหรอก กูมองของกูมาตั้งนาน จู่ๆ
อีเด็กบ้าที่ไหนไม่รู้จะมาคาบไปแดก ข้ามศพกูไปก่อนเถอะ]
ครับ....
ใครคิดจะไปยุ่งกับพี่ก้องของมัน ไอ้ตังเอาตาย
"กูแนะนำให้มึงไปบอกรักซะ ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ"
ผมแนะนำเป็นรอบที่หนึ่งร้อย แต่ดูท่าต้องมีครั้งที่หนึ่งร้อยหนึ่งแน่ๆ
[เขาไม่ได้ชอบแบบกูนี่ เขาชอบชะนีใครจะไปกล้าบอก ช่างเรื่องของกูเหอะ
เอาเป็นว่าตอนนี้มึงมีความสุขก็โอเคแล้ว]
"รอกูกลับไปนะ กูจะนั่งฟังมึงเล่าให้ละเอียดไม่ลุกหนีไปไหนเลย"
ผมนั่งคุยเรื่องไร้สาระกับตังอีกพักใหญ่ก่อนที่มันจะขอตัวกลับไปทำงาน
ผมวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิมยืนมองจนแสงจากหน้าจอดับสนิท
ผมเดินกลับไปที่ครัวเตรียมอาหารที่ค้างต่อให้เสร็จ
'ถ้ากลับมาเมื่อไหร่ก็บอกนะ มาช่วยกูซับน้ำตาพี่อุ้มด้วย'
ผมนึกย้อนกลับไปถึงเรื่องที่ตังเล่าให้ฟังมนอกจากมันจะโม้เรื่องตัวเองมันยังลามไปถึงพี่อุ้มด้วย
ตอนนี้เหมือนว่ากำลังมีปัญหากับแฟน เห็นว่าตาบวมมาทำงานทุกวัน
เหตุการณ์ของคนรอบข้างทำให้ผมมองย้อนกลับมาที่ตัวเอง
ความทุกข์เหล่านั้นผมก็เคยเผชิญมาและผมเชื่อว่ามันจะต้องผ่านพ้นไป
ทั้งตังและพี่อุ้ม ทั้งสองคนเลย
"เฮ้อออออ~" ผมถอนหายใจก่อนจะตัดปัญหาทั้งหมดทิ้ง
"อะแฮ่มม"
"อุ๊ย!" ผมตกใจเมื่อมีเสียงดังมาจากประตู
ผมเงยหน้ามองอัตโนมัติก็เจอหมอยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น
แม้ว่าตอนนี้จะล่วงเข้าตอนบ่ายแต่หมอก็ยังเป็นหมอ...
"หมอยิ้มอะไร" ผมถามพลางคลำไปที่ใบหน้า
ดูจากสายตาของหมอเขามองหน้าผมแล้วยิ้มขำ แน่ล่ะว่ามันทำให้ผมไม่มั่นใจ
"หึหึ"
"คุณหัวเราะผมเหรอ" ผมมองหมอที่ก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
เขายังยิ้มแล้วหลุดขำเบาๆ
จนตอนนี้เขามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้ามระยะห่างจากผมแค่สามก้าว
หมอยื่นมือมาใกล้หน้าผมและมันทำให้ผมตกใจถอยหลังหนี
"ผมจะหยิบผักออกจากแก้มคุณให้ นี่ไง"
เขาชูผักชีขึ้นมาให้ดูก่อนจะทิ้งมันลงถังขยะใกล้ๆ ผมลูบแก้มตัวเองทันที
"ก็หมอขำ..." ผมก้มหน้าลงมือหั่นผักที่วางอยู่บนเขียงอีกครั้ง
ผมยอมรับเลยว่ารู้สึกขัดเขินเมื่อเราต้องมาอยู่ใกล้กันด้วยสถานะที่มันเปลี่ยนไป
มันต่างจากแต่ก่อนที่ผมอยากใกล้ชิดร่างกายของเขา
ผมทำทุกอย่างโดยไม่สนใจความรู้สึกของใคร
แต่ตอนนี้ผมกับหมอเราไม่ได้ใกล้กันแค่ร่างกาย
"ผมจะไปรอข้างนอก ทำให้อร่อยนะ"
หมอยิ้มให้ผมก่อนจะหมุนตัวออกไปด้านนอก
ผมพรูลมหายใจเฮือกใหญ่
ผมว่านะผมต้องใช้เวลาอีกหลายวันกว่าหัวใจผมจะกลับมาเต้นด้วยจังหวะปกติเหมือนเดิม
"คุณทำอะไรกับผมกันเนี่ย ให้ตาย"
TBC_____SEX APPEAL NEWBACK เลว 20
จากเพจฟิคนักบอลไทย
