MUIAUM ❤️
NOT ANOTHER ONE
เราคุยกันทุกวันถึงแม้จะไม่ได้เห็นหน้าแต่ว่าเราก็ได้ฟังเสียง
[พี่มุ้ยอุ้มเหนื่อยแล้ว....]
เสียงจากปลายเสียงฟังดูเหนื่อยล้าจนผมสงสาร กัปตันที่แข็งแกร่ง ผู้ชายที่ฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆ มามากมายไม่ว่าจะในสโมสรหรือในทีมชาติ
แต่ว่าตอนนี้อุ้มกำลังแสดงด้านอ่อนแอให้ผมเห็น
[อุ้มผิดอะไร...ฮึก..]
ผมกำโทรศัพท์ในมือให้แน่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นดังลอดผ่านมา อุ้มของผมไม่เคยต้องเสียน้ำตาให้เรื่องพวกนี้
ผมกัดฟันจนขึ้นกราม จินตนาการว่าตัวเองเป็นคนที่โดนโจมตีผ่านโลกโซเชี่ยลเหมือนอีกฝ่ายก็รู้สึกโกรธจนทนไม่ได้
แล้วอุ้มล่ะ...
ความรู้สึกของอุ้มตอนที่ได้อ่านข้อความดูแคลนพวกนั้นจะรู้สึกยังไง ยิ่งกับคนที่มันเคารพเหมือนแม่คนที่สอง
อุ้มไม่มีทางเข้มแข็งต่อไปได้อีก ผมรู้...
ภายนอกอุ้มแสดงออกมาว่าเข้มแข็งเท่าไหร่ ใครจะรู้ว่าภายในอุ้มเปราะบางยิ่งกว่า
"ถ้าเหนื่อยก็มาหาพี่นี่มา"
[พี่มุ้ย...]
"มาอยู่กับพี่ พี่จะดูแลอุ้มเอง"
เป็นคำสัญญาจากผม ที่ผมให้กับมันในช่วงต้นเดือนเมษายน ไม่มีเสียงใดตอบกลับมาและผมคิดว่าอีกฝ่ายคงจะลืมมันไป.....
ใช่...อุ้มน่าสงสาร
แต่ใช่ว่าความร้ายกายของธีราทรจะลดลงไป
ผมไม่เคยตามอุ้มทันเลย....สักครั้งก็ไม่เคย....เฮ้ออออ
"พี่มุ้ย!!!! นี่มันอะไร จริงเหรอ อะไรยังไง!!"
ผมต้องรีบยกมือขึ้นปิดหูเมื่อไอ้เตี้ยเจมาตะโกนกรีดร้องอยู่ใกล้ๆ ผมปรายตามองหน้าจอมือถือที่ไอ้เจยื่นมาให้ตรงหน้าก่อนจะหันกลับมาที่หน้าจอมือถือตัวเองอีกที
ก็เปิดหน้าเดียวกันอยู่เนี่ย...
"อย่างที่มึงอ่านนั่นแหละ กูก็รู้พร้อมมึง" ผมบอกปัดอย่างรำคาญ อยากอ่านเนื้อความทั้งหมดให้จบแต่เหมือนว่าไอ้คนข้างตัวจะไม่ยอมให้ผมทำแบบนั้น
"ไม่เชื่ออ่ะ ผมว่าพี่อุ้มต้องบอกพี่มุ้ยก่อน ไม่มีทางที่พี่จะไม่รู้" นอกจากจะซนแล้วยังขี้เสือกด้วย
"ตามใจมึงจะคิด" หลังจากนั้นมันก็แหกปากดังลั่นหาว่าผมโกหก
ผมกลับเข้ามาสู่สภาวะปกติอีกครั้ง ตั้งใจอ่านเนื้อความที่ปรากฏอย่างตั้งใจ ผมขมวดคิ้วเมื่ออ่านมาถึงคำว่า
'สโมสร SCG เมืองทอง ยูไนเต็ด'
รอยยิ้มค่อยๆ ผุดขึ้นมา เมื่อทุกอย่างกระจ่างชัดและไม่ใช่แค่ข่าวลือ
ไอ้ดื้อของผมกำลังมาอยู่กับผมแล้วจริงๆ
[พี่มุ้ยจะดูแลอุ้มจริงๆ หรือเปล่า]
"มีวันไหนบ้างที่พี่ไม่ดูแลอุ้ม"
[งั้นพี่มุ้ยไปบอกนายของพี่ให้มาพาอุ้มออกไปที]
อุ้มฉลาดกว่าผมเสมอ คนน่าสงสารเมื่อก่อนหน้านี้ตอนนี้กลายร่างแล้วสินะ
"มึงใจเย็นๆ ร้องไห้ทำไม อย่าร้อง...ไม่มีใครห่าไรล่ะ เพื่อนมึงเต็มสโมสร...เออๆ กูขอโทษ หยุดร้องไห้...."
ผมเดินออกมาด้านนอกเพื่อเตรียมตัวจะกลับบ้าน ก็เจอไอ้เตี้ยจอมป่วนกำลังปลอบคนในโทรศัพท์ ไม่ต้องถามก็รู้ว่าใคร
ผมว่าธรรมดาที่ต้นมันจะต้องช็อคและเสียใจทุกอย่างกะทันหันไปหมด แม้แต่ผมเองยังตกใจที่เรื่องเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้
ไอ้เจหันมาโบกมือลาให้โดยไม่เอ่ยเสียง มันยังคงนั่งฟังอีกฝั่งร้องไห้อย่างใจเย็น
ใช้เวลาเกือบสี่สิบห้านาทีกว่าจะมาถึงบ้าน ผมมองรถหรูที่จอดขวางประตูหน้าบ้านของผมก่อนจะแค่นหัวเราะออกมา เจ้าของรถเปิดประตูช้าๆ ก่อนจะเดินมาหาผมที่ยังคงนั่งอยู่ประจำที่คนขับเช่นเดิม
ก็อก ก็อก ก็อก
ครืดดดดด
"ทำไมมาช้า อุ้มมารอนานแล้ว" น้ำเสียงติดเอาแต่ใจบวกกับสีหน้าคนพูดยืนยันประโยคนั้นได้ดีเยี่ยม ดูจากร่องรอยคราบน้ำตาผมก็พอเดาได้
เคยบอกแล้ว ภายนอกของอุ้มเข็มแข็งเท่าไหร่ ภายในก็ยิ่งสวนทางกัน
"เขยิบรถสิ จอดขวางพี่เปิดประตูให้ไม่ได้"
"อือ"
อีกฝ่ายไม่งอแงเพราะคงจะเหนื่อยกับอะไรหลายๆอย่าง ไม่รู้ว่าอุ้มออกมาจากบุรีรัมย์ตอนกี่โมง ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอุ้มต้องเจอกับอะไร จนวันนี้ถึงขนาดแตกหักกัน
ผมจึงไม่แปลกใจที่เห็นกัปตันธีราทรมาจอดรถรอที่หน้าบ้านของผมยามวิกาล
'พี่มุ้ยเป็นคนแรกที่อุ้มจะนึกถึง'
ไม่ว่ากี่ปีมันก็ทำอย่างที่พูดไว้เสมอ
"เหนื่อย เหนื่อยมากๆ" อุ้มกอดเอวผมจากข้างหลังเมื่อเราสองคนเดินเข้ามาในบ้าน มันซบหน้าลงที่แผ่นหลังของผม ผมยืนนิ่งไม่ขยับ
"ผ่อนคลายซะ ไม่มีอะไรที่มึงต้องคิดมาก" ผมลูบหลังมือของอุ้มเบาๆ ก่อนจะจับแล้วหมุนตัวอุ้มมาเผชิญหน้า
"......"
"ตาบวมหมดแล้วรู้ตัวไหม น่าเกลียดมาก"
"อุ้มน่าเกลียดพี่มุ้ยก็จะไม่รักใช่ไหม" ผมขำให้กับคนช่างสรรหาคำมาถาม หน้าตาจริงจังด้วยนะ
"ขำอะไรล่ะ อุ้มจริงจัง"
ป็อก!
"โอย!" มันร้องโอเว่อร์เมื่อผมดีดนิ้วลงบนหน้าผากของมัน
"ถามอยู่ได้ว่ารักไหม แล้วนี่ยังไงหายเศร้าหรือยัง"
"ก็ถ้าพี่มุ้ยบอกว่ารักก็จะไม่เศร้าแล้ว" มันเชิ่ดหน้าทำปากยื่นท้าทาย ลองถ้าตั้งคำถามแบบนี้ได้มันคงเลิกคิดมากแล้วล่ะ
ข้อเสียของอุ้มคือการที่ชอบเก็บความเศร้าไว้กับตัวเองคนเดียว แต่ข้อดีของอุ้มคือการเศร้าได้ไม่นาน
"จะให้บอกยังไงดี" ผมถามกลับบ้าง ประโยคเหมือนไม่มีอะไรแต่อุ้มมันรู้ไงว่ามี
แน่นอนว่าไอ้คนฟังมันก็ทำตาโตอ้าปากค้างไปละ
"บอกบนเตียงก็ได้เหรอ? งั้นป่ะขึ้นห้องกัน"
"มึงนี่มัน...."
มันไม่รอให้ผมพูดอะไรออกมาอีก จัดการลากแขนผมให้ตามมันไปที่ชั้นสองของบ้าน มันเดินจ้ำอ้าวราวกับเป็นเจ้าของบ้านเสียเอง
แต่เอาตรงๆ บ้านผมก็เหมือนบ้านอุ้มนั่นแหละ
"กูอาบน้ำก่อน สภาพตัวเหม็นแบบนี้ไม่ไหวแน่" ผมไม่ได้อาบน้ำหลังซ้อมเสร็จเพราะมัวแต่เอาเวลามาเช็คข่าวของเจ้าตัว คนฟังก็ดูจะว่าง่าย มันนั่งลงบนเตียงแล้วพยักหน้าแข็งขัน
"เร็วๆ นะ เดี๋ยวอุ้มเปลื้องผ้ารอ"
"ให้มันน้อยๆ หน่อย"
"ฮี่ๆๆ"
ผมคว้าผ้าขนหนูเดินเข้ามาข้างในห้องน้ำ ผมไม่ใช่คนอาบน้ำนานและอีกอย่างเพราะคนข้างนอกนั่นแหละที่เป็นเหตุผลหลักที่ผมอยากอาบให้เสร็จเร็วๆ
ซ่าๆๆๆ
แกร็ก....
ผมยืนหันหลังให้ประตู มีกระจกแผ่นหนากั้นระหว่างโซนอาบน้ำกับอ่างล้างหน้าเอาไว้ เสียงลูกบิดเมื่อครู่นี้ผมได้ยินชัดเจนแต่แกล้งทำเป็นไม่สนใจ
นิสัยใจร้อนไม่ได้เป็นแค่ในสนามบอลสินะ
ซ่าาาา
หมับ...
"อุ้ม...."
ผมรีบหมุนปิดน้ำและหันหน้ากลับมามองคนที่กอดผมไว้ มันตัวเปล่าเปลือยเหมือนกันกับผม ดวงตาของมันแดงก่ำคงผ่านการร้องไห้มา
"ทุกคนคิดว่าอุ้มผิด ไอ้ต้นก็ด้วย...อุ้มไม่ได้อยากให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้"
เวลาแค่5นาทีที่ผมไม่อยู่ด้วย สามารถทำให้อุ้มร้องไห้จนตาแดงได้เลยเหรอ ผมตกใจมากและสงสารมันมากๆ
"หยุดคิด อุ้มทำดีที่สุดแล้ว ส่วนเรื่องน้อง มันไม่เข้าใจอุ้มตอนนี้ แต่สักวันมันต้องเข้าใจเชื่อพี่นะ"
ผมค่อยๆ จูบลงที่หน้าผากมนก่อนจะไล่ลงมาที่ดวงตาทั้งสองข้าง ผมประคองที่สองข้างแก้มก่อนจะจูบที่ปากของอุ้มเบาๆ
"อยู่กับพี่ เลิกคิดถึงคนอื่นได้แล้ว"
อุ้มพยักหน้าและยิ้มส่งมาให้ ผมดันตัวอุ้มให้ชิดผนัง เพราะรู้ว่าเราคงรอให้ไปถึงเตียงไม่ได้
ไม่ใช่แค่อุ้มที่ต้องการผม ผมเองก็ต้องการอุ้มเหมือนกัน ต้องการมากกว่าที่ใครจะคาดถึงซะอีก
"อื้อออ อ่า"
ผมใช้มือปรนเปรอส่วนข้างล่าง ไม่ต้องมีการสอนใดๆ ไม่ต้องมีการปรับตัวในเมื่อร่างกายเราสองคนมันคุ้นเคยกันดี
ดีขนาดที่ว่า ดีกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว...
"อุ้ม อื้อออ อึกๆ" ผมเป็นฝ่ายถูกดันให้ชิดกำแพง ก่อนที่อุ้มมันจะย่อตัวลงต่ำแล้วใช้ปากให้ผม
ผมประคองศรีษะกลมสลับกับเค้นคลึงเพื่อให้มันผ่อนคลาย ผมเกร็งขาเมื่อปลายลิ้นหยอกล้อเข้ากับส่วนโคน
มันแกล้งผมชัดๆ
"ไม่ไหวแล้ว ลุกขึ้นมา" ผมจับแขนมันดึงขึ้นมาจนทำให้มันต้องยอมปล่อยน้องชายผมที่ยังคาอยู่ในปากออก
"อุ้มยังไม่อิ่ม"
สีหน้าของอุ้มดูไม่ไหวจริงๆ ตอนนี้ และผมก็กำลังจะหมดความอดทนลง
"หันหลังมา" อุ้มทำตามอย่างว่าง่าย มันเอามือค้ำกับผนังไว้ ผมกดแผ่นหลังลงต่ำจึงทำให้สะโพกโค้งขึ้นมา
ผมส่งปลายนิ้วเข้าไปสำรวจภายในทันที เจ้าของพื้นที่กระตุกต้อนรับผมนิดหน่อย ก่อนจะคลายความเกร็งลงอย่างรู้งาน
"อ๊าๆ พี่มุ้ย....อื้อออ"
จากหนึ่งนิ้วเพิ่มไปถึงสาม และผมเองก็มาถึงจุดสูงสุดแล้วเช่นกัน
"ไม่ไหวแล้ว"
"เข้ามาเลย อุ้มไม่อยากได้นิ้ว อึกๆ"
ผมถอนนิ้วออกมา ก่อนจะสอดแขนเข้าใต้ขาพับของอุ้มข้างหนึ่งก่อนจะยกขึ้นสูง อุ้มพยุงตัวด้วยความพยายามแต่ทุกอย่างก็ลงตัว
สวบ...
"อ๊าาา เจ็บ อื้ออออ อึกๆ"
"อย่ารัด ค่อยๆ อ๊ะ"
ผมค่อยๆ ดันเข้า ทุกอย่างลื่นไหลอย่างที่ควรจะเป็นแม้ในตอนแรกอุ้มจะบีบรัดผมจนแน่นไปหมดก็ตาม
ผมเริ่มขยับพอดีกับที่อุ้มเริ่มส่งเสียงดัง ในห้องน้ำขนาดกลางมีเสียงสะท้อนหอบหายใจของเราสองคนดังก้องไปมา
พั่บๆๆ
"อ๊ะๆๆๆ อ๊าๆๆ พี่ อึก...มุ้ย อ๊ะๆ"
ผมขยับช่วงล่างเร็วรัว เมื่อเริ่มมองเห็นปลายทาง อุ้มแอ่นสะโพกให้ใกล้ขึ้น ผมเองก็ยกขาอุ้มให้สูงขี้นเช่นกัน
"อื้มมม อุ้ม อื้มมม"
"อ๊ะๆๆ ไม่ไหว อุ้มยืน อึกๆ ยืนไม่ไหว"
ผมผ่อนแรงช่วงเอวลงจนหยุดนิ่ง ค่อยๆ ปล่อยขาอุ้มให้วางลงกับพื้น เจ้าตัวเกือบทรุดล้มดีที่ผมจับไว้
"ไปนั่งที่อ่าง" ผมถอนน้องชายออกก่อนจะเดินพกความอึดอัดไปตรงอ่างล้างหน้า
ผมจับอุ้มขึ้นนั่งบนเคาเตอร์ สีหน้าของอุ้มปรือปรอยเหมือนไม่รับรู้ใดๆ ผมจับขาสองข้างแยกออก จนช่องทางด้านหลังปรากฏสู่สายตา
"เข้ามา...." อุ้มใช้แขนด้านซ้ายเท้ากับที่ว่างด้านหลัง ส่วนมือข้างขวาก็ส่งมาชักรูดน้องชายตัวเอง
ช่องทางสีชมพูถูกผมดันน้องชายกลับเข้าไปอีกรอบ อุ้มซี๊ดปากอย่างเสียวซ่าน ก่อนที่เราสองคนจะแข่งกันส่งเสียงเมื่อผมขยับสะโพกรัวแรง
"อ๊ะๆๆๆ เร็วๆๆ อึก เร็วอีก"
"อื้มมม..."
พั่บๆๆๆ
"อื้มม พี่มุ้ย อ่าาา" อุ้มจิกนิ้วลงที่หัวผม เมื่อผมก้มลงใช้ปลายลิ้นกับยอดอกทั้งสองข้างสลับกับใช้ปลายนิ้วขยี้ยอดอกจนขึ้นตุ่มไต
จ๊วบๆๆ
"อื้มม เสียว อ๊าๆๆ"
ทั้งด้านล่าง ด้านบนโดนผมปรนเปรอไม่เว้นว่าง
พั่บๆๆ
และเมื่อปลายทางมาถึงผมเงยหน้าและขยับให้เร็วที่สุดอีกสามสี่ครั้ง
"อ๊าาาา!!!!!!"
"อื่มมมม!!!!!"
ผมพ่นทุกหยาดหยดเข้าสู่ช่องทางด้านหลังของอุ้มจนบางส่วนไหลย้อนออกมาจนเปรอะเปื้อนและไหลหยดลงสู่พื้น
อุ้มปล่อยตัวให้ไหลลงกับเคาเตอร์ ร่างเล็กๆ กระตุกถี่ๆ ก่อนจะปล่อยน้ำรักจนเปรอะเปื้อนหน้าท้องทั้งของผมและของตัวเอง
"นอนได้แล้ว"
ผมกล่อมคนในอ้อมกอด เมื่อมันเอาแต่นอนมองหน้าผมไม่ยอมหลับตา ผมก้มลงจูบหน้าผากอีกทีก่อนจะดึงตัวมันมากอดให้แน่นๆ
หลังจากในห้องน้ำ ผมกับอุ้มก็มาจบที่เตียงอีกสองครั้ง สำหรับธีราทรผมเห็นว่ารอบเดียวไม่เคยพอ
และผมก็ดันตามใจมันซะด้วย
"พรุ่งนี้พี่มุ้ยจะยังอยู่กับอุ้มหรือเปล่า" มันเอ่ยถามท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงสว่างจากด้านนอกสาดเข้ามา
ผมยิ้มให้แม้ว่าอุ้มจะมองไม่เห็น
"เคยสัญญาแล้วไงว่าจะดูแล คำว่าดูแลนั่นหมายความว่า อุ้มจะอยู่ที่ไหน ก็จะมีพี่อยู่ใกล้ๆ ด้วย"
"ตลอดไปเลยใช่ไหม"
ผมลูบหลังเพื่อให้อีกฝ่ายลดความกังวลลง อุ้มกอดผมแน่นขึ้นจนผมรู้สึกได้
"จะไม่ทิ้งไปไหน สัญญา"
"รักพี่มุ้ยนะ"
อุ้มบอกรักผมส่งท้ายคืนนี้ก่อนที่อีกไม่กี่นาทีจะเข้าสู่นิทรา เป็นผมที่ลืมตานอนมองเพดาน
"พี่ก็รักอุ้มนะ"
กระซิบเบาๆ ที่ข้างหูให้อีกฝ่ายฝันดี ผมพูดแล้วนั่นคือผมมั่นใจว่าจะทำให้ได้
สำหรับผมคำว่าตลอดไป คือในทุกวันผมจะยังอยู่กับมันไม่ไปไหน อนาคตสักวันก็ต้องกลายเป็นอดีต เพราะฉะนั้นผมขอทำปัจจุบันให้มันมีความสุขที่สุดก็พอ...
.......... END
NanZnn ❤️
#แก้บนฟิคบอลไทย
