SF NEWBACK :: BROKEN

         NEWBACK ⚽️🇹🇭





              BROKEN....

           



              กี่สัปดาห์แล้วนะ....


              ภาพในอดีตมันย้อนกลับเข้ามาในหัวผม ช่วงเวลาดีๆ ช่วงเวลาแย่ๆ แต่ผมก็สามารถผ่านมันมาได้ ทุกช่วงเวลามันไม่ได้มีแค่ผมแต่ยังมีใครอีกคนที่ตอนนี้ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน
              เพราะแบบนี้ไง ผมถึงต้องมานั่งนึกถึงอดีตอยู่เพียงลำพัง
              ผมคิดถึงเขาเหลือเกิน

              "นิว มึงไหวนะ หน้าตามึงเหมือนคนไม่เคยทำบุญ"
              ผมเงยหน้ามองกองกลางตัวเก่งของทีมอย่างอดใจไม่ไหว น้องตังของพี่ก้องยืนเยาะเย้ยผมไปประมาณสามช่วงแขน ผมปาถุงเท้าที่ใช้แล้วใส่หน้ามัน แต่ก็ดันไวหลบทันอีก
              "ทำเป็นโมโห ไอ้ห่า ฮ่าๆๆ" แล้วมันก็หัวเราะไม่มีคำว่าสำนึก
              ความเศร้าของผมกลายเป็นเรื่องน่าหัวเราะสำหรับทุกคนไปตั้งแต่เมื่อไหร่
              ผมยังนั่งรับลมอยู่ตรงม้านั่ง แม้ว่าการซ้อมจะเสร็จสิ้นไปตั้งแต่ สามสิบนาทีก่อน ในสนามมีเพียงสปอร์ตไลท์หนึ่งดวงเปิดให้ไม่มืดเกินไปและมีผมที่นั่งมองข้อความเก่าๆ จากมือถือ

              3 week ago
              'กินข้าวด้วยไอ้อ้วน'

              1 month ago
              'พูดลามกเดี๋ยวกูตบปาก'

              2 month ago
              'มารับหน่อย หิวข้าว'


              ไม่รู้ว่าเจ้าของข้อความพวกนี้จะลืมไปหมดแล้วหรือยังว่าครั้งหนึ่งเคยกดส่งมาให้ผม ทำไมคนเราถึงลืมกันง่ายๆ
              แล้วทำไมต้องเป็นผมที่จำได้ไม่เคยลืม...
              ติ๋ง...
              น้ำตาหนึ่งหยดไหลลงกระทบหน้าจอโทรศัพท์ ผมจะร้องไห้ทำไม ในเมื่อรู้ดีแก่ใจว่าอะไรๆ ก็ไม่เหมือนเดิม
              "นิวคิดถึงพี่นะ"
              ผมกดปิดหน้าจอก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองด้านบน อยากมองฟ้ามองดาวแต่ก็เห็นแต่หลังคาม้านั่ง คิดเอาว่าขนาดท้องฟ้ายังไม่เป็นใจ
              ผมก็แค่อยากมองดาวที่เคยเป็นของผม....

           


              "พี่แบ็ค...."
              เป็นเช้าที่ผมตื่นขึ้นมาด้วยการละเมอเรียกชื่อของคนที่เคยอยู่ด้วยกัน มีแต่ความเงียบตอบกลับมา ผมยิ้มโง่ให้ตัวเองในเมื่อรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ได้อยู่ที่นี่
              วันนี้ครบ 1เดือนพอดีที่เราต้องจากกัน
              คนอื่นเวลาอาจผ่านไปไว แต่กับผมรู้ไหมว่านานเหมือนหนึ่งปี
              'ตื่นไอ้สัส วันนี้ซ้อมเช้า'
              พี่ตองส่งข้อความมาเมื่อยี่สิบนาทีก่อน ผมจำใจลุกจากที่นอนเพื่อเตรียมตัวไปสนาม ถ้าเป็นแต่ก่อน ผมคงไม่ต้องตื่นสายแบบนี้
              คิดถึงอีกแล้ว...
           
              ผมมาถึงสนามในขณะที่คนอื่นๆ เริ่มวอร์มกันแล้ว ทุกสายตามองผมด้วยความประนามหยามเหยียด มีเสียงแว่วๆ ดังมาว่าผมปัญญาอ่อน
              ใช่สิ...คนไม่เคยมีความรัก ไม่เคยโดนทิ้งแบบผมก็พูดได้สิ
              ผมเงยหน้าสู้แดด อยากมองดาวดวงที่สว่างที่สุดด้วยสองตาของผม แต่ผมก็มองไม่ได้ มันสว่างเกินไป สายตาผมเริ่มอ่อนแรง
              ก็เหมือนกับใจของคนๆ นั้น ผมไม่สามารถคว้ามันไว้ได้ เพราะผมไม่แข็งแรงพอ...


              เราคงไม่ได้เกิดมาคู่กัน















              พลั่ก!!!
              "โอย!!!"
              "เป็นเหี้ยอะไร ไม่ลงไปซ้อมสักที!"

              ผมหันมองตามเสียงก็เจอคนที่ทิ้งผมไปยืนเท้าเอวจ้องหน้าผมอยู่
              ใช่! อาทิตย์คนใจร้ายคนนั้นไง!
              ทำร้ายหัวใจผมไม่พอ ยังมาทำร้ายร่างกายผมด้วย ผมกัดปากเงยหน้ามองคนที่ยืนค้ำหัวแม้หน้าจะขมำไปกับพื้นแต่เวลานี้ก็ไม่ได้รู้สึกอายอะไร
              "พี่แบ็ค...."
              "เออกูนี่ล่ะ เป็นอะไรนิว ยืนเป็นพระเอกเอ็มวีนี่มึงเป็นอะไร!"
              เขาตะโกนเสียงดังใส่ผม หน้าตาดูโมโหมากๆ จนผมต้องหันหน้าหนี มีเสียงหัวเราะเบาๆ มาจากในสนาม
              จะมาทำดีกับผมทำไม จะถามทำไมว่าผมเป็นอะไร...
              ทิ้งกันไปแล้วจะมาห่วงใยกันทำไม!
              พรึ่บ!
              ผมลุกขึ้นยืนก่อนจะตะโกนสิ่งที่ค้างในใจใส่หน้าอีกคน  
              "ทำไมต้องถามย้ำกันด้วย คิดว่านิวเจ็บไม่เป็นเหรอ!"
              เรายืนจ้องหน้ากันท่ามกลางสายตาของเพื่อนในทีมนับสิบคน ไม่มีเสียงใดๆ เสียงหัวเราะที่ลอยมาตามลมในตอนแรกก็เงียบลงไปด้วยเช่นกัน
              ผมจ้องหน้าคนตัวเล็กกว่าอย่างต้องการหาคำตอบ
              เขาหลับตาลงก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ ใช้เวลาเกือบสองนาทีก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้นมามองผมอีกครั้ง
              "ก่อนกูจะไป กูบอกมึงว่ายังไงนิว"
              ผมกลืนน้ำลายลงคอเอือกใหญ่ เขากำลังถามคำถามกับผม ซึ่งเป็นคำถามที่ทำให้ผมแทบบ้า
              "กูบอกว่าให้ดูแลตัวเอง เพราะกูคงจะมาดูแลมึงไม่ได้...."
              "ใช่พี่พูด..."
              พี่แบ็คเหมือนพยายามข่มอารมณ์ให้ใจเย็นตอนจะพูดประโยคถัดไป และผมก็รอฟัง
              "และประโยคสุดท้ายกูบอกว่าห้ามคิดเองเออเอง....มึงกำลังทำให้กูเป็นประสาท"

              คิดเองเออเอง....

              เพี๊ยะ!
              "โอ๊ยๆๆ พี่แบ็คนิวเจ็บนะ!!"
              ผมพยายามจะเอามือที่บิดหูผมอยู่ให้หลุดออกแต่ดูเหมือนว่าเจ้าของมือจะไม่เข้าใจ เขาทั้งบิดทั้งเขย่าหัวผมจนเหมือนโคอาล่ามาร์ช
              "กูแค่กลับไปเยี่ยมบ้าน กูป่วยกูเลยไปพักรักษาตัว และถ้ามึงจำได้มือถือกูหายและกำลังรอซิมใหม่!!"
              "โอยย!! พอแล้วๆ นิวเจ็บแล้วค๊าบบบ"
              สลัด!! นี่เราหยุดเจ็บไม่ได้!
              "ไอ้เหี้ย! มึงมันบ้าๆๆ มึงเป็นอะไร!! เพี๊ยะ!"
              "พอแล้ววววว"
              ผมโดนพี่แบ็คทำร้ายร่างกายจนเขาพอใจ อีกฝ่ายคงจะเหนื่อยพอตัวเลยยอมปล่อยมือที่บิดหูผม พี่แบ็คยืนหอบหายใจส่วนผมก็ได้แต่ร้องโอดโอยโดยที่ไม่มีใครสงสาร
              ฮื่ออออออ
              ก็คนมันคิดถึงนี่!!!
              "อยากเลิกกับกูมากเหรอ อยากให้กูทิ้งมากใช่ไหม จะเอาใช่ไหม หลายครั้งแล้วนะที่ชอบเอาแต่บอกคนอื่นว่ากูทิ้งน่ะ ห้ะ!!"
              ผมยืนเอามือกุมเป้าแล้วก้มหน้ารอพี่แบ็คเขาบ่นให้จบ พี่แบนสั่งพวกที่เหลือไปซ้อมอีกฝั่งของสนามโดยทิ้งให้เราสองคนเคลียร์กันอยู่ตรงนี้
              เข้าใจแล้วทำไมพวกไอ้ตังถึงได้หัวเราะเยาะผมทุกวัน
              ผมผิดเองๆๆๆ
              ก็ผมคิดถึงพี่แบ็คอ่ะ!!!! ไม่ได้คุยกันเลยตั้งหนึ่งเดือน ทักเฟสไปก็ไม่ยอมตอบ บอกแต่ที่ประจวบไม่มีคอมพิวเตอร์ แถมยังสั่งให้ผมไม่ต้องติดต่อไปอีกเพราะอยากจะพักผ่อน
              ไม่เข้าใจผมเหรอว่าผมโดนเขาทิ้งจริงๆ ถึงจะทิ้งคนละความหมายอย่างที่ผมแสดงออกไปในตอนแรกก็เถอะ
              ยังไงก็โดนทิ้งเหมือนกันใช่ไหมล่ะ....
              "เลิกกันไหม มึงจะได้เล่นเอ็มวีสมใจเอาไหมนิว
              "ไม่ๆๆๆๆๆๆๆ ไม่!!! ที่รักนิวขอโทษษษ"
              ผมวิ่งเข้าไปกอดเขาไว้ทันที ก็รู้ว่าตัวเองชอบเพ้อเจ้อแต่มันอดไม่ได้ คนมันคิดถึงอ่ะ คิดถึงทุกวัน คิดถึงใจจะขาด คิดถึงจนจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว!!!
              "นิวขาดพี่แบ็คไม่ได้ก็รู้นี่ นิวจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีพี่ ที่รักครับนิวขอโทษ นิวไม่ได้อยากจะเป็นแบบนี้ แต่เพราะพี่ไม่อยู่ เลยทำให้นิวคิดมาก เพราะความคิดถึงนั่นแหละที่ทำให้นิวเพ้อเจ้อ"
              พี่แบ็คไม่ขัดขืนเพื่อจะออกจากอ้อมกอดของผม ผมกระชับกอดให้แน่นขึ้น เอาคางเกยไว้ที่ไหล่
              "มึงบ้าบอแล้วไม่ทำใครเดือดร้อนกูจะไม่ว่าเลย นี่มึงเล่นทำคนอื่นเขาเสียเวลาซ้อมกันไปหมด กูอยากจะตบมึงจริงๆ"
              เขาบิดหูผมอีกรอบแรงๆ ผมได้แต่กลั้นเสียงไม่กล้าร้องแล้ว ปล่อยให้พี่แบ็คได้ทำตามอำเภอใจ
              เอาไว้คืนนี้ค่อยเอาคืน จะคิดทั้งต้นทั้งดอกเลย
              ยันสว่างอ่ะพูดเลย
              "สรุปไม่เลิกนะ ห้ามพูดอีก" ผมผละออกจากไหล่พี่แบ็คแล้วสบตาโตๆ คู่นั้น พี่แบ็คทำหน้าเบื่อหน่ายแต่ก็พยักหน้าตกลง และนั่นทำให้ผมยิ้มได้
              "อ้าว จะพลอดรักกันอีกนานไหม ไอ้นิว แม่มึงกลับมาป้อนนมแล้วนี่ เลิกงอแงได้แล้ว รีบลงมาซ้อม" พี่ตองเป็นคนตะโกนมา เหอะอิจฉาผมล่ะสิ เมียตัวเองอยู่ไกลไง เดี๋ยวยุให้หาผัวใหม่แม่งเลย หมั่นไส้พี่ตอง
              "ป้อนไรยังไม่ได้กินเลย รอคืนนี้ก่อน" ผมตะโกนกลับไปโดยลืมไปว่ามีใครยืนอยู่ด้านหลัง
              เพี๊ยะ!!
              "โอ้ย!!! นิวเจ็บนะ"
              "พูดทะลึ่งอีกทีกูจะถีบแทนลูกฟุตบอลเลย"
              "ขอโทษค้าบบบบบ"
              "ไปซ้อม!!!"
              "ค๊าบบบบบ!!"


              เรื่องก็จบด้วยประการฉะนี้แล....อย่าด่าผม ผมเพียงแค่คิดถึงเมียผมผิดตรงไหน ลองกลับไปอ่านแต่แรกใหม่นะ ผมไม่ได้พูดผิดเลยแม้แต่น้อย เดือนนึงจริงๆ นี่ที่เขาทิ้งผม ผมไม่ได้โกหกเลย
              ทิ้งผมเพื่อกลับบ้านไปเยี่ยมครอบครัวที่ประจวบไง....
              มันก็ทิ้งเหมือนกันล่ะน่า
              และสุดท้ายของท้ายที่สุด ผมก็ยังกลัวเมียเหมือนเดิม หมอก็รักษาไม่หาย อ้อ! ยกเว้นตอนอยู่บนเตียงนะ


              คริคริคริ



              "ถ้ามึงลีลาไม่รีบๆ ใส่เข้ามากูจะถีบให้ตกเตียง อึก"
              "ขอร้องก่อน อยากได้ก็พูดเพราะๆ ก่อน" ผมคุมเกมส์เหนือพี่แบ็คได้แค่ตอนที่เรามีอะไรกันเท่านั้น และครั้งนี้ผมก็ยังเป็นต่อเหมือนครั้งผ่านๆ มา
              ตั้งเดือนนึงอ่ะเนอะที่ไม่ได้ทำอะไรกันเลย พอเลิกซ้อมผมก็รีบพาพี่แบ็คกลับบ้านเพื่อป้อนนมทันที
              และตอนนี้พี่แบ็คก็นอนบิดกายด้วยความต้องการอยู่ใต้ร่างของผม แม่เสือที่เคยตบและบิดหูผมเมื่อตอนบ่าย ตอนนี้ก็กลายเป็นแมวตัวน้อยได้แต่ข่วนผมเบาๆ เท่านั้น
              ผมยังคงหยอกเย้าด้วยการใช้ส่วนหัวสะกิดและลูบวนที่ปากทางเข้า
              ไม่มีการสอดใส่ถ้าอีกฝ่ายไม่ยอมร้องขอ
              "นิว....อึกๆๆ เข้ามาสักที!"
              ขาทั้งสองข้างของพี่แบ็คพยายามอ้าออกให้กว้างที่สุด มือทั้งสองข้างก็ไล้วนอยู่ที่หน้าท้องสลับกับจิกที่หัวไหล่ของผม
              ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากนะ ตอนนี้จะระเบิดอยู่แล้ว เพียงแต่ผมอยากออกคำสั่งกับเขาบ้าง ได้ทีมันต้องข่มซะหน่อย
              "ที่รัก อยากได้อะไรขอนิวสิ พูดออกมา..."
              เหงื่อของเราสองคนไหลโทรมกาย หยดแล้วหยดเล่าที่ไหลไปรวมกันอยู่บนยอดอกทั้งสองข้างของคนใต้ร่าง
              "อ๊าาา อึกๆๆ"
              ผมก้มลงใช้ปลายลิ้นเลียรอบเนินอก ก่อนจะขยับมาสะกิดตรงตุ่มไตที่ตอนนี้แข็งชันเพราะความเสียวซ่าน
              ร่างทั้งร่างกระตุกถี่ๆ แต่ผมก็ยังจะรอให้เขาพูดออกมา
              เป็นบทลงโทษที่ทิ้งผมไปหนึ่งเดือน..
              "นิว...ไม่ไหว อึกๆ ไม่ไหวแล้วนะ อ๊ะๆ" เขาพยามจะช่วยตัวเองแต่ผมก็จับมือเขาออกทุกครั้ง
              ผมส่งนิ้วเข้าไปควานด้านในอีกที เสียงหวานครางลั่นห้องนอน ผมเอานิ้วออกแล้วใช้ส่วนปลายขยับถูไถไปมาตรงปากทาง ผมทำสองอย่างสลับไปมาแบบนี้จนในที่สุดความต้องการของผมก็ได้ผล
              "นิว...นิว...ได้โปรด อึกๆ อื่อ"
              "อยากได้อะไรครับ บอกนิวมา" ผมก้มลงไปจูบปากเขาแล้วยื่นหูฟัง

              "ไม่อยากได้นิ้ว อยากได้ของนิว ใส่มันเข้ามา อึกๆ ตอนนี้ ใส่เข้ามา นิว...อ๊าาาาาา"
              ผมกดเข้าไปรวดเดียวจนสุดทาง พี่แบ็คหลับตาพริ้มสีหน้าพึงพอใจที่ได้รับในสิ่งที่ต้องการ ส่วนผมก็หายจากความทรมาน
              พั่บๆๆ ปึกๆ
              เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังแข่งกับเสียงหอบหายใจ ผมขยับสะโพกรัวเร็วเมื่อความต้องการมันสูงจนผมเริ่มอดกลั้นไว้ไม่ได้ พี่แบ็คเองก็ขยับด้านล่างเพื่อรับการกระแทกจากผม
              ไม่มีใครรู้จักร่างกายของเราสองคนดีเท่าเราอีกแล้ว
              ผมรู้ว่าพี่แบ็คชอบให้ทำแบบไหน เช่นกันพี่แบ็ครู้ว่าต้องทำยังไงผมถึงจะพอใจที่สุด
              "อ๊ะๆๆ ใกล้แล้ว อึกๆ แรงอีกนิว อึกๆ"
              พั่บๆๆๆๆ
              ผมทำให้ตามที่เขาขอ ใส่แรงทั้งหมดเท่าที่มีก่อนที่แสงสุดท้ายจะมาโผล่ที่ปลายทาง
              "อ๊าาาาาาา"
              "อื้มมมมมม ที่รัก!!!"

              ผมปล่อยออกมาเต็มช่องทางรักของพี่แบ็คจนบางส่วนไหลย้อนออกมาจนเปรอะที่นอน ผมรู้เลยว่าเดี๋ยวต้องโดนด่าที่ไม่ยอมปล่อยข้างนอก พี่แบ็คไม่ชอบให้ปล่อยในเวลาไม่ใส่ถุงยาง เขาบอกทำความมะอาดลำบาก
              "สัส! เต็มตัวกูเลย! แฮ่กๆ"
              นั่นไง...
              ผมมองพี่แบ็คหอบหายใจ ก่อนจะมองน้ำรักที่เปรอะเปื้อนเต็มหน้าท้อง
              ผมใช้นิ้วปาดบางส่วนขึ้นมาก่อนจะเอาเข้าปากแล้วดูดมัน
              "ทำอะไร...."
              "อร่อย นิวอยากกินอีก"
              "มึงมันโรคจิต อ้ะ!"
              เขาสะดุ้งตกใจเมื่อผมขยับส่วนล่างที่ยังคาอยู่ในช่องทางรักของเขา เริ่มจากเบาๆ เป็นการปลุกอารมณ์ให้กลับมาลุกโชนอีกครั้ง
              รอยข่วนที่หน้าอกทำให้ผมเสียวมากขี้นกว่าเดิม
              "ซี๊ดดดด สะใจจริงๆ"
              "อ๊ะๆ อย่าพูดทะลึ่ง อึกๆ"



              เอาเป็นว่าเราไม่ได้เลิกกัน เขาแค่ทิ้งผมไปเยี่ยมพ่อแม่พี่น้องที่ประจวบเป็นเวลาหนึ่งเดือน
              และตอนนี้ผมก็กำลังทบต้นทบดอกกับเขาอยู่ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเลิกตอนไหน รู้แค่ว่าวันพรุ่งนี้ ผมขอหยุดซ้อมกับโค้ชแบนแล้วเรียนร้อย

              ฮ่าๆๆๆ

              "นิว!!!! อ๊าาาาาา"




                 By NanZnn