SF GOLFPUIS :: INFINITY

         GOLFPUIS :



          INFINITY







         เด็กฝรั่งหน้าตาหล่อฝีเท้าดีแต่พูดไทยไม่ได้เมื่อหลายปีก่อน ไม่รู้ว่าตอนนี้มันหายไปไหนแล้ว 15เดือนได้มั้งที่มันหายไป
         แต่วันนี้คนที่ผมเห็นก็เป็นแค่เด็กฝรั่งที่หล่อน้อยลง ฝีเท้าเท่าเดิม ตัวก็อ้วนขึ้นแต่พูดภาษาไทยได้ แม้จะไม่ชัดก็ตามที

         "ไงพี่กอล์ฟ คิดถึงไอไหม"

         ผมยืนหัวเราะให้คนตรงหน้าซึ่งเราบังเอิญเจอกันตรงทางเดินระหว่างห้องพักทีมเหย้ากับห้องพักทีมเยือน
         ก่อนหน้านี้ในสนามผมก็เห็นมันแหละเพียงแต่โค้ชแบนตั้งใจจะแกล้งผม ดันเอาผมออกในขณะที่อีกทีมกำลังส่งมันลง ผมได้แต่นั่งมองเด็กฝรั่งของผมลงเล่นในสนามในรอบหลายสิบเดือน

         "ทำไมไม่ตอบไอล่ะ"

         แม้อะไรๆ จะดูเปลี่ยนไป แต่สิ่งหนึ่งที่ผมว่ามันไม่เปลี่ยนไปคือ 'ความเอาแต่ใจ'
         "ไม่เห็นคิดถึงเลยไอ้ก่อย ตัวก็อ้วนพูดไทยก็ไม่ชัด"
         แน่นอนว่าอีกฝ่ายหน้าบึ้งทันทีที่ผมพูดจบ ผมเอาแต่หัวเราะที่เห็นอีกฝ่ายกระทืบเท้าเร่าๆ จนมันทำท่าจะเข้ามาเตะผมอัดกำแพงผมถึงต้องหยุดขำและยอมแพ้
         "หลอกๆ หล่อเหมือนเดิมแหละน่า ชัปปุยส์ของสาวๆ สามีทั้งประเทศ"
         "ตบหัวแล้วลูบหลังชัดๆ นิสัยไม่ดี"
         "55555"
         ชัปปุยส์ยังทำหน้างอซึ่งมันดูตลกมากๆ และผมก็หยุดขำไม่ได้
         ทั้งๆ ที่เราไม่ได้เจอหน้ากันตั้ง 15เดือน มีเพียงการพูดคุยผ่านโปรแกรมไลน์หรือข้อความผ่านภาพในอินสตราแกรมบ้างเป็นบางครั้ง แต่วันนี้ที่เรากลับมาเจอกัน ผมกลับไม่รู้สึกอึดอัดแต่อย่างใด
         เหมือนว่าครั้งสุดท้ายที่เราได้เจอคือเมื่อวาน
        "แต่ไอคิดถึงพี่นะ ทุกวันเลย สี่ร้อยกว่าวันไม่มีวันไหนไม่คิดถึง"
         คำพูดของไอ้ก่อยทำให้ผมหยุดเสียงหัวเราะลงและตั้งใจฟัง ผมยกยิ้มอย่างห้ามไม่ได้
         เรามองหน้ากัน ผมจ้องเข้าไปให้ลึกถึงดวงตาคู่สวยของชัปปุยส์ ผมว่าสายตามันกำลังตัดพ้อผมเบาๆ ถ้าสายตามันพูดได้คงกำลังด่าผมว่าไอ้ซื่อบื้ออยู่แน่ๆ
         มีคนมากมายเดินผ่านเราสองคน บางคนก็ทักทายแต่พอเห็นว่าเราสองคนไม่ได้ให้ความสนใจคนพวกนั้นก็พากันเดินหนีไปคนละทิศละทาง บรรยากาศตรงทางเดินนี้มันไม่โรแมนติกเลยสักนิดเดียว
         แม้จะมีเสียงโหวกเหวกโวยวายจากทีมเหย้าแต่ก็ไม่ทำให้ผมกับชัปปุยส์ละสายตาออกจากกัน
         "ผิดหวังนิดหน่อยที่วันนี้ไอไม่ได้ลงเล่นในสนามพร้อมกับพี่...."
         "ไม่เป็นไร....."
         ผมกำลังจะพูดปลอบใจแต่อีกฝ่ายก็พูดแทรกขึ้นมาซะก่อนที่ผมจะได้พูดจนจบ
         "แต่ผิดหวังมากกว่าคือพี่กอล์ฟลืมไอไปแล้ว"
         และก็ทำให้ผมกระพริบตาปริบๆ มองคนตรงหน้าด้วยความแปลกใจ
         ลืมเหรอ?
         ถ้าผมลืมมันได้ ผมจะไม่เสียเวลามายืนมองหน้ามันในตอนนี้
         "หืม?"
         ชัปปัยส์เงยหน้ามองผมก่อนจะขมวดคิ้วทำหน้าสงสัย ปากเล็กๆ นั้นส่งเสียงเชิงคำถาม
         ผมอ้าแขนออกกว้างกว่าเดิม ก่อนจะพยักหน้าเรียกมันเข้ามาแล้วจบท้ายด้วยการพูดเพื่อให้มันเข้าใจ
         "มากอดทีดิ อยากรู้ว่าตัวยังนุ่มนิ่มเหมือนเดิมไหม"
         ผมกางแขนรับชัปปุยส์ที่โถมเข้าใส่จนดังปั่ก! ทั้งจุกทั้งเจ็บแต่ผมก็ไม่คิดจะสะบัดมันออกหรอกนะ เอาคืนด้วยการกอดเอวมันแน่นๆ ละกัน
         "ยูไม่ได้ลืมไอใช่ไหม"
         มันถามเสียงอู้อี้ ในขณะที่มันยังซบอยู่ที่ไหล่ผม ผมโยกตัวมันเบาๆ แม้ว่าตอนนี้มันจะยิ่งเหมือนหมียิ่งกว่าแต่ก่อนก็ตาม
         โอบรอบแขนพอดีเลย...
         "ใครจะไปลืมฝรั่งปนกะเหรี่ยงแบบมึงได้เล่า"
         "ยูนี่ปากจัดกับไอจริงๆ เลย"
         "หึหึ"
         ผมยืนกอดชัปปุยส์อยู่นานหลายนาที โชคดีที่ไม่มีใครเดินออกมาเห็นเราสองคนในเวลานี้ ผมไม่ได้อายหรอก และปุยส์เองมันก็คงจะไม่อายเหมือนกัน แต่ผมไม่อยากให้ใครมาขัดจังหวะเราก็เท่านั้น
         ปากผมที่พูดออกไปยังไม่เท่าครึ่งของความในใจผมเลย
         ถ้าจะมีใครสักคนที่คิดถึงปุยส์มากๆ แบบว่ามากๆ ผมว่าคนๆ นั้นก็คงจะเป็นผมนี่แหละ
         มันไม่มีมาตราไหนวัดได้หรอก ความคิดถึงนี้ แต่ถ้าให้ผมลองประมาณก็คงราวๆ อินฟินิตี้ล่ะมั้ง
         "ยินดีต้อนรับกลับมานะปุยส์"
         "ขอบคุณนะพี่..."
       
         "ขอบคุณที่รอไออยู่ที่เดิม ขอบคุณที่ไม่วิ่งหนีไอไปไหน ขอบคุณนะพี่กอล์ฟ"
         ผมยิ้มให้กับคำพูดของมัน ผมไม่เคยคิดจะวิ่งหนีมันไปไหนอยู่แล้ว คนสุดท้ายบนโลกที่ผมอยากอยู่ด้วยก็เป็นมันนี่แหละ
         "กูจะอยู่ตรงนี้แหละ ไม่ต้องห่วงหรอกถ้ามึงวิ่งตามกูไม่ทันกูก็จะหยุดวิ่งรอมึงเอง"
         เพราะฉะนั้นผมต้องรอมันให้วิ่งมาทันที่ข้างๆ ผมอยู่แล้ว
         "อืออออออ"
         ผมดันตัวชัปปุยส์ออกแล้วเอามือขยี้หัวไอ้เด็กตัวโตตรงหน้าอย่างหมั่นเขี้ยว ไหนวะคนหล่อ ไหนวะสามีของสาวๆ ในประเทศ อยู่ตรงหน้าผมมันก็แค่ไอ้เด็กขี้อ้อนเอาแต่ใจคนหนึ่งเท่านั้น
         "ผมไอเสียทรงนะ!!"
         "555555"

         ผมโดนมันต่อยเข้าที่ท้องมาสองทีก่อนที่ผมจะแกล้งมันกลับด้วยการตบหัวแล้วดึงกางเกงมันลงก่อนที่ผมจะวิ่งหนีเข้าไปในสนาม แน่นอนว่าไอ้ปุยส์ต้องวิ่งตามมาเอาคืน

         "หยุดนะ!!!"
         "หยุดให้โง่ดิ 555555"


         เรื่องของผมกับมันก็มีเท่านี้ การกลับมาเจอกันเป็นครั้งแรกในรอบ1ปี ก็มีคำพูดอีกมากมายที่ผมยังไม่ได้พูดออกไป
         เราสองคนวิ่งวนกันไปในสนามเมืองทอง ท่ามกลางเก้าอี้และแสตนด์เชียร์

         ย้อนกลับไปที่คำถามแรกของชัปปุยส์ มันถามว่าผมคิดถึงมันไหม...

         ถ้ามันจ้องตาผมให้ลึกลงกว่านี้อีกนิดมันจะเจอคำตอบที่ผมบอกใบ้ให้มันรู้

         ถ้าเป็นชัปปุยส์ ไม่มีวันไหนที่ผมไม่คิดถึงมัน....

       

         NanZnn ❤️











           #แก้บนฟิคบอลไทย