KONGTANG ⚽️🇹🇭
HEAR ME
คนเรายิ่งรู้จักกันนานก็ยิ่งรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นยังไง ก็อยู่ที่ใจของเจ้าของแล้วล่ะ จะรับได้หรือจะผลักไส
บางเวลาเราก็เข้าใจกัน
บางเวลาเราก็ไม่เข้าใจกัน
อย่างเช่นตอนนี้ ไม่มีการฟังใดๆ เขาไม่ยอมฟังผม ไม่ยอมให้ผมได้อธิบาย
[พี่ก้อง ตังไม่ได้ตั้งใจ]
ข้อความที่ร้อยถูกส่งไปให้พี่ชายสุดที่รัก แต่ทั้งร้อยก็ไร้การตอบกลับมา
หลายวันแล้วนะที่เราไม่ได้คุยกันเพราะความเข้าใจผิดแบบนี้
ผมรู้ผมผิดเอง....
เพล้ง!!
'ตัง!! ทำไมไม่คุยกันดีๆ'
คืนวันนั้นเราทะเลาะกันรุนแรงจนผมเผลอหยิบแจกันปาเข้าผนังเพื่อระบายอารมณ์ รู้ทั้งรู้ว่าพี่ก้องไม่ชอบให้ผมเป็นแบบนี้ แต่มันก็อดไม่ได้
'แล้วคนในโทรศัพท์มันเป็นใคร ทำไมต้องปิดบังด้วย! บอกมาสิ บอกมาสิวะ!!'
'ตัง มีเหตุผลหน่อย พี่บอกแล้วไงว่ามันไม่มีอะไร'
พี่ก้องพยายามพูดกับผมด้วยความใจเย็น ทั้งๆ ที่ตัวผมเดือดจนแทบจะลุกเป็นไฟ
สามสี่วันมานี้ พี่ก้องคุยกับผู้หญิงในไลน์ตลอด คุยไปยิ้มไป พอวันนี้ผมถามเขาก็กลายเป็นว่าเราต้องทะเลาะกัน
'ไม่เชื่อ ตังไม่เชื่อ!'
'ได้ถ้าอยากรู้นักก็เอาไปอ่านเอง'
พี่ก้องคงโกรธผมมาก เขาเพียงแค่ยื่นมือถือของเขามาให้ผม หน้าจอเปิดโปรแกรมไลน์ค้างเอาไว้ ก่อนที่พี่ก้องจะเดินออกไปขึ้นรถพร้อมขับออกไป
ผมได้แต่ยืนเคว้งอยู่กลางบ้านคนเดียว
[ขอเค้กช็อคโกแลตหวานน้อยนะครับ ตังไม่กินหวาน]
[ได้ค่ะ]
[ถ้ายังไง ผมฝากหาลูกโป่งเป็นชื่อตังให้ด้วย]
[ไม่มีปัญหาค่ะ]
น้ำตาของผมไม่รู้พากันมาจากไหน มันไหลจนท่วมมือถือที่ผมจับไว้อยู่ ผมไม่รู้ ไม่รู้อะไรเลย ไม่เคยรู้อะไรสักอย่าง
แม้กระทั่งความหวังดีที่อีกฝ่ายทำให้ ผมก็ตอบแทนเขาด้วยความโมโหร้ายและทำลายข้าวของ
ไม่มีผู้หญิงที่ไหนทั้งนั้น มีแค่ผมนี่แหละที่งี่เง่าอยู่คนเดียว
[อ้อ! เขียนบนหน้าเค้กให้ด้วยนะครับ ว่าผมรักเขามาก]
'ฮืออออ พี่ก้อง ฮือออออ'
ผมจำได้ว่าวันนั้นผมนั่งร้องไห้อยู่ที่เดิมนานจนเกือบเช้าก่อนที่ผมจะเพลียหลับไป พี่ก้องกลับเข้ามาในบ้านตอนไหนไม่รู้ รู้อีกทีคือมือถือของเขาได้หายไปแล้วพร้อมเสื้อผ้าบางส่วน
จนมาถึงวันนี้ก็ครบอาทิตย์พอดี วันสิ้นเดือนแต่ผมกำลังจะสิ้นใจ
15.04 น.
"เป็นยังไงบ้างวะ นอนซมเลย"
ผมปรือตามองพอเห็นว่าเป็นใครก็หลับตาลงเหมือนเดิม แม้เวลาจะล่วงเลยจนเกือบใกล้พลบค่ำแต่ผมก็ยังนอนนิ่งอยู่บนเตียง ไม่อยากคุยกับใครไม่อยากตอบคำถามใคร คนเดียวที่ผมอยากได้ยินคือคนที่โกรธผมเมื่ออาทิตย์ก่อนนั้น
ผมเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ก่อนสไลด์เปิดหน้าจอ
[ขอโทษ]
ผมส่งไปอีกครั้งแม้ว่าเขาจะไม่อ่านก็ตาม ขอแค่ให้ผมได้ทำอะไรบ้างสักอย่างเพื่อแก้ไขความผิด
น้ำตามันไหลลงมาอีกครั้งโดยไร้เสียงสะอื้น จะต้องใช้เวลาอีกเท่าไหร่กันที่พี่ก้องจะกลับมา
"เออ....ไม่ต้องห่วง....อ่าห้ะ"
ได้ยินเสียงพี่อุ้มเดินไปเดินมาอยู่ในห้องพร้อมกับคุยกับใครบางคนที่ผมเดาว่าน่าจะเป็นพี่มุ้ย แต่ก็ช่างเขา ผมไม่สนใจอยู่แล้ว
ถึงผมจะรู้สึกอิจฉาเขาสองคนก็ตาม
ผมใช้เวลาไม่นาน ผมก็กลับเข้าสู่นิทรา
เหนื่อยเหลือเกิน ผมเหนื่อยจนอยากพัก ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ผมจะฟังเขาให้มากๆ ฟังทุกอย่างที่เขาบอก
ขอแค่ให้เขากลับมาพูดให้ผมฟัง....
"ตัง"
เสียงเรียกชื่อดังอยู่ข้างๆ หู ผมพยายามปรือตามองให้ชัดว่าเป็นใครทั้งๆ ที่ในใจมันมีคำตอบอยู่แล้ว
เสียงแบบนี้ ความอบอุ่นแบบนี้...
"พี่ก้อง..."
ฟ้าข้างนอกมืดมิด แต่ไม่ได้ทำให้ผมมองคนข้างตัวไม่ชัดเจน ตรงกันข้ามมันชัดมากๆ จนผมดีใจจนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่
20.45 น
"แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู....แฮปปี้..เบิร์ธ...เดย์.....ทู..."
ผมมองคนที่ถือเค้กก้อนโตแล้วร้องเพลงอวยพรให้ผม เสียงนุ่มทุ้มร้องไม่ดังมากแต่ผมได้ยอนมันชัดเจน เขามองจ้องผมเช่นกันผมมองตอบกลับเขา
สายตาแบบเดิม รวมถึงรอยยิ้มอ่อนหวานนั่นด้วย
".....อธิษฐานสิ" ผมขยับตัวลุกขึ้นนั่งโดยทิ้งอาการปวดหัวไว้ข้างหลัง ผมกัดริมฝีปากมองคนถือเค้กที่นั่งอยู่ข้างเตียงด้วยความวูบไหว
ในห้องที่มืดมิดมีแค่เราสองคน กับแสงสว่างจากปลายเทียน เรามองหน้ากันก่อนที่ผมจะยิ้มออกมา
"ขอในสิ่งที่ตังอยากได้...." เขาพูดย้ำจึงทำให้ผมต้องหลับตาลง
พรที่ผมจะขอไม่มีอะไรมาก มีอยู่แค่สองสามอย่างที่ในชีวิตนี้ผมอยากให้เกิดขึ้น
หนึ่งในนั้นคือ ผมขอให้ผู้ชายที่ชื่อเกริกฤิทธ์อยู่กับผมตลอดไป
ฟู่ว!!!
"แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูตังงงงงงงง"
"เย้ๆๆๆๆ เบิร์ธเดย์ๆๆๆ"
สิ้นการเป่าเทียนของผม เสียงร้องอวยพรจากคนนับสิบก็ดังขึ้นเมื่อประตูห้องนอนผมถูกเปิดออก ไฟสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาทำให้ในห้องของผมมองอะไรๆ ได้ชัดขึ้น
"ไอ้เหี้ยนอนหรือตาย ถ้าไอ้ก้องไม่มาปลุก ได้แฮปมึงพรุ่งนี้เช้าแน่ๆ"
พี่อุ้มเดินบ่นเข้ามาเป็นคนแรกพร้อมขวดเหล้าขวดใหญ่ ก่อนที่คนอื่นๆ จะพากันพลุกพล่านไปทั่วทั้งห้องนอน ทั้งลูกโป่ง ไหนจะของขวัญพวกนั้นอีก
"ออกๆๆ พวกเสือกออกมาให้หมด" พี่อุ้มไล่ต้อนทุกคนให้ออกไปจากห้องนอนของผม จนตอนนี้ก็กลับมาเหลือแค่ผมกับพี่ก้องแค่สองคนอีกครั้ง
"สุขสันต์วันกะ......"
"ตังขอโทษ ฮึกๆ ขอโทษ"
พี่ก้องลูบหัวผมก่อนจะดึงผมเข้าไปกอดหลวมๆ ผมกอดตัวเขาแน่น ความรู้สึกสำนึกผิดตีตื้นขึ้นมา
"ไม่เคยโกรธตังเลย พี่แค่โกรธตัวเองที่อยากจะเซอร์ไพรส์แต่ก็ทำไม่เนียนพอ"
ผมส่ายหัวกำลังจะพูดบางอย่างก็พอดีกับประตูห้องนอนเปิดออกอีกครั้ง
แอ๊ดดดดด
"ขอนะ"
เค้กช็อกโกแลตก้อนโต ที่ด้านบนเขียนเอาไว้ว่าพี่ก้องรักตัง ถูกไอ้เจวิ่งกลับเข้ามาแย่งเอาไป
เรามองหน้ากันก่อนจะพากันหัวเราะออกมา
"ขอโทษที่ไม่ได้ตอบข้อความ พี่แค่คิดว่าพี่ควรเซอร์ไพรส์ตังให้ได้ แม้ว่าแผนที่คิดในตอนแรกจะล้มเหลวไม่เป็นท่า"
"หายโกรธหรือยัง"
ผมถามเขา เป็นอีกครั้งที่เขาลูบหัวผมเบาๆ ก่อนจะส่ายหัว
"ไม่เคยโกรธ แค่น้อยใจว่าทำไมตังไม่ฟัง คราวหลังมีอะไรห้ามใช้ความรุนแรงนะ ตังจะติดเป็นนิสัย"
ในขณะที่เขาตอบผมเขาก็เหมือนจะสอนผมไปด้วย แวบหนึ่งภาพในอดีตตอนที่เราเจอกันแรกๆ ย้อนกลับเข้ามา
'ห้ามโมโห ห้ามเอาคืนคู่แข่งนะสตางค์'
'ทำไม'
'มันไม่ดี เดี๋ยวก็จะได้ใบแดง'
'แต่เขาทำตังก่อน'
'ถ้าเขาทำตังก่อน ให้มาบอกพี่ พี่จะเอาคืนให้'
'ยังไง'
'ทำไมพูดมากจังสตางค์'
ไม่ว่าจะตอนไหนเขาก็คือคนที่ห่วงใยผมที่สุดเสมอ
"อื้ม ตังสัญญา"
"งั้นก็ออกไปข้างนอกกัน เพื่อนๆ รออยู่"
เขาลุกขึ้นยืนก่อนจะยื่นมือมาตรงหน้าผม ผมวางมือตัวเองลงบนมือหนานั้น มันยังอบอุ่นและรู้สึกปลอดภัย แม้ระยะเวลาจะผ่านมานาน
ผมลุกขึ้นยืนและเดินตามเขาด้วยมือที่จับมือผมไว้อย่างมั่นคง
ผมหยุดฝีเท้าจนพี่ก้องหันมามอง
"ว่าไง..."
"นอกจากเค้ก พี่ไม่มีของขวัญให้ตังเหรอ"
ผมถามเพราะผมอยากรู้ ของขวัญเต็มห้องนอนของผม แต่มันไม่ได้มาจากผู้ชายตรงหน้า
เขาส่ายหน้า ทำเอาผมหน้าเสีย แต่สุดท้ายเขาก็ค่อยๆ ยิ้มก่อนจะพูดออกมา
"พี่ไม่มีอะไรให้นอกจากแชมป์คิงส์คัพ และพี่จะเป็นคนยิงประตูด้วยตัวเองเพื่อเป็นของขวัญให้ตัง รอได้เลย"
By NanZnn ❤️
#แก้บนฟิคบอลไทย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น