เลว :: 11
“อะไรนะ!”
ผมยกมือขึ้นปิดหูทันที
เมื่อได้ตังมันจะโกนเสียงดัง
คนในร้านเริ่มหันมามองจนพี่อุ้มต้องเอ่ยปากขอโทษแทนคนเหล่านั้นถึงหันหน้ากลับไป
ขี้โวยวายซะจริงๆ
ตอนนี้เรานั่งอยู่ในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง
อยู่ในซอยเข้ามาไม่ลึกมากแต่บรรยากาศในร้านค่อนข้างดี
คนส่วนใหญ่ก็มากันเป็นกลุ่มทั้งนักเรียนและวัยทำงาน
รวมถึงพวกผมตอนนี้ด้วย
เราสามคนมาที่นี่เพราะเรื่องของผม
ผมค่อยๆ เอามือออกจากหูตัวเองช้าๆ
“อืม
กูว่าจะเลิกนิสัยเดิมๆ แล้วเริ่มต้นใหม่จริงๆ แล้ว”
ผมพูดทวนประโยคที่พูดไปแล้วให้ไอ้ตังฟังอีกครั้ง
พี่อุ้มยิ้มกว้างให้ผม
เขาเป็นคนเดียวที่ไม่เห็นกับการกระทำของผมที่ผ่านๆ มา แต่เขาก็ไม่เคยทิ้งผมไปไหน
แม้ว่าจะไม่เห็นด้วยแต่ก็ยังอยู่เคียงข้าง
“ดีแล้วที่แบ็คคิดได้” พี่อุ้มพูดแต่ผิดกับไอ้ตังมันจับไหล่ผมให้หันไปหามัน
“มึงกินยาผิดขวดมาเหรอ
ไหนกูวัดไข้สิ” มันเอามือขึ้นอังที่หน้าผาก
สีหน้ามันดูโอเว่อร์จนผมไม่รู้ว่ามันแกล้งหรือตกใจจริงๆ
ผมทำหน้าเอือมระอาก่อนจะปัดมือมันที่หน้าผากผมทิ้งไป
“กูสบายดี และกูคิดดีแล้ว”
ไอ้ตังส่ายหัวรัวๆ
ทำหน้าแบบรับไม่ได้ผิดกับพี่ชายอีกคน พี่อุ้มพยักหน้าแล้วปรบมือ
“ไหนมึงเล่ามาสิ
เพราะอะไรทำให้เพื่อนกูเปลี่ยนไป”
ผมหยิบแก้วกาแฟเย็นขึ้นมาดูดก่อนจะวางมันลงที่เดิม
กาแฟในแก้วเริ่มจืดจาง
คงเพราะน้ำแข็งที่เริ่มละลายทำให้รสชาติของมันเปลี่ยนไป
“กูแค่รู้สึกว่า หมอน่าจะเป็นคนสุดท้ายในชีวิตก็เท่านั้น” ผมพูดตามที่ใจคิด อีกสองคนทำหน้าเหมือนเห็นผี
ไม่แปลกหรอกเพราะคำพูดนี้ไม่น่าจะออกมาจากปากของผม
ถ้าทั้งสองคนไม่เชื่อผมว่ามันก็ปกติ
ตลอดหลายวันที่ผ่านมาตั้งแต่กลับจากบ้านของหมอ
ผมคิดทบทวนเรื่องนี้อย่างดีแล้ว ผมไม่ถามใครเพราะอยากให้ตัวเองได้ตัดสินใจ
มีทางอยู่สองทางคือ......
ทางแรกผมควรเดินออกมาก่อนที่จะถลำตัวไปมากกว่านั้น
ทุกคนในบ้านหมอดีกับผมจนด้านดีที่ฝังในตัวผมลึกๆ บอกว่าอย่าทำร้ายใครอีก
กับสอง.....
ให้ผมเปลี่ยนใจตัวเอง
ในเมื่อตอนนี้ผมมีความสุขกับสิ่งที่ผมได้รับ คนที่ต้องเปลี่ยนไม่ใช่หมอหรือใคร
แต่เป็นผม...เป็นผมที่ต้องเปลี่ยนตัวเอง
มาถึงจุดนี้ผมคิดว่าไม่มีอะไรจะต้องเสีย
แม้จะผิดแผนจากที่คิดไว้ก็เถอะ แต่อย่างน้อยผมก็ไม่ขาดทุนอะไร
ได้กำไรด้วยซ้ำ
และผมคิดว่าตอนนี้ไม่ใช่มีแค่หมอที่รักผม
ผมคิดว่าผมก็รักเขาเข้าแล้วจริงๆ
“เหลือเชื่อ สุดท้ายก็เป็นมึงที่ตกหลุมหมอ” ไอ้ตังพูดขึ้นทำเอาผมต้องหันกลับไปมอง
อย่างนั้นเหรอ....ผมยิ้มออกมา
“อาจจะใช่นะ กูคงขึ้นยากซะด้วย”
ผมคิดว่าผมคงตกหลุมของหมอเข้าแล้วจริงๆ ทั้งๆ
ที่ตั้งใจขุดกับดักเพื่อล่อให้เขาติดกับ ที่ไหนได้ล่ะ
กลายเป็นผมโดนซ้อนแผนซะอย่างนั้น
“ดีใจด้วยนะแบ็ค มาเถอะวันนี้พี่เลี้ยงเอง
ถือว่าน้องของพี่เจอเรื่องดีๆ มา”
พี่อุ้มกวักมือเรียกพนักงานอีกรอบ
ไอ้ตังรีบเปิดเมนูเพื่อสั่งอาหารว่างมาทาน
ผมขอบคุณพี่อุ้มผ่านสายตา
เขาเพียงแต่ยิ้มและพยักหน้าก่อนจะหันกลับไปสนใจเมนูในมือ
การเปลี่ยนแปลงของผมครั้งนี้หวังว่ามันจะไม่มีอุปสรรคอะไร
ส่วนเรื่องของเพื่อนสนิทหมอคนนั้น
ผมขอจัดการเองครั้งสุดท้ายก่อนจะวางมือ
แกร๊ก
ผมเปิดประตูห้องเข้าไปก่อนจะปิดมันลงเมื่อพาตัวเองเข้ามาข้างใน
ไฟในห้องถูกเปิดไว้แค่บางดวง ในห้องครัวถูกปิดไว้ ผมเลยเลือกจะเดินผ่าน
“เอ๊ะ”
กำลังจะเดินเข้าไปในห้องนอนก็ต้องชะงัก
เมื่อเห็นหมอกำลังนอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟาหน้าทีวี
ผมเดินเข้าไปใกล้ๆ
หยิบรีโมทขึ้นมากดปิดก่อนจะวางมันลงไว้ที่เดิมบนโต๊ะ
ผมมองสภาพห้องตรงนี้แล้วก็ได้แต่ส่ายหัว
ถ้าไม่บอกว่าเป็นหมอผมคงคิดว่าเป็นนักศึกษาปริญญาที่กำลังทำรานงานอะไรสักอย่าง
กระดาษเอย หนังสือเอย
ไหนจะแลปท็อปของหมอที่เปิดทิ้งไว้นั่นอีก
คนเป็นหมอต้องศึกษาเรียนรู้ตลอดเวลาจริงๆ สินะ
“เฮ้อ แล้วมานอนทั้งชุดทำงานแบบนี้ได้ไงกัน” ผมยืนบ่นคนที่นอนหลับอย่างอดไม่ได้
หมอนอนโดยที่เนคไทล์ก็ยังไม่ถอดออกด้วยซ้ำ
เขาเพียงแค่ปลดให้มันคลายออก ชายเสื้อก็หลุดออกนอกกางเกง ถุงเท้าถูกวางไว้ข้างๆ
โซฟาที่เขานอน แขนเสื้อพับขึ้นจนถึงข้อศอก
แต่พอพิจารณาดีๆ ก็สงสารนะ เขาคงเหนื่อยมากจริงๆ
ผมส่ายหัวก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องนอนแล้วดึงผ้าห่มที่เก็บอยู่บนตู้เสื้อผ้าลงมาหนึ่งผืน
ผมแบกมันออกมาก่อนจะกางออกแล้วคลุมที่ตัวของหมอ
วันนี้คงต้องปล่อยให้นอนไป
ผมนั่งลงข้างๆ ที่หมอนอนอยู่
พิจารณาใบหน้าของหมอชัดๆ อย่างมีความสุขในหัวใจ ผมกอดเข่าแล้วมองไปที่ดวงตา จมูก
ริมฝีปาก
ทำได้ยังไงกัน
หมอทำได้ยังไง...ทำให้ผมเปลี่ยนใจมารักหมอได้ยังไง
“แอบมองผมเหรออาทิตย์”
“หมอ!” ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ๆ
คนที่ผมคิดว่าหลับก็พูดขึ้นก่อนจะค่อยๆ ลืมตามามองผมช้าๆ ริมฝีปากเขายกขึ้นก่อนจะพูดอีกครั้ง
“หืม...ผมได้ยินนะคุณบ่นผมแต่ก็ยังเอาผ้ามาห่มให้”
ผมยู่ปากเมื่อเขาพูดแบบนั้น
ก็จริงอย่างเขาว่าทั้งๆ ที่บ่นแต่ก็ยังเป็นห่วงไปหามาห่มให้
“หมอแกล้งหลับนี่นา” ผมพูดขึ้น
หมอจ้องมาที่ผม
ดวงตาเขายังมีแววเหนื่อยล้าปรากฏให้เห็นอยู่นิดหน่อยแต่เขายังคงยิ้มมาให้
ผมยิ้มตอบกลับไป
“มานี่สิ”
หมอกระเถิบตัวเองให้ชิดพนักโซฟามากขึ้น
เขาตะแคงตัวก่อนจะตบลงบนโซฟาส่วนที่เหลือแล้วเรียกผม
ผมเลิกคิ้วแต่ก็ยอมพาตัวเองเข้าไปสอดตัวลงในผ้าห่มผืนเดียวกัน
ผมนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาหมอใช้แขนของหมอหนุนแทนหมอน
แขนของหมอพาดแล้วกอดเอวผมเอาไว้กันตก
ด้วยพื้นที่โซฟาที่มีจำกัดเลยทำให้เราสองคนต้องนอนเบียดกันแบบนี้
อบอุ่นเหลือเกิน
“ขอบคุณนะอาทิตย์ที่คุณดูแลผม” ผมหลุดขำกับคำขอบคุณของเขา
“หมอต่างหาดที่ดูแลผม
ผมแค่ห่มผ้าแต่หมอทำทุกอย่างที่มากกว่าห่มผ้า ผมสิที่ต้องขอบคุณ” ผมรู้สึกได้ว่าหมอกระชับกอดผมแน่นขึ้นเมื่อพูดจบ
ผมกอดตอบเขาแล้วพยายามซุกตัวเองให้แนบเขามากขึ้น
อยากอยู่แบบนี้ อยากอยู่อย่างนี้ไปนานๆ
“เพราะว่าเป็นคุณไง ผมถึงอยากดูแล”
“ขอบคุณนะครับ” ผมขอบคุณเขาอีกครั้งก่อนที่หมอจะกดจูบลงมาที่หน้าผากแล้วลูบหัวให้ผมค่อยๆ
หลับตาลง
ถ้าวันนี้หมอจะไม่อาบน้ำก็คงไม่เป็นอะไรเพราะเหมือนว่าผมก็จะไม่อยากอาบแล้วเหมือนกัน
ขอแค่ช่วงเวลาเหล่านี้เกิดขึ้นกับผมไปนานๆ
ผมจะทำทุกอย่างเพื่อตอบแทนความรักของหมอที่มอบให้กับผมมา
ถ้าผมมีโอกาสได้ทำ.....
TBC_____SEX APPEAL NEWBACK เลว 12
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น