เลว : 9
เช้านี้ผมมีความสุขมาก....มากจนอยากนอนอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายคนนี้ตลอดไป
ถ้าเป็นไปได้....
“อรุณสวัสดิ์อาทิตย์” หมอลืมตาขึ้นมาแล้วเอ่ยทักผม
ผมยิ้มให้ก่อนจะถูกหมอกระชับรอบเอวเข้าไปแนบชิดร่างกายของเขามากยิ่งขึ้น
“เช่นกันครับ” ผมพูดตอบก่อนจะแนบใบหน้าเข้ากับช่วงอกเปล่าเปลือยของหมอ
อบอุ่นเหลือเกิน.....
อากาศข้างนอกจะเป็นยังไงผมไม่เคยสนใจเลยถ้าได้อยู่ในอ้อมกอดของเขา
ของผู้ชายคนนี้
หมอลูบไล้แผ่นหลังของผมเบาๆ เราเงียบทั้งคู่
หมอไม่พูดอะไรผมก็เลือกที่จะไม่ถามเพื่อกวนใจ ผมเบียดตัวให้แนบกับหมอขึ้นอีกนิดเมื่อไอเย็นจากแอร์มันตกลงมากระทบผิวของผม
หมอรู้ดี....เขาเลยกระชับกอดผมให้แน่นขึ้นอีก
“ลงไปทานข้าวเช้ากันเถอะ
วันนี้ผมหยุด ผมจะพาคุณไปข้างนอก” หมอพูดกับผม
เสียงเขาดังอยู่เหนือศรีษะของผม
เที่ยวเหรอ....
เที่ยวตอนกลางวันเนี่ยนะ....
“ครับ” ผมตอบรับก่อนจะถูกดันตัวออกช้าๆ
สายตาของหมอที่มองทอดมาไม่น่าเชื่อว่าจะทำให้ผมรู้สึกเขินเมื่อได้สบมัน
มันทำให้ผมนึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน
ตั้งแต่ได้รู้จักผู้ชายคนนี้
เขาทำให้ผมรู้จักกับคำว่าครั้งแรกในหลายๆ อย่าง
ผมปรับตัวเยอะมากจนบางครั้งไอ้ตังยังทักว่าผมเปลี่ยนไป
และผมกำลังจะเคยตัว....
ความรู้สึกผิดเริ่มกัดกินหัวใจของผม.....
ความรู้สึกนี้คืออะไร....ผมไม่จำเป็นต้องแคร์ใครด้วยซ้ำ
ทั้งๆ ที่ทุกคนมันน่าจะเหมือนกันหมด คนบนโลกมันก็เหมือนๆ กันหมด
แต่ทำไมหมอถึงไม่ใช่....
“คุณขมวดคิ้วอีกแล้ว คุณมีอะไรคุณต้องบอกผมนะ” เขาใช้ปลายนิ้วกดเบาๆ ที่ตรงหัวคิ้วของผม
เขาคลายปมที่พันกันแน่นให้คลายออกช้าๆ
ผมยิ้มตอบกลับไป
“เป็นสีหน้าปกติของผมมั้งครับ” เขาส่ายหัวพร้อมยิ้มให้
“ไม่จริงหรอก
ผมบอกแล้วไงอยู่กับผมคุณไม่จำเป็นต้องคิดอะไร ไม่ต้องกังวล”
ผมสบตาเขาและเขาก็มองมาที่ผม
ไม่ชอบเลยความรู้สึกแบบนี้......
ผมชอบหมอ...
ผมอยากได้เขาและตอนนี้ผมก็ทำสำเร็จเกินครึ่ง
ผมได้มาอยู่ในบ้านที่ผมฝันว่าอยากจะมี เหลือแค่ผมตักตวงให้เต็มที่ผมก็จะโบกมือลา
ผมได้มันครบหมดแล้ว แต่ทำไมผมถึงยังรู้สึกไม่เต็มที่สักที
และนี่มันคือสิ่งที่ผมกังวลที่สุด
“ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ” ผมยกตัวขึ้นจูบลงที่ริมฝีปากของเขาเบาๆ แล้วผละออก
ไม่ใช่จูบที่ลึกซึ้งเหมือนเวลาที่เราทำรักกัน
เป็นเพียงแค่สัมผัสเบาๆ ธรรมดา
แต่แทนความรู้สึกได้ดีทีเดียว
เกือบๆ แปดโมงผมก็เดินลงมาด้านล่างพร้อมกับลูกชายเจ้าของบ้าน
ตอนเจ็ดโมงกว่ามีแม่บ้านขึ้นมาตามว่าโต๊ะอาหารจัดเสร็จเรียบร้อย
ผมค่อนข้างไม่ชินแต่ยอมรับว่ารุ้สึกดีที่มีคนก้มหัวให้
ใช่....
ไม่เคยเลย ไม่มีใครเลยที่ก้มหัวให้ผม
ทุกคนล้วนแต่พยายามกดผมให้ต่ำกว่าตัวเองทั้งนั้น
ผมเดินตามหลังหมอมาที่ห้องอาหาร ผมเห็นเขาชะงักนิดหน่อยก่อนจะก้าวเดินต่อ
และพอผมเดินตามเขาเข้าไปก็รู้ถึงสาเหตุของอาการนั้น
“พอดีเลยนิว
บาสก็มาทานข้าวกับเราด้วย”
ผมเดินตามหมอไปนั่งลงที่เดิม
พ่อกับแม่ของหมอหันมาถามผมว่าเมื่อคืนหลับสบายดีไหม
ท่านทั้งสองยิ้มให้ทำให้ผมไปต่อไม่เป็นเลยได้แต่ถามคำตอบคำ
และสุดท้ายโต๊ะก็เงียบเมื่อข้าวเริ่มถูกตักใส่จานตรงหน้าของพวกเรา
เขานั่งตรงข้ามผมอีกแล้ว.....
บาสน่ะ
“อร่อยไหมอาทิตย์” คำถามนี้ไม่ได้มาจากแม่ของหมอหรือพ่อของหมอ และหมอเองก็ไม่ได้เป็นคนถาม
ผมเงยหน้าสบตาแล้วยิ้มกว้าง
“อร่อยมากครับ ผมชอบทุกอย่างเลย” ผมไม่ได้โกหก ผมชอบทุกอย่างที่นี่จริงๆ
“ดีจังที่แบ็คชอบ ทานเยอะๆ นะ” แม่ของหมอเป็นคนพูดขึ้นมา ท่านยิ้มกว้างเหมือนดีใจที่ถูกชมว่าอาหารอร่อย
หมอบอกว่าท่านเข้าครัวเอง
บาสยิ้มให้ท่านก่อนจะหันหน้ากลับมามองผม
ผมไม่ชอบสายตาของผู้ชายคนนี้
เจอกันในครั้งแรกเมื่อหลายอาทิตย์ก่อนเขาเปิดเผยมากว่าไม่ชอบผม
เกลียดก็แสดงออกมาตรงๆ ผ่านสายตา
แต่ตอนนี้เขามองผมเหมือนคนที่เป็นผู้ชนะ
เหมือนเขาเหนือกว่าแต่เขาดันทำตัวปกติทุกอย่าง ต่อหน้าทุกคนเขาทำเหมือนเพื่อนที่ดี
อ่านยากมากคนแบบนี้
ผมไม่สนใจคนตรงหน้า
ตั้งใจกินข้าวในจานตัวเองต่อไป อร่อยนะแต่ความอร่อยมันจางไปตั้งแต่ที่มีบางคนคอยนั่งจ้องผมตลอดเวลา
“นิวไปคุยกับพ่อแปบ”
“ครับพ่อ”
ทานข้าวเสร็จหมอก็ถูกเรียกไปพบที่ห้องทำงาน
ก่อนหมอจะเดินผ่านเขาลูบหัวผมหนึ่งทีและทำให้ผมยิ้มกว้าง
แม่ของหมอขอตัวไปเข้าครัวตั้งนานแล้ว
บนโต๊ะเหลือแค่ผมกับผู้ชายอีกคน
“มีความสุขดีไหมอาทิตย์” เขาถามในขณะที่ผมยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ผมวางมันลงช้าๆ
หยดน้ำที่เกาะอยู่รอบแก้วค่อยๆ ไหลลงมาก่อนจะนองอยู่บนโต๊ะ
ผมยิ้มมุมปากส่งไปให้และพยักหน้าไปในที
“ดีครับ ดีกว่าแต่ก่อนเยอะเลย” ผมตอบตามปกติ สีหน้าผมก็ยังคงปกติ
“งั้นเหรอ”
สีหน้าเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย รอยยิ้มที่เคยมีถูกเก็บไปทีละนิด
เหมือนคนกำลังฝืนยิ้มมากกว่า
อ่อ.....
คิดจะเล่นละครต่อหน้าคนอื่นเหมือนผมสินะ
“นายไม่ได้เสแสร้งเป็นคนเดียว
ฉันไม่มีทางให้นิวต้องอยู่กับคนสองหน้าแบบนายแน่ๆ รู้ไว้ซะ”
เขาพูดเบาๆ สีหน้าและน้ำเสียงไม่ได้ดุดันจนเหมือนคนที่ไปโมโหอะไรมา
คำพูดเขาเหมือนประโยคคำสั่งให้ผมทำตามที่เขาบอก
ชีวิตนี้ผมทำตามที่คนอื่นสั่งมาเยอะแล้ว
แต่ตอนนี้ผมเลือกเองว่าจะทำหรือไม่ทำ.....
“คุณก็เลยมาตีสองหน้าแข่งกับผมงั้นสิ” ผมถามเขากลับ เราสองคนนั่งหันหน้าเข้าหากัน
มองผิวเผินเหมือนคนที่คุยเรื่องทั่วๆ ไป
หึ...ใครจะรู้ว่ามันไม่ใช่
“ฉันจะทำทุกอย่างให้คนที่นี่รู้ว่านายมันเป็นผู้ชายตอแหล” ผมยิ้มทันทีที่เขาพูดประโยคนี้
โง่....
ไม่คิดว่าผมต้องมาเจอคนโง่แบบนี้
ไม่สมน้ำสมเนื้อเลยนะ
“เอาสิ ผมเอาใจช่วย” ผมพูดเท่านั้นก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้
จุดมุ่งหมายคงเป็นสวนดอกไม้ข้างนอกที่เมื่อวานผมมองผ่านบานหน้าต่างลงมา
ตอนนี้ตั้งใจจะไปดูใกล้ๆ ให้เห็นของจริงชัดๆ
แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นประตู
เสียงจากด้านหลังก็ทำให้ผมชะงักต้องหยุดฟังและหันกลับไปมอง
“ครั้งก่อนฉันสาดน้ำนายเพราะฉันโง่เอง
เข้าแผนพอดีสินะ แต่ขอโทษทีครั้งนี้ฉันขอเอาคืน”
อีกฝ่ายค่อยๆ เทน้ำลงบนตัวจนเสื้อเปียกชุ่ม
ผมอ้าปากค้างไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้
“คุณบาส....คุณทำอะไร” ผมถามอย่างสงสัย ฝ่ายนั้นเดินเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ
เขายิ้มอย่างเป็นต่อ
“ทำเหมือนนายไง
นายทำอะไรฉันก็จะทำด้วย และครั้งนี้นายทำฉันเปียก” เขายิ้ม
ผมมองต่ำลงไปเห็นเสื้อของเขาเปียกจนเห็นไปถึงข้างใน
ผมยืนนิ่งอยู่นานจนสุดท้ายผมก็ค่อยๆ
ยิ้มกลับคืนไป
“ยิ้มอะไร”
เขาถาม สีหน้าเขาเริ่มเปลี่ยนไปจากเดิม
“ยิ้มให้คุณไง คุณตลกจริงๆ นะ” ผมเงยหน้าแล้วหลุดหัวเราะ อีกฝ่ายมีท่าทีที่เปลี่ยนไปไอ้ความมั่นใจในตอนแรกเริ่มหายไปเมื่อเห็นกิริยาตอบกลับของผม
ผมบอกแล้วว่าผู้ชายคนนี้มันโง่
โง่ที่คิดจะท้าทายผู้ชายอย่างผม......
“ถ้าฉันบอกทุกคนว่าเป็นฝีมือนายเขาต้องเชื่อฉัน” เขายังคงมั่นใจ....ผมยังยกมุมปากให้เขา
“เขาจะไม่เชื่อคุณแน่ ถ้าผมเองมีสภาพแบบนี้” ผมพูดจบก็เดินถอยหลังไปช้าๆ จนตัวชนเข้ากับกำแพง
ฝ่ายนั้นมองผมอย่างไม่เข้าใจ
จนผมต้องแสดงให้เขาดู
โป๊ก!!
“นี่นาย....” เขาชี้นิ้วมาที่ผมอย่างตกใจ ตัวเขายืนนิ่งเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ผมทำ
ร่างของผมไถลลงสู่พื้นช้าๆ พร้อมกับแผลที่หัว.....เลือดสีสดค่อยๆ
ไหลย้อยลงมาจากการที่ผมโขกหัวเข้ากับกำแพง
ใช่....ผมทำให้ตัวเองหัวแตก
ผมค่อยๆ ลุกขึ้นช้าๆ เพราะมึนหัวเล็กน้อย
เอามือค้ำกำแพงแล้วเดินกลับไปหาอีกคนที่ยังยืนอ้าปากตัวเปียกอยู่ที่เดิม
สีหน้าเขาเหมือนกำลังเห็นผี
“คิดจะชนะผม
คุณต้องทำให้มากกว่าที่ผมทำ ไม่อย่างนั้นคุณก็จงแพ้ต่อไป”
ผมเดินเบียดไหล่เขาออกไปข้างนอก
หยิบทิชชู่ที่อยู่ในกล่องบนโต๊ะอาหารมาซับเลือดที่ไหลลงมาด้วย
ฝ่ายนั้นไม่ตอบโต้ได้แต่มองตามผมมาเท่านั้น
ผมยิ้มอย่างคนชนะ
และก่อนจะเดินพ้นสายตาเขาไป
ผมก็หันกลับไปพูดกับคนที่ยังยืนตกใจด้วยน้ำเสียงใจดี
“หวังว่าคุณจะไม่เอาไปฟ้องใครว่าผมทำน้ำเปียกใส่คุณหรอกนะ”
คิดจะรังแกผมอาจต้องรออีกหน่อย.......
เพราะบางทีนางเอกก็ต้องเอาตัวรอดให้เป็น
จริงไหม......
TBC_____SEX APPEAL NEWBACK เลว 10
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น