SF TWODO :: YOU'RE THE BEST FOR ME

            TwoDo



            You're the best for me...❤️










            [miss you all day all night]


            "เดี๋ยวนี้สกิลขั้นเทพ ส่งข้อความเป็นภาษาอังกฤษ มีเมียฝรั่งอ่ะเนอะ พูดไทยไม่ได้แล้วดิ ไฮ ฮัลโหล วอทยัวเนม อะเกนพลีส"
            มีเพื่อนกวนส้นตีนยังไงก็อย่างงั้นเลย จะอยู่ทีมไหนก็เจอแต่คนกวนตีน ทำไมผมผิดมากเหรอที่จะใช้ภาษาอังกฤษบ้างในบางครั้ง คนเรามันต้องมีพัฒนาการดิจะให้ย่ำอยู่กับที่ได้ไง
            "ไปไกลๆ ไปน่ารำคาญ"
            ผมออกปากไล่แบบไม่เกรงใจ ไอ้เฟยทำหน้าเหม็นเบื่อก่อนจะเดินหนี
            ผมกลับมามองข้อความที่ถูกส่งไปอีกครั้ง เอาจริงๆ ประโยคนี้ไม่ได้ได้มาด้วยความสามารถหรอก ผมก็อปปี้มาจากข้อความเดิมที่โดเคยส่งมา
            ฮาาา.....
            ผมก็ยังเป็นผม สกิลภาษาเท่าเดิม เพิ่มเติมคือโดพูดไทยได้แล้ว ตอนนี้เริ่มด่าเป็นแล้ว อย่าถามว่าใครสอน โปรดดูด้วยว่ารอบตัวมันมีใครบ้าง
            เจเอย
            ตั้มเอย
            พี่กอล์ฟเอย
            ตอนนี้มีพี่อุ้มมาอีกคน กูว่าคนหลังนี่หนักสุด ไม่ได้สอนแค่คำด่าน่าจะสอนอย่างอื่นมาด้วย
            กลัวใจเจ้แกจริงๆ
            ตื่อดึ้ง!
            ผมกดเปิดโปรแกรมแชทสีเขียวทันทีเมื่อมีเสียงเตือน แค่เห็นคนส่งมาก็หน้าบ้านแล้ว ไม่ได้เจอหน้าได้เจอข้อความบ้างก็ยังดี

            [miss you too!!]
            ผมอมยิ้ม คิดเข้าข้างตัวเองไปก่อนว่าโดมันคิดถึงผมมากๆ
            [What are you doing?]
            เอาละประโยคที่กูไม่ได้เจอบ่อยๆ ขอทรานสเลทแปบนึงนะที่รักเดี๋ยวกลับมาตอบ
            "กูน่าจะฉลาดขึ้นน้า ทำไมยังโง่เหมือนเดิมวะ"
            นั่งแปลไปก็นั่งด่าตัวเองไป ไม่ได้แปลแค่คำถามนะ แปลยันคำตอบนู่นอ่ะ
            [talk with you]
            นิดๆ หน่อยๆ ขอให้ได้กวนตีน โดส่งสติ๊กเกอร์หมีโมโหมาให้ ทำเอาผมขำ
            [sent sticker]
            [no! before you talk with me!]
            "งอแงจังวะ" ผมบ่นเบาๆ เพราะรู้ว่ามันไม่ได้ยินไง เดี๋ยวนี้ฟังออกหมดนะใครนินทาอ่ะ ว่าไม่ได้ด้วย ชอบงอน
            [missing you]
            ถือว่าเป็นคำตอบที่ดีมากๆ 55555 เสี่ยวกว่ากูก็ไอ้ต้นล่ะกูว่า
            [Can I believe you?]
            [Yes! You can]

            บทสนทนาจบลงเท่านั้นเมื่อถึงเวลาที่ผมต้องลงสนามซ้อม มะรืนนี้ต้องไปเยือนสุโขทัยที่ตอนนี้กำลังฮอตฟอร์มสุดๆ เราจะประมาทไม่ได้เพราะเราต้องไม่เอาศูนย์กลับบ้าน
            "เมียฝรั่งมึงว่าไงบ้างอ่ะ"
            เฟยเดินเข้ามาถามตอนที่เราผลัดกันซ้อมยิงบอลเข้าประตู ผมยักไหล่
            "เขาก็คิดถึงกูไง ธรรมดาเขารักกูมากก็งี้"
            "ไอ้ห่า หลงตัวเอง"
            ผมหัวเราะก่อนจะวิ่งไปเตะฟุตบอลให้เข้าประตู มัวแต่คุยเดี๋ยวถูกลงโทษไง
            เราผลัดกันซ้อมตามแท็กติกของโค้ชไปเรื่อยๆ จนครบสองชั่วโมงก็พากันเลิกและแยกย้ายกลับบ้าน มีน้องๆ มารอถ่ายรูปที่หน้าสนามประปราย แม้พวกไอ้เจจะไม่อยู่แล้วแต่ก็ยังมีคนมา ไม่ได้มาหาผมนะ มาหาคนอื่น
            "ทู่!!"
            ไม่ต้องเดาเลยเสียงเหมือนกะเหรี่ยงหนีลงจากดอยแบบนี้นี่มีคนเดียว ไม่ทันได้หันหาเลยว่าเสียงมาจากตรงไหน เจ้าตัวก็โผล่มาแล้วกระแทกหลังผมจนเซไปด้านหน้า
            เมียกูนี่แรงเยอะจริงๆ จุกเลย!
            ผมหันกลับไปมองก็เจอเจ้าตัวฉีกยิ้มหวานมาให้ คนอื่นๆ ในทีมทยอยกลับกันเกือบหมดแล้ว ทูหันไปทักสต๊าฟบ้างเพราะนี่คือถิ่นเดิมแต่สุดท้ายมันก็หันกลับมามองหน้าผม
            "ทู่! ไอหิวข้าว" ทำหน้าจริงจังแต่เดี๋ยวนะมึง ชื่อกูไม่ใช่ทู่ไหม
            "ทู เรียกใหม่ ทู ไม่ใช่ทู่"
            "ทูหรือทู่ก็เหมือนกัน" แหนะ เดี๋ยวนี้มีย้อน พูดไทยได้แล้วยอกย้อน เถียงเก่งด้วย ลำบากกูละชีวิตนี้
            "เออ แล้วนี่มาได้ไง ไม่ซ้อมเหรอ"
            "เลิกแล้วเลยแวะมาหา เหนื่อยไหม" ถามพร้อมยื่นขวดน้ำมาให้อย่างเอาใจ ผมนี่ยืดคอเลยแบบยังไงล่ะ เมียรักเราอ่ะก็ต้องอวดหน่อย นี่อยากถ่ายช็อตเมื่อกี้ส่งให้ไอ้นิวดู มันต้องกรีดร้องเพราะเมียมันไม่รักมัน
            "เหนื่อยไม่มาก แล้วนี่มาไง" ผมเดินนำมันไปที่รถโดยไม่ลืมเอากระเป๋ามันมาถือไว้ด้วย
            "Taxi!!"
            "โอเค ป่ะกินข้าว" ผมดันหลังให้มันเดินนำข้างหน้า มันรู้อยู่แล้วว่ารถผมคันไหน นับว่าฉลาดมากที่นั่งแท็กซี่มาหาผม จะให้กูไปส่งไง เมียใครน่ารักจังเลย
            "กินอะไรล่ะ" ผมถามในขณะที่รถจอดติดไฟแดง ตอนนี้ถือว่าเป็นช่วงเวลาดีๆ ของเราสองคน
            มันหันมามองหน้าผมก่อนจะหันกลับไปมองหน้ารถแล้วก็หันกลับมาหาผมอีกรอบ
            "ตอบช้ากูไม่พาไปกินข้าวละนะ" นั่น ทำหน้าบึ้งใส่กูอีก
            "ทูทำให้ไอกินสิ"
            ผมเลอกคิ้วมองมันอย่างสงสัย พอดีกับไฟสัญญาณเป็นสีเขียวผมจึงต้องละสายตาออกมามองทางข้างหน้าแทน
            ให้กูทำ ถามว่าจะแดกได้ไหม
            "มึงป่วยเหรอ ต้มมาม่ายังไม่รอดเลย" โดหัวเราะที่ผมพูด
            มันไม่เกินจริงเลยสักนิด เพราะผมทำอาหารไม่เป็นจริงๆ เคยทำข้าวผัดให้มันกินก็ทำกะทะไหม้เพราะใส่น้ำมันน้อย เคยต้มมาม่าให้ก็ปรากฏว่าเส้นเละเป็นโจ๊ก
            ความพินาศในการทำอาหารของผมคือเต็ม 100
            "งั้นไอทำเอง ไปบ้านทูนะ"
            ผมเหล่ตามองด้วยสายตาแฮปปี้สุดๆ วันนี้เด็กฝรั่งมันมาแปลก ในหัวตอนนี้มีแต่เรื่องต่ำกว่าสะดือล้วนๆ โคตรเลว55555
            "กูมีพ่อมีแม่นะ จะทำไรก็เกรงใจพ่อแม่กูด้วย" ผมแกล้งหยอก เดี๋ยวนี้พูดไทยได้ ฟังไทยออกผมเลยชอบแซวมันบ่อยๆ
            "แต่เจบอกว่าทูพ่อแม่ไม่รัก ไม่ต้องสนใจมากก็ได้"
            แต่ก็ไม่คิดไงว่ามันจะแซวกลับมาจนทำเอาผมเกือบหัวทิ่ม

            สลัด!!
         
         




            "ทำอาหารไทยเป็นป่ะ หรือทำเป็นแต่อาหารฝรั่ง"
            ผมยืนมองมันผัดๆ ต้มๆ อะไรสักอย่าง ให้เดาคงเป็นสปาเก็ตตี ผมมองด้วยความงง เยอะแยะไปหมดเดี๋ยวตั้งหม้อเดี๋ยวตั้งกะทะ วุ่นวาย
            "อืมมมม ไข่เจียวไง ไอทำได้" มั่นหน้าไปอีก ลอยหน้าลอยตา หมั่นไส้
            "กูก็ทำได้ไหม"
            "แต่ไหม้ พี่อุ้มบอกแบบนั้นเรียกว่ากาก" พูดแล้วยิ้มเดี๋ยวกูตบด้วยปาก
            กูว่าแล้วว่าอยู่กับพวกคนบาปก็จะสอนให้เมียกูบาปไปด้วย เจ้แกสอนอะไรไอ้โดเนี่ย!!!!
            ชิบหายแน่ๆ...
            กูเนี่ยชิบหายแน่ๆ!!
            "คำนั้นห้ามพูด มันเป็นคำไม่ดี" ผมอธิบายให้มันฟังใหม่ ดูเหมือนว่ามันจะงงๆ สงสัยสมองกำลังคำนวน
            "แต่พี่อุ้มบอก...."
            "จะเชื่อพี่อุ้มหรือจะเชื่อกูล่ะ เลือกมาจะเชื่อใคร"
            มันทำหน้าลำบากใจ มึงจะลำบากใจทำห่าอะไร! นี่ถ้ามันตอบมาว่าเชื่อพี่อุ้มนี่กูตายห่าแน่ๆ
            "ไอก็ต้องเชื่อทู่อยู่แล้ว"
            ถือว่าตอบดี แต่เดี๋ยวนะมึง
            "ก่อนเชื่อกู มึงเรียกชื่อให้ถูกก่อน ทู ชื่อทู ไม่ใช่ ทู่!!"
            "ฮ่าๆๆๆๆ ทูๆๆ"




            ตุ้บ!!
            โกลลลลลลล!!!!!!
            เฮๆๆๆๆๆ ฮิ้วววว
            "สุดยอดดดด"
            ไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ แต่ตอนนี้มันได้เกิดขึ้นอีกครั้ง
            ผมทำได้...
            การแข่งขันดำเนินต่อไปจนจบครบทดเวลา แม้ว่าเราจะได้แค่หนึ่งแต้มเพราะพลาดให้ลูกตีเสมอของอีกทีม แต่ก็ดีแล้วที่เราไม่แพ้
            2-2
            มันไม่แย่เลย ตรงกันข้ามมันดีมากๆ ด้วยซ้ำ
            จะแพ้หรือไม่ มันไม่ได้อยู่ที่สกอร์ มันอยู่ที่ความทุ่มเทของเราต่างหาก ถ้าเราใส่เต็มร้อยแล้วผลมันออกมาว่าเราต้องแพ้ ก็ให้เรายอมรับกับผลนั้น
            ถ้าจะแพ้เราต้องแพ้เพราะเขาเก่งกว่า ไม่ใช่แพ้เพราะเราไม่ได้เล่นด้วยใจ
         
            [ทูสุดยอด!!]

            ข้อความบอกว่าส่งเข้ามาตั้งแต่สิบห้านาทีก่อน รู้สึกหายเหนื่อยเมื่อมาเจอกำลังใจจากคนสำคัญแบบนี้
            [คิดถึง อยากเจอ]
            ผมตอบกลับไปด้วยความรู้สึกในใจตอนนี้ ผมอยากเห็นหน้าโดตอนมันดีใจที่ผมยิงเข้า อยากเห็นมันยืนปรบมือแล้วตะโกนว่าผมสุดยอดขนาดไหน
            ถ้าผมจะกลายเป็นคนบ้าเพราะเพียงแค่อยากเห็นโดมันทำท่าประหลาดๆ ผมก็โอเค
            [พรุ่งนี่ก็ได้เจอ ซื้อขนมมาฝากไอด้วยนะ]
            ไม่ต้องบอกก็ต้องหอบไปฝากอยู่แล้วไหมล่ะ
            [พรุ่งนี้จะไปรับให้มานอนด้วย เดี๋ยวมึงต้องไปคิงคัพแล้ว ห้ามงอแง แล้วเจอกัน]
            ขอสักวันเหอะ ขาดมานานจนตอนนี้มือจะหักอยูาแล้ว พูดตามตรงเลยว่าอยากเอามัน เวลาดูมันเล่นผ่านทีวีแล้วเหงื่อมันออกไหลไปตามร่องอกนะ อื้อหือ พูดเลยว่าหื่น
            มันเล่นอยู่ในสนามแต่ผมนี่นึกไปถึงตอนมันแก้ผ้าอยู่บนเตียง

            [OK. See you!]

            ผมแค่อ่านแต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เพื่อนในทีมพากันขึ้นรถเตรียมตัวกลับโรงแรมผมก็รีบวิ่งไปกับเขา
            และกว่าจะได้เห็นประโยคสุดท้ายที่โดมันส่งมาก็หนึ่งชั่วโมงหลังจากถึงโรงแรมแล้ว




            [Two...You're the best for me , just only you❤️]



            ไม่ต้องถามเลยว่าวันนี้ผมจะฝันดีไหม


            [Me too]


            คิดถึงมึงจริงๆ ไอ้เด็กกะเหรี่ยง







              BY NANZNN ^^




#แก้บนบอลไทย