17
เช้านี้อากาศสดใสมากจนทำให้ผมอดไม่ได้ต้องเดินออกมาสูดอากาศนอกรั้วบ้าน
หมู่บ้านเล็กๆ ไม่วุ่นวาย แม้จะมีสายตาแปลกๆ จากบ้านรอบข้างมองมาที่ผมแต่ผมก็เลือกที่จะไม่สนใจ
ไม่มีอะไรทำร้ายผมได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว
"ไม่อยากกลับไปทำงานเลยว่ะ อยู่ที่นี่อากาศดีมาก
เอาไว้วันหลังจะชวนพี่อุ้มมานะ"
ไอ้ตังมันยิ้มร่ามาแต่ไกล มันหลับตาสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ
วันนี้ตังต้องกลับกรุงเทพ
แม้ใจจะอยากให้เพื่อนอยู่แต่จะให้ผมรั้งมันไว้ก็ไม่ได้ มันเองก็ต้องกลับไปทำงาน
คิดถึงทุกคนที่ทำงาน...
"ชวนพี่อุ้มมานะ กูจะเปิดบ้านรอ"
"เออ มึงก็อย่าเศร้าล่ะ แบ็คของกูต้องเข้มแข็งแล้วสู้ๆ"
มันกำมือแล้วยกแขนประกอบท่าทาง ผมหลุดยิ้ม
"ไปได้แล้วเดี๋ยวรถติด"
ไอ้ตังมันพยักหน้าแล้วกลับเข้าบ้านไปยกกระเป๋าเสื้อผ้ามาขึ้นท้ายรถ
ผมยืนส่งมันหน้าบ้าน ไอ้ตังอิดออดบอกไม่อยากกลับจนผมต้องไล่มันให้กลับไป
"บาย เดี๋ยวเจอกัน"
"เออ"
ไอ้ตังปิดกระจกรถแล้วค่อยๆ เลื่อนรถออกไปตามถนนเส้นเล็กๆ
ที่ทะลุเข้ากับถนนใหญ่ข้างหน้า
ผมเก็บมือที่โบกบ๊ายบายเพื่อนลงข้างตัว
สุดท้ายผมก็ต้องกลับมาอยู่คนเดียว
เหงา...
ไม่ถึงห้านาทีผมก็คิดถึงไอ้ตังซะแล้ว
ยืนรอจนท้ายรถของตังพ้นสายตาผมก็เดินกลับเข้าบ้านแล้วปิดประตู
คงอีกนานกว่าประตูบานนี้จะได้เปิดต้อนรับใคร
"ไม่เอาน่า มึงต้องอยู่ได้"
ผมเตือนสติตัวเองเมื่อใจพาลไปนึกถึงคนที่อยู่กรุงเทพ พอไม่มีเพื่อนอยู่ด้วยใจผมก็เริ่มฟุ้งซ่านและคิดมาก
ผมแค่นยิ้มเมื่อมองหน้าที่สะท้อนผ่านกระจกที่ติดไว้ข้างๆ ประตู
จะรังเกียจผมไหมหมอ....
คุณจะเกลียดผมหรือเปล่า....
ยิ่งคิดก็ยิ่งตอกย้ำทำให้น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง ไม่ไหว
ความรู้สึกนี้มันทรมานเหลือเกินจนผมทนไม่ไหว
"ฮึกๆ"
ผมทรุดลงร้องไห้นั่งเอาหลังพิงประตูอย่างหมดสภาพ มันคิดถึงไปหมด
ทั้งๆ ที่บอกตัวเองว่าห้ามร้อง ผมต้องเข้มแข็ง ผมต้องทนให้ได้...
"หมอ....ฮือออ ฮึกๆ ฮือออ"
แต่ผมก็ทำมันไม่ได้สักอย่าง ทำไมความรักถึงทำให้ผมกลายเป็นคนอ่อนแอแบบนี้
กี่นาทีแล้วนะที่ผมนั่งกอดเข่าร้องไห้....
ห้านาทีเหรอไม่สิผมว่ามันน่าจะมากกว่านั้น
".........."
ผมมองไปรอบๆ ผ่านม่านน้ำตา
ครั้งสุดท้ายที่ผมร้องไห้ก็คงเป็นเมื่อครั้งสุดท้ายที่ผมได้อยู่บ้านหลังนี้
ช่างเป็นบ้านที่ทำให้คนโศกเศร้าจริงๆ นะ
อยู่ทีไรผมมีแต่น้ำตาทุกที
"หึ"
ผมเงยหน้ายิ้มให้กับความว่างเปล่า
ร้องไห้ก็ไม่หายเจ็บเพราะฉะนั้นผมก็ควรจะพอ
บรืนน...
ผมไม่ต้องจมอยู่กับความคิดตัวเองนานเมื่อมีเสียงรถดังขึ้นมาจากทางหน้าบ้าน
ผมให้ความสนใจทันทีเมื่อคิดว่าเสียงข้างนอกนั้นคงเป็นเสียงรถของไอ้ตัง
มันจะวกกลับมาทำไม...หรือว่าจะลืมอะไร
เสียงเครื่องยนต์เงียบลงไปแล้วเดาว่าน่าจะดับเครื่องแล้วจอดตรงหน้าบ้านที่เดิม
ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ฉีกยิ้มก่อนออกไปเจอไอ้ตังหลังบานประตูนี้
ถ้ามันเห็นผมสภาพนี้ ผมคงโดนด่ายับเยิน
แกร๊ก...
"ลืมอะไรมึง......"
ผมส่งเสียงพร้อมดันประตูบ้านให้กางออกและเพราะว่ากลัวจะโดนไอ้ตังว่าเลยต้องทำหน้าให้ดูมีความสุขให้มันเห็น
ผมแย้มยิ้มเต็มที่ สายตามองไปยังที่เราคิดว่ามีคนอยู่ตรงนั้น
กึก!
แต่คนตรงหน้าผมกลับไม่ใช่ตัง...
รถหรูที่คุ้นตา เจ้าของรถที่ก้าวลงมาแล้วมองมาที่ผม เราสบตากัน
"หมอ...." รอยยิ้มของผมเลือนหายไปช้าๆ
เสียงแหบแห้งเหมือนถูกกลืนหายกลับเข้าไปในลำคอ
"ไม่จริง....."
ทำไมหมอถึงมาอยู่ที่นี่
หมอของผม...ทำไมเขาถึงมายืนอยู่ตรงนี้
ดวงตาผมสั่นระริกทั้งสองข้าง
ความร้อนพุ่งสูงขึ้นจนผมแทบกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาไม่ไหว
หมอนิวยืนมองผมหลังประตูรั้วกั้น มือผมจับขอบประตูบ้านไว้แน่น
ผมค่อยๆ
ถอยตัวเองกลับเข้าบ้านไปและเป็นจังหวะเดียวกับที่หมอปีนรั้วบ้านผมเข้ามา
"อาทิตย์...!!!"
ไม่รอให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้ผมได้
เสียงตะโกนเรียกของเขาไม่มีผลกับการหันหลังเข้าบ้านแล้วรีบล็อคประตูของผม
ตึกตักตึกตัก
ปังๆๆๆๆ
"อาทิตย์! เปิดประตูให้ผมเถอะนะ อาทิตย์!"
เขาเคาะประตูบ้านของผมหลายทีติดๆ กันจนประตูไม้นั้นมันสั่นคลอน
ผมยืนหันหลังพิงประตูเอาไว้ด้วยหัวใจที่ปวดร้าว
"ไม่! ฮึก" ผมพยายามกลั้นเสียงร้องสุดชีวิต
ไม่อยากให้คนด้านนอกได้ยินเสียงสะอื้นของผม
ปังๆๆๆๆ
เสียงทุบประตูยังดังอยู่เรื่อยๆ ผมต้องยกมืออุดหูเพราะไม่อยากฟัง
ไม่ใช่ว่ารังเกียจแต่ผมกลัวว่าผมจะใจอ่อน
"ไม่! ได้โปรดกลับไป"
"อาทิตย์....."
เสียงขอร้องของผมกับเสียงเรียกชื่อผมของหมอมันแผ่วเบาเหมือนคนหมดเรี่ยวแรง
ผมปล่อยให้ตัวเองร้องไห้จนตาบวม
ได้โปรด.....ผมและเขาเรารู้ดีว่าหมอไม่สมควรมาอยู่ตรงนี้แล้วทำไมเขายังมาอีก
ทำไมล่ะหมอ
"เปิดประตูให้ผมได้ไหม... ขอร้องล่ะอา..ทิตย์" เสียงของหมอขาดๆ หายๆ
ยิ่งทำให้ใจผมรวดร้าวมากขึ้น
"ฮึกๆ..........." ผมไม่ตอบ
ผมปล่อยให้ความเงียบครอบงำเราสองคนเอาไว้แบบนี้
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกแม้กระทั่งเสียงของหมอหรือแม้แต่เสียงทุบประตูเพื่อเรียกผม
ผมทรุดตัวลงนั่งที่เดิมก่อนหน้านี้
ผมนั่งเอาหลังพิงประตูเอาไว้
เงยหน้าขึ้นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น
เราปล่อยให้ความเงียบล้อมเราสองคนเอาไว้นานมาก
นานจนผมเข้าใจว่าหมออาจะยอมถอยแล้วกลับไป
แต่ไม่ใช่เพราะตอนนี้หมอกำลังส่งเสียงคุยกับผมผ่านบานประตู
หมอยังอยู่ตรงนี้...อีกฝั่งของประตูนี้
"คุณหนีผมมาทำไม ตอบผมมาสิ คุณทิ้งผมมาได้ยังไงกัน"
TBC_____SEX APPEAL NEWBACK เลว 18
จากเพจฟิคนักบอลไทย
