วันจันทร์ที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2558

SEX APPEAL :: NEWBACK :: เลว 13




13





          พี่รักแบ็คนะ สัญญาว่าจะรักคนเดียว
        ‘ตั้งแต่มึงเกิดมา บ้านเราก็ชิบหาย!!!!’
        ‘แบ็คจะว่าอะไรไหม ถ้าเพื่อนๆ พี่จะขอรักแบ็คด้วย
        ตัวซวย ไม่มีใครเขารักมึงจริง!’


          เปรี๊ยง!
        ไม่!!!!!!!!”
          ผมลุกขึ้นนั่งด้วยเหงื่อที่ไหลเต็มใบหน้า เสียงตะโกนกับเสียงฟ้าร้องดังสะท้อนไปทั่วทั้งห้องที่มีเพียงแสงไฟจากด้านนอกลอดผ่านเข้า ลมหายใจเหมือนถูกดึงหายไปช่วงหนึ่งทำให้ร่างกายผมต้องหอบเอาอากาศมาทดแทน
          ฝันที่ผมไม่เคยคิดจะจำย้อนกลับเข้ามาหาผมอีกครั้ง
          เมื่อไหร่ที่ผมจะมีความสุข พวกมันก็ไม่ยอมปล่อยผมไปสักที
          แฮ่กๆ ผมยกหลังมือปาดเหงื่อที่หน้าผากตัวเอง เผยอปากเพื่อช่วยโกยอากาศเข้าปอด
          อาทิตย์เป็นอะไรไป
          ผมหันไปมองก็ส่ายหน้าให้หมอช้าๆ สีหน้าของหมอดูกังวลและไม่เชื่อที่ผมปฏิเสธไป เขาจับมือผมออกแล้วเป็นฝ่ายยกมือตัวเองขึ้นซับเหงื่อที่หน้าผากแทน
          ผมยิ้มให้หมอทั้งน้ำตา
          อาทิตย์ของผมต้องไม่ขี้แยสิ คุณเข้มแข็งกว่านี้นะ หมอยิ้มอ่อนโยนมาให้ ก่อนจะดึงตัวผมเข้าไปกอดเอาไว้
          ผมหลับตาซึมซับไออุ่นของหมอและปล่อยให้น้ำตาไหลกลับเข้าไปเงียบๆ
          ใช่...ผมเข้มแข็งกว่านี้
          ผมเป็นอาทิตย์นะ...อาทิตย์จะร้องไห้ได้ยังไง
          ผมแค่ฝันร้าย ไม่มีอะไรหรอกนอนต่อเถอะ ผมดันตัวออกจากอ้อมกอดของคนตรงหน้า ผมยิ้มให้เขาอุ่นใจว่าผมไม่เป็นอะไร
          หมอยังทำสีหน้าไม่เชื่อ
          ผมแค่ฝันร้ายจริงๆ แต่ผมมีหมออยู่แล้วไง หมอจะทำให้ผมฝันดีใช่ไหม
ผมยื่นฝ่ามือลูบใบหน้าของหมอช้าๆ
          หมอพยักหน้ายิ้มกลับมาให้ผมก่อนจะดันตัวผมลงนอนราบไปกับที่นอน และหมอก็ตามลงมาทาบทับผมไว้
          เปรี๊ยง!
          เสียงฟ้าร้องดังขึ้นอีกครั้งพร้อมแสงที่สว่างวาบขึ้นมาหนึ่งที เรานอนมองตากันโดยไร้คำพูดใดๆ แต่ความห่วงใยที่ฉายชัดมาให้ผมก็ทำให้ผมรู้สึกดี
          จนในที่สุดข้างนอกก็ฝนตกหนักเทลงมา
          ผมรักคุณ ผมจะพูดให้ฟังอีกครั้ง หมอจรดริมฝีปากลงบนหน้าผากของผมและเป็นผมที่ปิดเปลือกตาเพื่อรับสัมผัสนั้นด้วยความยินดี
          ค่ำคืนนี้ผมจะมีหมอมอบความรักให้จนกว่าผมจะมั่นใจ....


          ว่าฝันนั้นมันไม่ใช่ความจริง


         
          ป้าบ!
เฮ้ย!”
ผมนั่งสะดุ้งเมื่อไอ้ตังมันตบลงมาบนโต๊ะจนเสียงดัง แก้วกาแฟกระทบกับจานรองจนเกิดเสียง ผมที่กำลังนั่งเหม่อก็ต้องหันมามองมัน
สมใจเจ้าของ
อะไรวะ ผมถามพลางยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มก่อนจะวางมันลงที่เดิม
ไอ้ตังเท้าคางไว้กับโต๊ะ มันนั่งฝั่งตรงข้ามแล้วมองหน้าผมอย่างสงสัย สายตามันดูเจ้าเล่ห์มากๆ เหมือนอ่านทุกอย่างในหัวผมออก
และก็จริง...
มีเรื่องอะไรไม่สบายใจเล่าให้กูฟังได้นะแบ็ค มันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังผิดจากปกติที่มันจะดูขี้เล่นมากกว่านี้
ผมสะอึกและจุกในลำคอ
เรื่องเดิมๆ ผมไม่คิดจะปิดเพราะรู้ว่าปิดมันไม่ได้
ไอ้ตังมันถอนหายใจ มันส่งสายตาห่วงใยมาให้ผม ซึ่งผมเองก็ได้แต่ยิ้มแล้วพูดขอบคุณผ่านทางสายตา
มันรุ้ว่าเรื่องอะไร มันรู้ดีมันถึงเลือกที่จะเงียบ
เพราะมันรู้ไงว่าผมไม่อยากเอ่ยถึงมัน
แล้วมึงกับหมอล่ะ ยังโอเคดีใช่ไหม มันนั่งตักค้กเข้าปากแล้วถามขึ้นเมื่อเราสองคนปล่อยให้ความเงียบเข้ามาปกคลุมอยู่พักใหญ่
ผมหันกลับมาสนใจไอ้คนตรงหน้าอีกครั้ง
ดีสิ ดีจนกูก็อดคิดไม่ได้ว่านี่มันเป็นเรื่องจริง
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเกินที่ผมคิดเอาไว้มาก หมอไม่เหมือนใคร หมอทำให้ผมเปลี่ยนใจตัวเองทั้งๆ ที่คนอื่นทำไม่ได้
หมอทำให้ผมมีความสุข
แต่ทุกอย่างมันเหมือนฝันที่ผมกลัวว่าวันหนึ่งผมต้องตื่นมาเจอความจริง
ฝัน....ฝันดีที่สุดท้ายก็ต้องกลายเป็นฝันร้าย
ผมไม่อยากได้ฝันแบบนั้น
ก็ถ้ามึงรักเขา แล้วเขาก็รักมึง มึงจะกลัวไรวะแบ็ค อะไรที่มันยังไม่เกิดก็อย่าไปคิดมาก
นั่นสินะ...จริงอย่างไอ้ตังว่า
ขอบใจที่เตือนสติ มันยักไหล่ประมาณว่าเรื่องแค่นี้สบายมาก ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินเค้กที่อยู่ในจานจนหมดแล้วทำท่าจะสั่งเพิ่มอีก
ผมยิ้มให้กับมัน มุมน่ารักๆ ที่มันแสดงให้คนรอบข้างได้มีความสุขบ่อยๆ
ต่างจากผม...
ใครอยู่ใกล้ก็มีแต่ความอึมครึม ไร้สีสัน
ครืดดด ครืดดดด
ใครอ่ะ ไอ้ตังเป็นฝ่ายถามเมื่อเห็นว่าโทรศัพท์ของผมที่วางอยู่บนโต๊ะมันสั่นเตือนว่ามีข้อความเข้า
ผมหยิบขึ้นมาอ่านก่อนจะตอบมันไป
หมอน่ะ
ผมกดเปิดข้อความไลน์ที่หมอส่งมาให้ อดแปลกใจไม่ได้ที่หมอเลือกส่งข้อความแทนการโทรมาหาเหมือนทุกที
เย็นนี้ไปทานข้าวเย็นกับคุณแม่ผมนะ
แต่พอเห็นข้อความที่หมอส่งมาก็ทำให้ความสงสัยของผมหายไป
ตอนนี้ผมชอบที่จะไปบ้านพ่อแม่ของหมอ พวกท่านทำให้ผมรู้จักกับคำว่าครอบครัว
ผมอยากไปจนเผลอยิ้มออกมา นิ้วผมตอบกลับอย่างรวดเร็ว
ครับ แล้วเจอกัน
ผมกดปิดโทรศัพท์ก่อนจะวางมันไว้ที่เดิม รอยยิ้มของผมยังประดับอยู่บนใบหน้าจนไอ้ตังมันพูดแซวที่เห็นผมยิ้มได้
เดี๋ยวนี้อะไรๆ ก็ดูเป็นสีชมพู อาทิตย์ของหมอนิวววว
ผมปากระดาษทิชชู่ใส่หน้าไอ้ตังแต่มันหลบทัน มันเอาแต่หัวเราะและแซวผมตลอดการกินกาแฟและเค้กชิ้นที่สองที่มันเพิ่งสั่งมา
ความรักมันทำให้คนเรามีความสุขจริงๆ ด้วย

แม้ว่ารักจะเคยทำให้ผมทุกข์มาแล้วครั้งนึงก็เถอะ



TBC_____SEX APPEAL NEWBACK เลว 14




จากเพจฟิคนักบอลไทย



          

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น