TBC_____SEX APPEAL NEWBACK เลว 17
NEW PART
"ตื่นแล้วเหรอ"
ผมลุกจากโซฟาด้วยอาการงัวเงีย ภาพแรกที่ผมเห็นคือคนที่ผมคิดถึงอยู่ทุกวัน
รอยยิ้มผมปรากฏขึ้นก่อนจะค่อยๆ เลือนหายไปเมื่อเพ่งมองคนตรงหน้าชัดๆ อีกครั้ง
"บาสเหรอ..."
"เราเอง นิวคิดว่าใครล่ะ"
ผมยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ
ส่ายหัวให้บาสเป็นคำตอบ
"กี่โมงแล้ว" ผมถามเมื่อเห็นแสงสว่างจากนอกหน้าต่าง
ผมนอนหลับไปบนโซฟาด้วยชุดทำงานของเมื่อวาน ผมเลิกสนใจตัวเองมานานแล้ว
ผมคิดถึงมือนุ่มๆ ที่ชอบนวดไหล่ให้เวลาผมกลับจากโรงพยาบาล
คอนโดผมเงียบเหงามากเมื่อผมต้องอยู่คนเดียว
สองอาทิตย์แล้วนะ....คุณอยู่ไหน
"จะเก้าโมงแล้ว กินข้าวไหมเดี๋ยวเราไปยกเข้ามาให้"
"นิวไม่หิว บาสทานเถอะ"
ผมรู้ว่าบาสคงจะเสียใจกับคำปฏิเสธของผม
แต่ตอนนี้ร่างกายผมไม่ต้องการรับอะไรเข้ามา ผมไม่หิว ผมไม่อยากทานอะไรทั้งนั้น
บาสมองมาที่ผมด้วยแววตาตัดพ้อ...
ผมเลือกที่จะหลบสายตาและลุกขึ้นพาตัวเองไปห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย
"นิวรักเขามากเลยเหรอผู้ชายคนนั้นน่ะ"
มือผมจับค้างอยู่ที่ผ้าขนหนูเมื่อได้ยินคำถาม
ผมหันหลังให้บาสและไม่ได้หันกลับไปมอง
คำถามของบาสผมตอบได้ง่ายๆ และไม่ต้องคิด
"นิวก็ไม่เคยคิดว่าจะรักใครได้มากกว่าคนนี้แล้ว
นิวรักอาทิตย์ถ้าบาสอยากได้ยิน"
"นิว......"
ผมรู้ว่าเพื่อนที่ผมรักมากต้องเสียใจกับคำตอบนี้
ผมรับรู้ทุกอย่างมาตลอดรวมถึงวันที่บาสเอาเรื่องทั้งหมดไปเล่าให้พ่อแม่ผมฟังด้วย
ผมรู้ว่าบาสต้องการอะไรจากการกระทำวันนั้น
ผมไม่โกรธเลย ตรงข้ามผมกลับขอบคุณบาสด้วยซ้ำไป
ขอบคุณที่บาสทำให้พ่อกับแม่ผมรักอาทิตย์มากขึ้นกว่าเดิม
'นี่มันอะไรกันนิว เรื่องจริงไหม ทั้งหมดที่แม่เห็นคือเรื่องจริงไหม'
'ผม......'
'นิวไม่กล้าพูดเหรอว่าอาทิตย์ด่างพร้อยขนาดไหน
ผู้ชายคนนั้นผ่านใครต่อใครมามากมาย อาทิตย์ฆ่าพ่อตัวเอง
ผู้ชายคนนั้นไม่สมควรได้มายืนอยู่ในบ้านหลังนี้.....'
ในนาทีแรกที่ผมเห็นทุกอย่างที่บาสหามาผมยอมรับว่าตกใจเพราะผมกลัวว่าพ่อกับแม่ผมจะรังเกียจคนที่ผมรัก
ส่วนตัวผม....ผมรู้เรื่องทั้งหมดมาตั้งแต่แรก
เริ่มจากความสงสารจนสุดท้ายก็กลายเป็นรัก และผมก็ไม่คิดว่าจะรักใครได้อีก
'ไม่มีใครไม่เคยทำผิดพลาด
แม่ว่าทุกคนมีเหตุผลแม่เชื่อวาแบ็คก็คงมีเหตุผลเหมือนกัน'
'แต่แม่ครับแขา.....'
'บาสฟังแม่นะ
ความรักไม่ได้ขึ้นอยู่ที่อดีตของใครแต่มันขึ้นอยู่กับปัจจุบันของคนสองคน'
สุดท้ายทุกอย่างก็กลับตาลปัตรเมื่อพ่อและแม่ท่านยอมรับได้
และนั่นก็เป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุด
ผมอยากเจออาทิตย์ ผมอยากให้เขามาหาผมและพ่อแม่ของผม ทั้งๆ
ที่วันนั้นควรจะเป็นวันดี
แต่ไม่ใช่....มันเป็นวันที่ผมไม่อยากให้เกิดขึ้น
'คุณอาทิตย์มารอตั้งแต่เย็นแล้วค่ะ
ป้าเห็นขึ้นไปด้านบนพักเดียวก็เดินร้องไห้ลงมา'
ผมขับรถออกไปตามหาเขาทันทีที่ได้ยิน
บาสร้องห้ามแต่ตอนนั้นผมไม่สนใจ หัวใจผมตกวูบเมื่อคิดว่าอาทิตย์จะได้ยินอะไรไปบ้าง
และจะคิดมากหรือเปล่า
ไม่เจอ...
ทุกที่ที่คิดว่าอาทิตย์น่าจะอยู่ก็ไม่เจอ
และมันก็ผ่านมาสองอาทิตย์แล้วที่ผมต้องเสียเขาไป
"ทั้งๆ ที่ผู้ชายคนนั้นเคยผ่านอะไรมาเยอะแยะ นิวก็ยังจะรักเขาเหรอ"
คำถามของบาสทำผมหลุกจากภวังค์และครั้งนี้ผมยอมหันหน้ากลับไป
ผมสบตาบาสที่นั่งมองหน้าผมอยู่ตรงโซฟาตัวยาว บาสปล่อยน้ำตาให้ค่อยๆ ไหล
ผมไม่ได้อยากทำให้บาสเสียใจ แต่ผมก็ไม่อยากโกหกใจตัวเอง
"นิวรักอาทิตย์ เหตุผลแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว"
"ทั้งๆ ที่บาสรักนิวมาก่อนน่ะเหรอ นิวเคยรับรู้หัวใจบาสไหม..."
เสียงของคนตรงหน้าหายกลับเข้าในลำคอ บาสมองผมด้วยความผิดหวัง
"รู้สินิวรู้มาตลอดว่าบาสคิดยังไง"
"แล้วทำไมคนที่นิวรักถึงเป็นบาสไม่ได้"
".........."
เราสองคนยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบ
บาสไม่ได้สะอึกสะอื้นแต่ดวงตาทั้งสองข้างก็มีน้ำใสๆ ไหลลงมาไม่ขาดสาย
ผมไม่อยากทำร้ายบาส...
"ขอโทษที่นิวใจร้าย แต่ไม่ว่ายังไงนิวก็คิดกับบาสได้แค่เพื่อนอยู่ดี"
"ฮึกๆ ฮืออออ"
บาสยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วร้องไห้เสียงดัง
ผมเบือนสายตาหนีภาพนั้นด้วยการเดินเข้าห้องน้ำไป
ผมว่าบาสมีคนอื่นที่ดูแลบาสได้ดีกว่านี้
23.30
น.
ผมอ่านหนังสือวิชาการทางการแพทย์ แม้จะไม่ได้ช่วยให้ผ่อนคลายแต่ก็เป็นหนังสือเล่มโปรดของผม
หนังสือที่ผมไปซื้อมาจากร้านของคนที่หนีผมไป
'หมอไม่เบื่อเหรอ มีแต่ตัวหนังสือเต็มไปหมด'
'คุณไม่ชอบอ่านหนังสือเหรอ แต่คุณทำงานร้านหนังสือ'
'อ่านได้แต่ให้ผมอ่านแบบยากๆ คงไม่ไหว มันเหมือนยานอนหลับ'
'ฮ่าๆ มานั่งนี่มาผมจะเล่าให้ฟัง'
'ภาพนี้คืออะไร มีแต่ศัพย์แพทย์ ยากจัง'
คุณไม่คิดถึงผมบ้างเลยเหรออาทิตย์ ทั้งๆ
ที่ผมคิดถึงคุณมากขนาดนี้
ตัดสาย ย้ายที่อยู่.....
"กลับมาหาผมนะ" ผมเงยหน้ามองเพดานก่อนจะถอนหายใจ
RRRRrrrrrrr
ผมวางหนังสือในมือลงข้างตัวเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
ยกมันขึ้นมาดูเบอร์ที่โชว์อยู่บนหน้าจอก่อนจะรับสายทุกครั้ง
089-7893xxx
เบอร์แปลกและเป็นเบอร์ที่ผมไม่คุ้นเลยสักนิด
ติ๊ด!
"สวัสดีครับ ฐิติพันธ์พูดสายครับ"
ผมทักคำเป็นทางการเพราะเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
แม้จะสงสัยกับเวลาที่โทรมาแต่เผื่อเป็นเบอร์ฉุกเฉินจากโรงพยาบาล
ผมก็ต้องรักษามารยาทเอาไว้
ปลายสายกุกกักก่อนจะส่งเสียงกลับมา
และสิ่งที่ผมได้ยินก็เป็นสิ่งที่ผมช็อคที่สุดในรอบวัน
"หมออยากเจอเพื่อนผมไหม อาทิตย์น่ะ ผมจะบอกให้"
จากเพจฟิคนักบอลไทย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น