เลว :: 12
บาส พาร์ท
ตลอด
7 ปีที่เป็นเพื่อนกันมา ไม่มีวันไหนที่ผมไม่รักนิว
00.32
น.
“เบาๆ บาส เมาแล้วนะ”
ผมถูกคนที่นั่งข้างๆ
ดึงแก้วในมือไป สติผมมีไม่ครบร้อยผมรู้ แต่ก็ไม่ได้เมามายเหมือนที่โดนคนกล่าวหาแน่
ผมรีบไปคว้าแก้วเหล้ากลับคืนมา แต่อีกฝ่ายชูขึ้นสูงไม่ยอมเหมือนกัน
“มิก้า! เอาแก้วมา” ผมตะโกนเรียกชื่อจริงของอีกฝ่ายดังลั่น
แต่เหมือนว่าจะไม่สะทกสะท้าน
มือใหญ่คู่นั้นยังคงชูแก้วเหล้าของผมขึ้นเหนือหัวไม่ยอมเอาลง
และผมก็เลิกพยายามที่จะคว้าเอามันลงมา
“บาส!” ผมคว้าเอาแก้วของมิก้ากระดกเข้าปากตอนที่อีกฝ่ายเผลอ
มิก้าตะโกนเรียกชื่อแล้วเอื้อมมือมาดึงแก้วอออกจากมือผมอีกรอบ
ผมทำหน้าเหยเกเมื่อสัมผัสแรกเข้าปาก
“แอวะ ขม” เหล้ามันเข้มมากจนผมอยากจะอ้วก
ปกติผมจะดื่มแบบชงบางๆ เท่านั้น
“เห็นไหม จริงๆ เลย” ผมตวัดสายตาไปมองก็เจอมิก้ามองมาที่ผมแล้วส่ายหัวรับไม่ได้
น้ำเสียงดูรำคาญเต็มที่
ผมกัดปากแน่น
“กลับไปเลยไป
ถ้าจะมาบ่นก็กลับไปเลย”
ผมไล่อีกฝ่ายแต่ก็นั่นแหละคนอย่างมิก้าไม่เคยเชื่อคำพูดของผมอยู่แล้ว
“ไม่กลับ
เลิกตะโกนได้แล้วบาส”
ผมมองด้วยความโมโห
แต่ทำอะไรไม่ได้สุดท้ายก็ได้แต่นั่งฮึดฮัดกับโซฟา แก้วเหล้าของผมถูกยื่นกลับมาแต่น้ำข้างในเป็นเพียงโคล่าไม่ใช่เหล้า
“วุ่นวายจริงๆ” ผมพูดแต่ก็ยอมรับแก้วโคล่ามายกดื่ม
ผมและมิก้าเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลาย
ผ่านมาเกือบสิบปีได้แล้วมั้ง ผมรู้จักกับมิก้าก่อนที่จะมารู้จักกับนิวสะอีก
เราสามคนมาสนิทกันช่วง 6-7ปีที่ผ่านมา
ผมรักนิว....มิก้ารู้ดี
และวันนี้ผมก็เป็นคนตามให้มิก้าออกมานั่งเป็นเพื่อนเพื่อย้อมใจ
มิก้าเคยบอกให้ผมไปสารภาพรักกับนิวจะได้ไม่ต้องมานั่งทรมานตัวเองเวลาที่นิวมีใครผ่านเข้ามา
ผมจะได้ไม่ต้องเป็นแค่ที่ปรึกษาเหมือนอย่างที่เป็น
แต่ผมไม่กล้าบอกรักเพราะกลัวจะเสียเพื่อน...
ที่ว่างข้างๆ
นิวผมอยากจะรักษามันไว้ ไม่ว่าจะในฐานะอะไรผมก็ยินดี
และวันนี้วันที่นิวพาผู้ชายคนหนึ่งเข้ามา
คนที่นิวแสดงออกว่ารักมากแค่ไหน ทั้งการกระทำ
คำพูดหรือแม้แต่ยอมบอกผมกับมิก้าว่าเจอคนที่ใช่แล้วจริงๆ
แต่ผมรับไม่ได้หรอก
ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คนดีผมรับไม่ได้ถ้านิวต้องเลือกมัน
“ปล่อยวางเถอะบาส
เราเป็นเพื่อนควรอยู่ในฐานะเพื่อน ถ้าไอ้นิวมันเลือกแล้วเราควรต้องยอมรับสิ”
มิก้าพูดขึ้นท่ามกลางเสียงเพลงที่เริ่มเบาลง
จากเพลงมันส์ในตอนแรกถูกเปลี่ยนเป็นเพลงที่ไม่ปวดหู ฟังสบายขึ้น
แต่ผมกลับใจเต้นตึกตักรัวแรงเมื่อได้ยิน
“ไม่มีทาง! ใครก็ได้เรารับได้แต่ต้องไม่ใช่ผู้ชายที่ชื่ออาทิตย์!” ผมตาร้อนผ่าวเมื่อพูดถึงผู้ชายคนนั้น
มิก้าถอนหายใจก่อนจะนั่งกอดอกแล้วมองมา
ผมหันหน้าหนีมองไปยังหน้าเวทีที่มีผู้คนยืนกันอยู่มากมาย
ผมเบะปากเมื่อมองผู้คนพวกนั้น
ตรงนั้นต่างหากที่เป็นที่ที่อาทิตย์ควรจะไปอยู่
ไม่ใช่บนบ้านหรือบนห้องนอนของนิว
ผู้ชายคนนั้นไม่มีสิทธิ์
“คนที่บาสพูด
คือคนรักของเพื่อนเรานะ”
มิก้ากำลังพูดแทงใจดำและมันทำให้ผมร้องไห้ออกมา
ทำไมล่ะ
ทำไมคนในหัวใจของนิวถึงไม่เป็นผม
“ทำใจเถอะบาส
ต่อให้นิวไม่รักอาทิตย์ มันก็ไม่มีวันรักบาสเกินเพื่อนอยู่ดี”
“ฮื้ออออ” ผมร้องไห้เสียงดังอย่างไม่อายใคร เกลียดมิก้าที่พูดแทงใจ
ผมเกลียดที่มันไม่เคยพูดปลอบเพื่อให้ความหวังกับผม
หมับ
“ร้องออกมาเลย
ร้องวันนี้แล้วพรุ่งนี้ต้องยิ้มนะ”
แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้นะว่ามิก้ามันกอดผมได้อบอุ่นจริงๆ
ผมซบหน้าลงที่บ่าแล้วร้องไห้ให้น้ำตาทั้งหมดมันไหลออกมา
แม้จะปากไม่ค่อยดี แต่ก็พึ่งพาได้
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่
รู้แค่ว่าเพลงจังหวะเนิบๆ ในตอนแรกถูกเปลี่ยนมาเป็นเพลงจังหวะสนุกที่มีบีสท์หนักๆ
ชวนให้คนลุกขึ้นมาเต้นอีกครั้ง
ผมกลับมานั่งพิงโซฟาโดยที่หัวผมเอนซบที่ไหล่ของมิก้าไว้
ผมมองไปรอบๆ
ด้วยโฟกัสที่ไม่ชัดเจน คราบน้ำตายังคงเปรอะเปื้อนทำให้ผมมองอะไรไม่ชัดเท่าตอนแรก
กึก!
“เอ๊ะ นั่นมัน...” ผมรีบดันตัวขึ้นตรง
พยายามมองไปด้านหน้าตรงข้างเวทีอย่างพิจารณา
“อะไร” มิก้าถามแล้วมองตามสายตาผมไป
ผมไม่ตอบ
หันกลับไปมองหน้ามิก้าด้วยรอยยิ้มกว้าง มิก้ามีสีหน้าไม่ดีรีบส่ายหัวห้ามผม
มิก้ารู้ใจผมจริงๆ
ว่าผมจะทำอะไรต่อจากนี้
หมับ
“อย่าเข้าไปยุ่งเรื่องของไอ้นิวเลยบาส” มิก้าพูดห้ามและดึงมือผมไว้ในขณะที่ผมกำลังจะเดินเข้าไปหาคนบางคนที่ยังยืนอยู่ข้างเวทีที่เดิม
ผมหันกลับไปเจอมิก้ามองมาด้วยแววตาขอร้อง
ไม่ทันแล้วมิก้า ทุกอย่างมาถึงขนาดนี้แล้วจะให้เราเลิกคงเป็นไปไม่ได้แล้ว
ผมบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม ริมฝีปากผมยังยิ้มกว้างเหมือนตอนแรก
“เราจะทำทุกอย่าง
เพื่อให้นิวเลิกกับมัน”
นี่คือคำพูดสุดท้ายก่อนที่ผมจะเดินออกมา ผมไม่ได้หันไปมองว่ามิก้ามีสีหน้ายังไง
แต่ผมรู้ว่าตอนนี้ผมมีสีหน้าอย่างคนสะใจ
เล่นละครเก่งเหรอ......
คนเราจะเก่งแค่ไหน
ก็ต้องมีจุดอ่อนด้วยกันทั้งนั้นล่ะอาทิตย์
นายก็เช่นกัน
และฉันก็เจอจุดอ่อนของนายเข้าซะแล้วสิ
01.25
น.
ผมออกมายืนรอใครบางคนที่รถ
ซึ่งจอดไว้ใกล้ประตูทางออกทำให้ผมมองคนที่กำลังรอคอยได้ชัดเจน
ก้มมองนาฬิกาเวลาผ่านมาเกือบสิบห้านาทีแล้ว
มิก้ากลับไปเมื่อสิบนาทีก่อนบอกว่าไม่อยากอยู่ร่วมเล่นละครกับผมด้วย เหอะ
คิด่าง้อหรือไง
ผมยืนรออีกไม่นาน
คนๆ นั้นก็ค่อยๆ ปรากฏตัว
“คุณให้คนไปเรียกผมมา
มีอะไร” อีกฝ่ายถามขึ้นโดยไม่รอให้ผมเอ่ยคำทักทายใดๆ
สีหน้านิ่งๆ นั้นมองมาที่ผมไม่หลบสายตา
ผมมองไปที่หน้าผากก็เห็นรอยแผลเป็นเล็กๆ ประดับอยู่
“ใจร้อนจังอาทิตย์” ผมยิ้มให้เขาแต่น่าแปลกที่ผมไม่ได้รอยยิ้มกลับมา
ผมพิจารณาคนตรงหน้าอีกครั้ง
คนๆ นี้เหรอคือคนที่นิวรักและอยากใช้ชีวิตด้วย ไม่เหมาะกันเลยสักนิด
คนอนามัยอย่างนิวกับคนที่เที่ยวกลางคืนทุกวันอย่างผู้ชายคนนี้
ไม่มีทาง....
“ผมมีธุระต้องทำ
ไม่มีเวลามาคุยกับคุณนาน” ผมยิ้มทันที
“แค่อยากคุยด้วย
ไม่คิดว่าจะมาเจอนายที่นี่อีก”
ผมรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายมีท่าทางที่เกร็งขึ้น หึ
“ผมบอกหมอแล้ว และผมก็จะมาที่นี่เป็นครั้งสุดท้าย” อาทิตย์พูดกับผมด้วยสีหน้าจริงจังจนผมสะอึก
ทั้งน้ำเสียงและแววตาดูเปลี่ยนไปไม่เหมือนทุกครั้ง
แต่สิ่งหนึ่งที่ผมรู้สึกได้คือผู้ชายคนนี้มีบางอย่างกำลังปิดบัง
และผมก็รู้หมดแล้วว่าอะไร
“งั้นขอให้นายโชคดี” อาทิตย์มองมาที่ผมด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ
ผมไม่อธิบายอะไรเพิ่มเพราะคิดว่าไม่จำเป็น
ผมเตรียมหันหลังเพื่อกลับขึ้นรถ
แต่อีกฝ่ายเรียกไว้
“ผมไม่เข้าใจที่คุณพูด
แต่ที่ผมอยากบอกคือผมรักหมอ”
“เอาไว้นายเจอฉันครั้งต่อไปค่อยมาบอกว่ารักนิวแล้วกัน.....” ผมกัดฟันแน่นก่อนจะพูดต่ออีกประโยค
“ถ้านายยังมีวันนั้น
วันที่ได้พูดคำว่ารักนิวล่ะก็นะ”
ผมพูดจบก็ก้าวขึ้นรถแล้วขับออกมา
มองผ่านกระจกหลังเห็นฝ่ายนั้นเดินกลับเข้าไปข้างในโดยที่มีผู้ชายมารอรับถึงหน้าประตู
ผมค่อยๆ ยิ้ม
ครืดๆ
ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเมื่อมีข้อความเข้ามา
ชื่อที่ปรากฏไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นอะไร
มิก้า
: กลับบ้านหรือยัง
คำถามง่ายๆ
จากเพื่อนสนิทอีกคนของผมที่เพิ่งกลับไปก่อนหน้าผมได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
มิก้าคงถึงบ้านแล้วเลยส่งข้อความมา
บาส
; กำลังกลับ ฝันดีนะ
ผมพิมพ์ตอบก่อนจะกดปิดโทรศัพท์แล้วโยนมันลงที่เบาะข้างๆ
แม้จะบอกว่าไม่ตื่นเต้น
แต่ก็รู้สึกดีนะที่ยังมีคนเป็นห่วงผมอยู่
By NanZnn
TBC_____SEX APPEAL NEWBACK เลว 13
จากเพจฟิคนักบอลไทย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น