เลว :: 14
"รอด้านในก่อนนะคะ มาทันอาหารเย็นพอดี
"ขอบคุณครับ" ผมเดินเข้าไปรอในห้องนั่งเล่น
ป้าแม่บ้านเดินออกมาต้อนรับก่อนจะขอตัวกลับเข้าครัว
ตอนนี้ผมนั่งอยู่ในบ้านของหมอ
บ้านเงียบมากแต่ไม่รู้สึกเหงา
แม้จะต้องนั่งอยู่คนเดียว
แต่ความรู้สึกคือมันไม่เหงาเลยจริงๆ
ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะต่อสายหาใครบางคนที่เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้
'ไม่มีสัญญานตอบรับ จากเลขหมายปลายทาง.....'
ผมกดปิดโทรศัพท์เมื่อเสียงสัญญานแบบเดิมดังขึ้น
ตั้งแต่ช่วงบ่ายที่ผมโทรไปหาหมอ แต่ก็ติดต่อไม่ได้
จนตอนนี้ก็ยังติดต่อไม่ได้
จะบอกว่าแบตหมดก็ไม่น่าใช่และหมอไม่เคยปิดเครื่อง
"อาจจะมีเคสด่วน" ผมเลือกจะบอกตัวเองแบบนั้น
ได้แต่ถอนหายใจแล้วลุกขึ้นยืนเพื่อหาอะไรทำ ผมมองไปรอบๆ
บ้านเพื่อฆ่าเวลา ไม่รู้เหมือนกันว่ามื้อเย็นจะเริ่มกันตอนกี่โมง
บนฝาผนังมีรูปครอบครัวพ่วงจันทร์รูปใหญ่แขวนไว้
หมอที่อยู่ในรูปน่าจะเป็นตอนเรียนจบใหม่ๆ
ถ้าให้เดา
ผ่านมากี่ปีแล้วนะตอนนั้น อาจจะ 6 หรือ 7 ปี
ตอนที่หมอถ่ายรูปนี้
ตอนนั้นผมคงกำลัง.....
Rrrrrr
'หมอนิว'
แต่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของผมเสียก่อน
ชื่อที่ปรากฏทำให้ผมยิ้มกว้าง อย่างน้อยผมก็โล่งใจว่าเขาไม่เป็นอะไร
"ฮัลโหล หมออยู่ไหนครับ ตอนนี้ผมอยู่......"
รอยยิ้มค่อยๆ เลือนหายไป
ช่วงท้ายประโยคถูกผมเรียกคืนลงคอ เมื่อเสียงของใครบางคนดังขึ้นมา
[สวัสดีอาทิตย์ ฉันบาสเป็นคนพูดสาย]
และเสียงนั้นก็ทำให้ใจผมเต้นแรง
ความรู้สึกบอกว่าวันนี้มันต้องมีอะไร
"ครับ"
ตึกตัก ตึกตัก
แปลก ผมกำลังกลัวเหรอ
ใจผมเต้นรัวแถมมือยังชื้นเหงื่อ
ไม่หรอก คนอย่างผมจะกลัวใครได้ยังไง
[วันนี้ฉันหวังว่านายจะแสดงเก่งพอที่จะทำให้ทุกคนรักนายเหมือนเดิม]
"หมายความว่ายังไง"
เขาไม่ตอบอะไรผม
ผมได้ยินแต่เสียงหัวเราะเหมือนชอบใจก่อนสายจะตัดไปโดยที่ผมได้แต่กำความสงสัยไว้ในใจเพียงคนเดียว
กลัว....ผมคงกลัวจริงๆ
ผมทิ้งทุกอย่างเพื่อหมอ
ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้ยืนข้างๆ หมอ ผมเปลี่ยนตัวเองเพื่อผู้ชายที่ชื่อ ฐิติพันธ์
ได้โปรดอย่าให้มีอะไรมาทำให้ผมลงทุนไปเสียฟรีๆ
"ป้าครับ หมอยังไม่กลับมาบ้านเหรอครับ"
ผมเดินเข้าไปถามแม่บ้านถึงในครัว
ในใจผมมันกังวลและเต้นแรง
ทั้งสามคนตรงหน้าผมมองหน้ากันก่อนที่จะมีหนึ่งคนหันมาตอบคำถามของผม
คำตอบที่ทำให้ผมตัวสั่นอย่างห้ามไม่อยู่
"กลับมานานแล้วนะคะ คุณบาสก็มาด้วย คุยกันอยู่ด้านบนค่ะ"
"ครับ"
ผมเดินออกมาจากห้องครัวขาทั้งสองข้างก้าวขึ้นบันไดด้วยความรวดเร็ว
ภาพข้างหน้าเริ่มพร่ามัว
ผมกำลังร้องไห้....
น้ำตาไหลออกมาเอง
"นี่มันอะไรกันนิว เรื่องจริงไหม ทั้งหมดที่แม่เห็นคือเรื่องจริงไหม"
มือผมจับค้างอยู่ที่ลูกบิดประตู
มันสั่นจนผมควบคุมตัวเองไม่อยู่
เสียงของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ลอยแว่วออกมาด้านนอก
ผมได้แต่ยืนฟังเขาทั้งหมดคุยกัน
"นิว แม่ถาม นิวตอบสิ"
"เงียบก่อนบาส ผม....."
เสียงของคนที่ผมเพิ่งรู้ตัวว่ารัก...เสียงของหมอที่ผมคิดถึง
คนที่ผมยอมหมดซึ่งทุกอย่างเพื่อเขา
มือที่จับลูกบิดประตูค่อยๆ ตกลงมาแนบลำตัว
ผมเอาหัวพิงไว้กับบานประตูห้องนั้นอย่างไร้เรี่ยวแรง
"นิวไม่กล้าพูดเหรอว่าอาทิตย์ด่างพร้อยขนาดไหน
ผู้ชายคนนั้นผ่านใครต่อใครมามากมาย อาทิตย์ฆ่าพ่อตัวเอง
ผู้ชายคนนั้นไม่สมควรได้มายืนอยู่ในบ้านหลังนี้....."
พอได้ไหม....หยุดพูดสักที
"ผู้ชายคนนั้นไม่คู่ควรกับนิว ไม่เลย..."
หึ....
"หมอ....ฮึกๆ ผมเปล่า...ฮึก"
เสียงจากผู้ชายอย่างผมใครจะมาได้ยิน
คำพูดของผมมันไม่แข็งแรงพอ มันไม่พอ ผมพยายามแล้ว
ผมพยายามลบเรื่องราวที่ผ่านมาในชีวิตของผมออกไปแล้ว
แต่สุดท้ายมันก็ถูกดึงกลับมาเปิดเผยให้หลายคนได้รู้
"ไม่ใช่ ฮึกๆ ผมไม่ได้ทำ"
ผมหลับตาปล่อยให้น้ำใสๆ ไหลออกมาจนกว่าจะสาแก่ใจ
ทั้งสี่คนในห้องนั้นไม่มีใครพูดอะไรกันอีก
เสียงจากด้านในเงียบลงคงมีแต่เสียงสะอื้นของผมที่ยังดังอยู่
มันจบแล้ว....
เกมส์โอเวอร์ สุดท้ายเป็นผมที่ต้องแพ้
ผมค่อยๆ ถอยหลังห่างออกมา สายตามองไปที่ประตูอยากมองให้ทะลุไปถึงข้างใน
"คุณพูดถูกคุณบาส...ผมไม่คู่ควรกับคนที่นี่
ผมไม่ควรได้รับความรักจากใครทั้งนั้น ผมควรจะอยู่คนเดียว
อยู่ลำพังคนเดียว...."
ผมก้าวลงบันไดมาอย่างช้าๆ ผมยิ้มกว้างแม้น้ำตาจะไหลทะลัก
ช่างสิในเมื่อตอนนี้ผมเองก็มีความสุขดี
เชื่อไหม ฮึกๆ ผมมีความสุขจริงๆ
"ฮึกๆ ฮือ"
"คุณอาทิตย์ อ้าวเป็นอะไรคะ ให้ป้าไปตามคุณหมอให้ไหม"
"ไม่ครับ ไม่เป็นไร" ผมรีบส่ายหัวปฏิเสธความหวังดีนั้น
พอแล้ว พอได้แล้ว...
คนตรงหน้าผมมองมาด้วยความเป็นห่วง
ผมยิ้มให้ก่อนจะเดินออกจากประตูบ้านไป ผมไม่คิดจะหันกลับไปมองอีกครั้ง
เพราะผมกลัวว่าจะทิ้งที่นี่ไปไม่ได้
ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ผมคงไม่แคร์ว่าใครจะพูดถึงผมว่ายังไง
แต่วันนี้ วันที่ผมรักหมอหมดหัวใจ ผมทำร้ายเขาด้วยเบื้องหลังของผมไม่ได้
"ฮื้อออ ผมขอโทษ ฮึกๆ ฮืออ"
ผมยอมแพ้แล้ว ผมขอโทษ
ผมขอโทษ....
TBC_____SEX APPEAL NEWBACK เลว 15
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น