15
'พี่อุ้ม ผมขอลาออกนะ'
'เดี๋ยวแบ็ค ทำไม...'
'ผมแค่อยากกลับบ้าน'
'แบ็ค.......'
'.....บ้าน ผมอยากกลับบ้านของผม'
"ไง สบายดีเปล่า"
ผมยิ้มให้คนที่เดินเข้าประตูมา
ไอ้ตังมันถามผมหลังจากที่เราไม่เจอกันเกือบสองอาทิตย์เห็นจะได้
วันนี้ตังมาเยี่ยมผมที่ประจวบ
บ้านที่ผมเกิด...บ้านที่มีเรื่องราวต่างๆ
ฝังไว้อยู่ทุกที่
"สบายดี เข้ามาก่อน"
ผมเดินพามันเข้ามาด้านใน บ้านผมเป็นปูนชั้นเดียว
พื้นที่ด้านในไม่ใหญ่มากมีสองห้องนอนกับหนึ่งห้องน้ำ มีห้องครัวเล็กๆ
และมีส่วนของรับแขก
ผมให้ตังนั่งลงบนโซฟา
ส่วนผมเดินเข้าครัวไปหยิบน้ำมาให้
"บ้านมึงสวยดีนะ ไม่ยักรู้ว่ามีบ้านบรรยากาศดีๆ แบบนี้ด้วย" ผมประคองแก้วในมือให้แน่นขึ้นเมื่อได้ยินไอ้ตังพูด
"หึ"
บรรยากาศดีๆ เหรอ
สำหรับผมที่นี่คือนรกที่น่ากลัวที่สุด
และเพราะมันคือนรก
ที่นี่ถึงเหมาะกับคนอย่างผมที่สุดแล้ว
คนแบบผมน่ะ....
"ทีนี้มึงจะเล่าให้กูฟังได้หรือยังว่าทำไมถึงหนีมาอยู่ที่นี่
มึงมาปุบปับกูกับพี่อุ้มตกใจมากเลยมึงรู้ไหม"
ไอ้ตังขมวดคิ้วตอนที่พูดกับผม ผมได้แต่ยิ้มๆ
ห่วงผมอีกแล้ว....
"เหตุสุดวิสัยน่ะ ไม่มีอะไร"
ผมเลือกที่จะโกหกเพราะไม่อยากให้มันไม่สบายใจ
ไอ้ตังส่ายหัว มันรู้ว่าผมกำลังปิดบัง
ผมเคยบอกแล้วว่ามันรู้ใจผมทุกอย่างแม้กระทั่งความคิด
"เรื่องหมอนิวใช่ไหม"
กึก!
"อาทิตย์ก่อนเขามาตามหามึงกับพวกกูที่ร้านหนังสือ
แค่นี้กูก็รู้แล้วว่าเพราะอะไรมึงถึงหนีมา"
ผมแค่นยิ้มเพราะที่มันพูดมานั้นถูกหมดทุกอย่าง
"แล้วมึงตอบเขาไปว่ายังไง"
"กูบอกว่าไม่รู้ เขามาตามมึงเกือบทุกวันเลยนะแบ็ค สภาพหมอดูแย่มากๆ"
มันเล่าด้วยสีหน้าไม่สบายใจ
ผมกัดปากที่สั่นระริก
ดวงตาผมสั่นไหวมันร้อนไปหมดจนผมต้องกลั้นน้ำตาเอาไว้
"ทำไมไม่คุยกันดีๆ วะ มึงหนีเขามาทำไมแบ็ค"
ผมเงยหน้ามองตัง มันทำท่าเหมือนจะร้องไห้ตามผม
"กูกับเขามันเป็นไปไม่ได้ กูมาคิดๆ ดูแล้วที่ข้างๆ
หมอมันไม่ใช่ที่สำหรับกู"
"ทำไมมึงถึงคิดแบบนั้น"
"กูไม่อยากทำร้ายเขา กูไม่กล้าสู้หน้าเขาไงตัง กู...กลัว"
ผมพูดคำสุดท้ายด้วยเสียงที่เบาราวเสียงกระซิบ
น้ำที่ผมพยายามกลั้นเอาไว้ก็ไหลลงมาเปื้อนสองแก้ม
"มานี่มา ร้องบนบ่ากูนี่" ไอ้ตังขยับเข้ามาใกล้ผลแล้วกอดผมไว้
ผมกำลังอ่อนแอ ไอ้ตังคงไม่ชินแน่ๆ ผมไม่เคยแพ้
ผมไม่เคยกลัว ผมไม่เคยมีสภาพแบบนี้มาก่อน
แต่วันนี้ผมกลับร้องไห้
"กูคิดถึงเขาตัง กูคิดถึงหมอ ฮึกๆ ฮือ"
"อาทิตย์ของกูต้องกล้ากว่านี้ เก่งกว่านี้สิวะ" มันพยายามพูดปลอบใจ
ตังมันลูบหลังผมขึ้นลง
"ร้องมาให้หมด กูอนุญาตให้มึงร้องได้แค่วันนี้วันเดียว"
ผมกอดมันแล้วร้องไห้ให้สมใจ
ตลอดเวลาที่ผมได้มาอยู่คนเดียว
ผมพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ลืมเรื่องราวทั้งหมด
ทั้งเรื่องของหมอและเรื่องราวในบ้านโสโครกหลังนี้
'มึงไม่ใช่ลูกกู เด็กอกตัญญู!'
'มึงผลักกูเหรอ ห๊ะ! มึงทำกูเหรอ เพี๊ยะ!'
'มึง....มึง'
"เรื่องที่มันผ่านไปแล้ว มึงไม่จำเป็นต้องจำ มึงเป็นเพื่อนกู
กูมั่นใจว่ามึงไม่ได้ทำอะไรอย่าง
ที่คนๆ นั้นเขากล่าวหา"
ตังมันเก่งจริงๆ
มันรู้ว่าตอนนี้ผมกำลังคิดถึงเรื่องอะไร
'คนๆ นั้น' ผุดขึ้นมาในหัวของผม
คนที่ผมต้องเรียกว่า 'พ่อ'
"กูไม่อยากจำ แต่กูก็ลืมมันไม่ได้ ฮึกๆ"
หมอจะคิดยังไงนะตอนนี้
เขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวผมแล้วนี่ คุณบาสคงเล่าให้ฟังหมดแล้ว
ผมแค่หวังว่าหมอจะไม่รังเกียจ
รังเกียจที่ผมเป็นคนสกปรก....
'ฮื้ออ อย่าทำ พี่....อย่าให้เขาทำ ฮึกๆ'
'พี่สัญญา ว่าพวกพี่จะไม่รุนแรง'
เจ็บปวดเหลือเกิน......ความรู้สึกในวันนั้นตามมาหลอกหลอนผมอีกแล้ว
"เข้มแข็งไว้ มึงจะผ่านไปได้"
"อื้ม ขอบใจ"
ผมผละมานั่งลงตัวตรง
ไอ้ตังยิ้มให้ทำให้ผมยิ้มตอบอย่างเสียไม่ได้
แต่ขอบคุณที่อย่างน้อยวันนี้ผมก็มีตังมาอยู่เป็นเพื่อน
ผมจะได้คิดถึงหมอให้น้อยลง.....
"แบ็ค มึงจะไม่รับสายหมอหน่อยเหรอ"
หลังจากทานมือเย็นกันเสร็จเรียบร้อย
ผมกับตังก็เลือกที่จะเข้ามานอนกันในห้อง ห้องไม่กว้างแต่ก็ไม่แคบ
บนฝาผนังเต็มไปด้วยรูปผมตอนเด็กๆ
รูปพ่อแม่ลูกที่ยิ้มให้กล้องอย่างมีความสุข
ตังนอนอยู่บนเตียงมันยื่นมือถือมาตรงหน้าของผมที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากมัน
ผมมองแล้วส่ายหัว
มือสองข้างชื้นเหงื่อเมื่อเห็นเจ้าของชื่อที่โทรเข้ามา
"กู....กู...." ผมกระพริบตาเพื่อไล่น้ำใสๆ ให้ไหลย้อนกลับเข้าไป
ตังมันถอนหายใจก่อนจะกดตัดสายแล้วปิดเครื่องให้ผม
ผมนั่งกุมมือวางไว้บนตัก
หัวใจผมเหมือนมีคนมาขยำแรงๆ
"ถ้ามึงคิดว่าทำแบบนี้มันดีแล้ว กูก็จะไม่ห้าม แต่ถ้าถามกู
หมอเขารักมึงนะแบ็ค เขารับได้อยู่แล้วว่าในอดีตมึงเคยผ่านอะไรมา"
หมอรักผมเหรอ.....
"ดีแล้วให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้น่ะ
สักวันหมอคงได้เจอคนใหม่ที่ดีกว่านี้"
ผมเคยอยากได้บ้านหลังสวยๆ
อยากได้หน้าตาทางสังคม
ผมอยากได้ความรักจากผู้ชายพวกนั้น
ผมอยากได้ทุกอย่างที่ผมไม่เคยมีและไม่เคยได้รับ
ความสุขเหรอ....ผมไม่รู้จักด้วยซ้ำว่าหน้าตามันเป็นยังไง
แต่วันนี้ผมแค่อยากให้หมอเจอคนใหม่ที่ไม่ใช่ผม
ผมเคยได้ทุกอย่างจากหมอ มั้งความสุขรวมถึงความรัก
วันนี้ผมก็จะขอคืนให้
"แล้วแต่ถ้ามึงคิดดีแล้ว" ตังมันพูดก่อนจะหันหลังให้ผมแล้วห่มผ้า
ผมนั่งคนเดียวบนเก้าอี้ข้างหน้าต่าง ผมแหวกม่านแล้วมองออกไปข้างนอก
สุดท้ายผมก็ต้องกลับมายืนจุดที่ผมสมควรยืน
TBC_____SEX APPEAL NEWBACK เลว 16
จากเพจฟิคนักบอลไทย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น