Happy Birth Day To Tanaboon :)
‘แฮปปี้เบิร์ธธธ
เดย์ทูยูวววววววว สุขสันต์วันเกิดเว้ยตั้มมมมม’
ผมนั่งมองทุกคนที่มาร่วมงานวันเกิดผมด้วยความสุข
ในทุกปีจะมีคนสำคัญของผมมาร่วมงาน ร่วมอวยพรให้ผมเสมอ
ผมมีความสุขมากนะ
แต่มันยังไม่สุดเท่าไหร่
“เฮ้อ”
ผมถอนหายใจหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มจนเหลือแต่น้ำแข็งก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะเหมือนเดิม
เสียงเพลงคาราโอเกะที่เราลงทุนปิดห้องเพื่อจัดงานดังแบบนอนสต็อป
แรกๆ ก็ฟังได้ หลังๆ เริ่มน่ารำคาญเพราะบางคนมันทะเลาะกันออกไมค์
ไอ้ต้นกับไอ้เจที่ทะเลาะกันแย่งไมค์คนนึงจะร้องหนุ่มบาวแต่อีกคนไม่ยอมเป็นสาวปาน
ไหนจะภาพบาดตาบาดใจที่พี่อุ้มนั่งกอดเอวซบอกพี่มุ้ย
มือนางกรีดกรายอยู่บนอกผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี
ดี...ดีจริงๆ มาทำต่อหน้าผมเนี่ย
หันหน้าหนีก็ยังไม่จบ นี่เลยสารัช 40 ล้านวิว
นั่งกอดอกไขว่ห้างเอาหัวพิงไหล่พี่ก้อง น่าอิจฉาตรงที่พี่ก้องเอาแขนพาดไหล่เพื่อให้ตังมันได้หนุนไง
“ขี้อวด”
ผมพึมพำเบาๆ ท่ามกลางเสียงเพลงหนุ่มบาวสาวปานที่คำหยาบมันเยอะเหลือเกิน
จะด่าหรือจะร้องเพลงวะไอ้ต้นไอ้เจ
ผมหยิบแก้วขึ้นมาอีกรอบ
น้ำหมดน้ำแข็งละลายคงต้องชงเพิ่ม วันนี้มากันหลายคนและทุกคนมีแฟนมาคุม เลยสั่งเหล้ามากินกันได้
ไม่ถูกทำโทษแน่ๆ
ผมเองก็ขอสักหน่อยๆ ชงบางๆ เพื่อจะได้นั่งเรื่อยๆ
“ไอ้แบ็ค
ชงเหล้าให้กู.....หน่อย..สิ”
หันไปหาไอ้แบ็คที่เป็นมือชงวันนี้ ก็ช็อคอยู่
ยื่นแก้วให้เก้อเลยครับเมื่อเห็นว่ามันกำลังทำอะไร
มันก็แค่ถูกไอ้นิวล็อคหัวให้หันกลับไปจูบแค่นั้น
มือไอ้แบ็คยังจับที่คีบน้ำแข็งค้างไว้ในถังอยู่เลย
อ่า....ไอ้เหี้ยนิว
มันไม่ได้ยินที่ผมพูดด้วยซ้ำ
เพราะสองคนมันยังตั้งหน้าตั้งตาจูบกันต่อไป
เหมือนว่าอีกนิดน่าจะเอากันบนโซฟาละถ้าไอ้แบ็คยังไม่มีสติ
เพี๊ยะ!
“โอ๊ย!! นิวเจ็บ!” นั่นไงยังไม่ทันขาดคำ ไอ้นิวเจอตบเข้าที่หัวเต็มแรง
ไอ้แบ็คส่งท้ายด้วยการบิดหูก่อนจะปล่อยมือ
“เชี่ย!”
ไอ้แบ็คถอยตัวมาชิดกับผม ได้ยินเสียงมันหอบถี่ๆ ไม่รู้โมโหหรือมีอารมณ์
เบื่อ....เซ็ง
ปัง!
“Two! Stop!” เสียงฝรั่งมาจากประตู
พวกเราทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียวเจอพี่ทูเดินเข้ามาทำหน้าเหวี่ยงพร้อมด้วยไอ้โดที่เดินเข้ามาจนชิดไอ้ร่างพี่ทู
พี่ทูจับได้ว่าเมียไปหลีสาวอีกแน่
“มึงนี่มันจริงๆ
ถ้ากูไม่ไปเจอนี่มึงจะเอาเขาหน้าเวทีเลยใช่ไหม”
พี่ทูเท้าเอวพูดเสียงดัง พูดไทยไปถามว่าโดมันฟังออกไหม
ออกไหมไม่รู้ รู้แต่ตอนนี้ไอ้เด็กฝรั่งเศษยิ้มแป้นก่อนจะพุ่งเข้ากอดเอวพี่ทูไว้
“Sorry ยาโกร๊ธโด่นา....น้าทู่!” ความพยามของแม่งเกินไปจริงๆ พูดไทยได้เหี้ยมาก
เดี๋ยวนี้ไม่อายเลยถ้าต้องพูดไทยเพี๊ยน
เพราะมันรู้ไงว่าพี่ทูจะหายงอน
“มึงนี่แม่ง!!!” ได้แต่สบถ ท่าทางเหมือนมาก กูไม่เคยเห็นมึงโกรธจริงๆ เลยพี่ทู
กากว่ะ
สุดท้ายพวกเขาสองคนก็มานั่งซบกันอยู่ที่โซฟาข้างๆ
พี่อุ้มพี่มุ้ย หึ สองคนนี้ก็อีกเปิดห้องเลยไหม จะได้หายอยาก เลื้อยพันกันอยู่ได้
หงุดหงิดๆ
ผมชงเหล้าให้ตัวเอง
เพราะไอ้แบ็คกำลังตบตีกับไอ้นิวอยู่ ไอ้สองคนหน้าจอที่กำลังถือไมค์
ตอนนี้ไม่ตีกันแล้ว เขาเอาหัวชนกันแล้วกำลังเลือกเพลงคู่ ได้ยินแว่วๆ
ไอ้เจบอกอยากร้องหนุ่มนาข้าวสาวนาเกลือ
เอาเลย วันเกิดกูพวกมึงจะทำอะไรก็ได้
ดีที่ไม่มีใครเอาเค้กมาแปะหน้าผม
“อ้าวพี่ตอง พี่ปริ๊นเป็นไร” หันกลับไปข้างหลัง เห็นพี่ตองนั่งลงข้างล่างแล้วมีพี่ปริ๊นนอนเหยียดอยู่บนโซฟา
“มันง่วง พี่เลยให้มันนอน
มันก็เสือกนอนว่ะ สงสัยหนุ่มบาวจะกล่อมมัน”
“ฮ่าๆ” ผมหัวเราะ
พี่ตองยิ้มให้ผมก่อนจะหันหน้ากลับไปมองคนที่หลับอยู่บนโซฟา
ผมยิ้มตามเลยครับเมื่อเห็นสายตาที่พี่ตองมองพี่ปริ๊น
เป็นสายตาที่แสดงออกว่ารักมากๆ รักแบบขาดไม่ได้
ดีใจกับพี่ชายด้วยนะที่เจอคนๆ นั้นสักที
ผมหันหน้ากลับมาเมื่อพี่ตองก็ไม่ได้สนใจผมแล้ว
ก่อนเข้างานเขากำชับพี่ปริ๊นหนักมากว่าห้ามกินเหล้า พวกผมนี่พยักหน้าตามแทบไม่ทัน
ดีแล้วพี่ปริ๊น หลับไปเลย
“บาส มึงหยุดแดกได้ยัง” เสียงไอ้ตังครับมันถามข้ามโต๊ะให้คนที่กำลังหยิบน่องไก่ขึ้นมากิน
ผมมองไก่ในมือไอ้บาสก่อนจะค่อยๆ มองหน้ามันช้าๆ
“กูจะเอามาป้อนปกรณ์
กูไม่ได้จะกินเอง” ตอบหน้าตายเลยไอ้อ้วน เห็นอยู่ชัดๆ
ว่าปากมึงเปื้อนคราบน้ำมันอยู่คนเดียว
“กูบอกเหรอบาสว่ากูจะกิน” ปกรณ์ก็ไม่ได้เข้าข้างแฟน
“งั้นกูกินเอง” มันกัดน่องไก่คำเบ้อเร่อแล้วทำหน้าแดกแบบมีความสุข ปกรณ์ก็มองยิ้มๆ
ไม่ได้ว่าอะไร
ส่วนพวกผมนี่ทำหน้าแขยง
มันกินคนเดียวเลยน่องไก่อ่ะ อันที่ 8 แล้วมั้ง
ผมมองภาพรอบๆ ด้วยความสุข คนอื่นๆ นอกจาก 14
คนนี้ก็อวยพรผมผ่านโซเชี่ยลรวมถึงโทรมาตั้งแต่เช้าจรดเย็น ส่งข้อความมาในไลน์ก็มี
รวมถึงทุกคนที่นี่ก็ยังเสียสละเวลามาแม้บอลจะมีให้เตะถี่ๆ
ก็ตาม
แต่จะดีกว่านี้.....ถ้าป๋ามาอยู่กับผมที่นี่ด้วย
ความสุขของผมจะครบร้อยพอดีไม่ขาดแต่อาจเกิน
ตั้มคิดถึงป๋ามากๆ เลยนะ
‘ขอโทษนะตั้ม ป๋าไปหาตั้มไม่ได้ หมอให้ป๋านอนโรงบาลคืนนี้’
‘ให้ตั้มไปหาป๋าไหม ให้ตั้มไปนะ’
‘ไม่เป็นไร เดี๋ยวพรุ่งนี้ป๋าไปหา
สัญญาว่าไม่ให้เกินวันเกิดตั้มแน่ๆ รักตั้มนะ’
‘รักป๋าเหมือนกัน’
ตอนแรกที่รู้ว่าป๋าต้องนอนโรงพยาบาลก็ตกใจแทบแย่
เกือบยกเลิกงานวันนี้แล้วแต่พี่ก้องมาห้ามไว้บอกป๋าไมได้เป็นไรมาก
หมอแค่ให้นอนดูอาการก่อนจะถูกเรียกตัวไปทีมชาติก็เท่านั้น
ยังไงก็ห่วง
ดีที่ป๋ายังไลน์มาเมื่อตอนสามทุ่มว่าสบายดี
ไม่งั้นตั้มต้องขาดใจแน่ๆ
แล้วดูสิ ดูทุกคนทำกับผมสิ
มารักกันต่อหน้าคนที่คู่ไม่มาแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน
“ตั้มคิดถึงป๋าจังเลย”
พรึ่บ
“เอ๊ะ”
เสียงผมร้องอย่างตกใจเมื่อจู่ๆ ไฟในห้องก็ดับพรึ่บ
แสงจากนอกห้องที่ผ่านกระจกใสเข้ามาไม่มากพอที่ทำให้เรามองเห็นเท่าไหร่
ทุกคนก็ถามเสียงเจื้อยแจ้วว่าทำไมไฟถึงดับได้
ผมเริ่มกอดอก ไม่ชอบเลยบรรยากาศมืดๆ
บวกกับไอเย็นๆ จากเครื่องปรับอากาศที่ตกลงมากระทบตัวของผม
ผมไม่ชอบเลย
“ไฟเป็นไรวะ ข้างนอกก็สว่างปกติดีนี่ ทำไมห้องเราดับห้องเดียว” ไอ้ต้นเป็นคนถามขึ้น ลูกคู่ก็ได้แต่ตอบว่าไม่รู้
แอ๊ดดดด
มีคนเปิดประตูออกไปข้างนอก
เสียงฝีเท้ามันดังขึ้นใกล้ๆ ก่อนจะหายออกไปทางประตู
ผมไม่ได้เงยหน้ามองว่าใครเพราะตอนนี้ได้แต่นั่งกอดเข่าไว้แล้วซุกหน้าลง
มีเสียงเพลงจากข้างนอกแว่วเข้ามา ก่อนที่มันจะเงียบไปเพราะประตูถูกปิดสนิทลง
ถ้ามีป๋า
ป๋าจะกอดผมไว้เพราะรู้ว่าผมไม่ชอบความมืด
หมับ!
“ไม่ต้องกลัวนะ ป๋าอยู่นี่”
แต่เสียงที่ดังขึ้นข้างหูทำให้ผมลืมตาขึ้นมา
ในห้องยังมืดสนิทแต่ไออุ่นของคนที่โอบกอดผมทำให้ผมไม่กลัว
“ป๋าจ๋า”
ผมปล่อยขาลงสู่พื้น หันไปมองคนที่กอดผมอยู่ข้างๆ ถึงจะไม่สว่างมากแต่ใช่แน่ๆ
ไออุ่นแบบนี้น้ำเสียงแบบนี้
มีสุทธินันท์ของธนบูรณ์แค่คนเดียว
“ขอโทษนะที่มาสาย” ป๋าก้มลงจูบผมที่ขมับก่อนจะกระซิบเสียงเบาที่ใบหู
ผมสอดมือเข้ากอดที่เอวของป๋า
พลิกตัวเล็กน้อยก่อนจะซุกหน้าลงกับอกของเขา
อุ่นจังเลย
“แค่ป๋ามา ตั้มก็ดีใจแล้ว
ขอแค่ป๋ามา” ผมพูดตอบเขา
ก่อนที่ผมจะถูกป๋ายกตัวขึ้นไปนั่งบนตัก โดยที่ป๋ายังโอบเอวผมไว้เหมือนเดิม
ผมกอดคอสุทธินันท์เอาไว้
เราสบตากันผ่านความมืด ดวงตาเริ่มชินกับแสงที่น้อยลงจนเห็นอะไรๆ
ได้ชัดขึ้น เพิ่งสังเกตุว่าในห้องมีแค่ผมกับป๋า
คนอื่นหายไปหมดแล้ว
ที่แท้ทุกคนก็วางแผนกันมา ไฟดับนี่ก็ด้วยล่ะสิ
“แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะที่รักของสุทธินันท์
ป๋าขอให้ตั้มมีความสุขมากๆ ก้าวหน้าในอาชีพฟุตบอล มีคนรักตั้มเยอะๆ มีแฟนคลับให้กำลังใจ
ให้ครอบครัวของตั้มแข็งแรง และสุดท้ายขอให้ตั้มเป็นเด็กดีและน่ารักแบบนี้ตลอดไป”
ป๋ายกมือขึ้นลูบใบหน้าของผมในขณะที่อวยพร
ผมยิ้มไม่หุบปากเลย มีความสุขที่สุด
ผมเบียดตัวเข้าหาป๋าอีกนิด
ก่อนจะซบหน้าลงที่ไหล่ของป๋าและกระชับแขนที่โอบรอบคอแน่นขึ้น
“ข้อสุดท้ายตั้มมั่นใจว่าตั้มทำได้นะ”
“หึหึ” ป๋าหัวเราะในลำคอ
ผมที่นั่งอยู่บนตักก็พลอยตัวสั่นคลอนไปด้วย
เราสองคนนั่งกันท่าเดิมอยู่นาน
ไฟก็ไม่มาคาดว่าคนข้างนอกคงตั้งใจไม่เปิดให้แน่ๆ มีเสียงเพลงตื๊ดๆ ดังจนกระจกสั่น
ให้เดาไหม....
ทุกคนคงออกลีลากันอยู่กลางฟลอ
“ปะ ป๋า...”
ผมร้องตกใจเมื่อป๋าจับตัวผมให้เปลี่ยนท่ามาคร่อมตักเขาไว้
ใบหน้าเราแนบชิดกันก่อนที่ป๋าจะจูบลงมาเบาๆ
“ปีนี้ตั้มอยากได้อะไรจากป๋าขอมาได้เลย”
ป๋าถามในขณะที่แทะเล็มร่างกายผมไปด้วย
จะด้วยแอลกอฮอลที่พอมีอยู่ในเส้นเลือด หรือบรรยากาศสลัวๆ ก็ไม่ทราบแต่ตอนนี้มันทำให้ผมต้องการป๋ามากเหลือเกิน
ผมใช้มือประคองใบหน้าของป๋าเอาไว้ทั้งสองข้าง
ก่อนจะเป็นฝ่ายจูบก่อน
“ตั้มต้องการป๋า แค่คนเดียว
รักตั้มคนเดียวตลอดไป”
เพียงแค่ผมพูดจบ เสื้อของผมก็ถูกถอดออก
ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาในโพรงปาก ผมตอบรับจูบของป๋าอย่างรู้ใจ
ผมรู้ว่าอีกไม่กี่นาทีมันจะเกิดอะไรขึ้น ผมรู้
“ตั้มรักป๋านะ รักแค่ตั้มนะ” ผมกระซิบด้วยน้ำเสียงเว้อวอน
ป๋าปลดตะขอกางเกงของตัวเองก่อนจะควักมันออกมา
ผมยกสะโพกขึ้นเล็กน้อยพอดีกับป๋าเอื้อมมาปลดกระดุมกางเกงของผม
กางเกงขาสั้นสามส่วนถูกป๋าถอดออกพร้อมชั้นใน
ตัวผมเปลือยเปล่า อากาศเย็นจนขนลุกชัน
ทั้งแอร์และสัมผัสจากฝ่ามือ ป๋าโลมเล้าไปทั่วร้าง ก่อนจะวกมากระซิบที่ข้างหูอีกที
“คำขอนั้น ตั้มได้เดี๋ยวนี้”
ไม่รู้ว่าป๋าตีความหมายคำว่า ‘รัก’ ของผมว่ายังไง แต่ผมมั่นใจว่ารักที่ป๋าตอบแทนให้มา
มันมีค่ามากพอกับคำว่าตลอดไปแน่นอน
“อ๊ะๆ”
ผมร้องครวญครางแข่งกับเสียงเพลงด้านนอก
ห้องกระจกที่คนข้างนอกมองเข้ามาไม่เห็น
แต่เราสองคนเห็นคนข้างนอกได้ชัดเจน ผมไม่กลัวว่าใครจะเข้ามา
เพราะนาทีนี้
ขอแค่คนที่แทรกเข้ามาในร่างกายของผมคือป๋า ผมยอมทุกอย่าง
“ตั้ม...อื้อออ”
ป๋าส่งแรกกระแทกสวนเข้ามาในร่างกายผมเต็มแรง
ผมกางขากอดคอป๋าแน่น ซบหน้าลงที่ไหล่ พยายามยกตัวเองขึ้นลงตามจังหวะที่ป๋าส่งให้
รู้สึกดี....
“อ๊ะๆ ป๋าจ๋า ตั้ม...อื้อออ ไม่ไหว” ร้องเสียงแหบพร่า ป๋ากระชับเอวให้แนบชิดร่างกายของป๋ามากขึ้น
ส่วนอ่อนไหวของผมเสียดสีเบาๆ
ที่หน้าท้องของป๋าทันที
เอี๊ยดๆ
เสียงโซฟาขยับไม่อยู่ที่
ทั้งป๋าและผมโถมร่างเข้าหากันอย่างคนไม่พอ ไม่รุนแรง ป๋าไม่เคยรุนแรงกับผม
เพียงแต่ว่าครั้งนี้ผมเองที่เรียกร้องให้ป๋ากระทำ
จนในที่สุดผมก็ปล่อยออกมาก่อนจะตามด้วยน้ำรักของป๋าที่ฉีดพ่นเข้ามาเต็มช่องทางของผม
“ตั้มรักป๋านะ รักมาก
ป๋าต้องอยู่กับตั้มแบบนี้ตลอดไปนะ” ผมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง
ป๋าจูบซับเหงื่อผมเบาๆ แล้วพูดขึ้น
“เป็นของขวัญที่ตั้มจะสมหวังแน่นอน
ป๋ารักตั้มคนเดียว”
เรากอดกันก่อนที่ตัวผมจะถูกดันลงนอนราบกับโซฟา
ป๋าตามลงมาทาบทับแล้วเริ่มบรรเลงเพลงรักรอบที่สอง
“สุขสันวันเกิดนะที่รักของป๋า”
“อ๊า....อ๊ะๆ ป๋า”
Happy Birth Day To Tum and Me :) 21 September 2015
จากเพจฟิคนักบอลไทย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น