เลว :: 4
ซ่าๆๆๆ
ผมยืนมองสายฝนที่กระหน่ำอย่างไม่ลืมหูลืมตา
เสียงฟ้าผ่าบวกกับเสียงฝนสาดทำให้ผู้คนรอบข้างพากันตกใจ แต่คงไม่ใช่ผม
ผมชอบเวลาที่ฝนมันตก......
อากาศเย็นๆ
ของน้ำฝนช่วยดับความร้อนรุ่มของผมได้ดี
แต่ตกหนักขนาดนี้ผมคงกลับบ้านไม่ได้
อย่าหวังเรื่องที่จะไปต่อที่ไหน สภาพยับเยินแบบนี้ผมคงไม่พาตัวเองไปโผล่ที่นั่นแน่
“เฮ้อ” ยืนหลบใต้ชายคาของห้างสรรพสินค้า ไม่ได้มีแค่ผมหรอก
พนักงานหลายคนก็มายืนรวมๆ กัน
แม้คนจะไม่เยอะมากแต่ก็ถือว่าสามารถส่งเสียงจอแจแข่งกับเสียงฝนได้เลย
22.15 น.
ผมมองนาฬิกาก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้าอีกครั้ง
บางทีผมน่าจะกลับเข้าไปรอด้านใน คงอีกนานกว่าฝนจะหยุด
และถ้ายังยืนตรงนี้มีหวังตะคริวกินแน่
เหลือเวลาอีกพอสมควรกว่าห้างจะปิดและผมก็ได้ใช้สิทธิ์พนักงานอยู่ต่อได้อีกสักครึ่งชั่วโมงจนกว่ายามจะมาเชิญออกให้พ้นประตู
ผมนั่งลงที่เก้าอี้ตรงทางเชื่อมไปลานจอดรถ
เหงาดีนะ....เวลาแบบนี้ถ้าผมไม่นอนก็คงไปหาอะไรทำ
แต่ตอนนี้มันเหงาสิ้นดี....
“อาทิตย์” เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้ผมหลุดจากภวังค์
เสียงที่คุ้นเคยทำให้ผมหันไปมองด้วยความดีใจ
แต่ก็ได้ไม่นาน
คนนี้เหรอที่ชื่อบาส.....
“ใครเหรอนิว” ผู้ชายคนนั้นเอ่ยถามคุณหมอด้วยท่าทางที่แสดงให้เห็นว่าสนิทสนม
ทั้งพยายามเบียดตัวเข้าใกล้ ใช้น้ำเสียงหยอกล้อต่อหน้าผม
จะเริ่มต้นกันแบบนี้ใช่ไหม.....
“สวัสดีครับคุณหมอ” ผมยิ้มให้อีกฝ่ายรวมถึงคนข้างกายของหมอด้วย
หมอยิ้มตอบกลับมาให้ผมยกเว้นผู้ชายคนนั้นที่ทำหน้าเหมือนสงสัยในตัวผม
หึ...ตกใจล่ะสิ
“มานั่งทำอะไรคนเดียวครับ” ผมยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยตอบ
“รอฝนหยุดครับ
ผมกลับบ้านไมได้” หมอพยักหน้าเข้าใจ
หมอทำท่าเหมือนจะพูดอะไรต่อแต่โดนบุคคลที่สามพูดขัดขึ้นมาซะก่อน
“ใครเหรอนิว”
น้ำเสียงของผู้ชายคนนั้นเริ่มไม่พอใจที่ผมกับหมอคุยกันโดยที่ตัวเองได้แต่ยืนฟังอยู่เงียบๆ
ผมแกล้งหลบสายตา
หันมองทางอื่น
“ลืมเลย
อาทิตย์เขาเคยเป็นคนไข้ของนิวน่ะ แต่บังเอิญได้เจอกันบ่อยๆ เลยรู้จักกัน
อาทิตย์นี่บาสเพื่อนผมเอง”
ผมหันหน้ากลับมาหาทั้งสองคนเมื่อถูกหมอพูดชื่อ
ผมโค้งหัวให้เล็กน้อยพร้อมยิ้มหวานๆ ไปให้เพื่อนคนใหม่
ซึ่งมองผมด้วยความไม่ไว้ใจ
“เหรอ.....”
“สวัสดีครับคุณบาส” ผมเอ่ยทักก่อน ตามมารยาทที่ดี ดูจากการแต่งตัวน่าจะทำงานธนาคารในห้างนี้
และตำแหน่งที่ติดอยู่ตรงป้ายที่หน้าอกก็การันตีได้ว่าคงเป็นระดับหัวหน้าไม่ใช่พนักงานธรรมดา
“สวัสดี....”
ผมไม่ได้โต้ตอบอะไรแม้คำทักทายจะมาห้วนๆ
และสั้นแค่นั้น ผมยังยิ้มให้เหมือนห้านาทีก่อนหน้าที่ผมยิ้ม
ดีสิ.....ร้ายให้มากที่สุดเท่าที่คุณจะร้ายได้เลยนะ
เพราะผมจะเป็นคนดีสอนคุณให้เอง....
คุณบาส.....
“กลับด้วยกันไหม” แต่เหมือนหมอจะไม่รู้อะไร
เขาพูดประโยคต่อไปทันทีที่คำทักทายของพวกผมสองคนจบลง
“อะไรนะนิว”
ผู้ชายคนนั้นชักสีหน้าไม่พอใจ
ก่อนจะพยายามเปลี่ยนให้กลับมาเป็นปกติเมื่อคุณหมอก็มองตอบเขาเช่นกัน
ผมยืนเอามือไขว้ด้านหลังฟังสองคนนั้นคุยกันอย่างสนุกสนาน
ผมมองด้วยความสุข
“นิวเคยไปส่งเขา” คุณหมอชี้นิ้วมาที่ผมยืนยันประโยคของตัวเอง
“แต่นิว
เขาสนิทกับเราเหรอนิวถึงต้องไปส่ง”
กึก
ผมสะอึกให้กับประโยคของคนๆ
นั้นเล็กน้อย แน่มาก...ที่ทำให้ผมเสียความมั่นใจในตัวเองได้
แม้จะไม่กี่วินาทีก็ตาม
“เขาไม่ได้สนิทกับเราบาส....แต่เขาสนิทกับนิว”
ผมคลายปมคิ้วเมื่อได้ฟังคำตอบของหมอ......ผมเบนสายตามองไปที่ผู้ชายคนนั้น
โดยที่ริมฝีปากของผมยังคงฉีกยิ้มให้เขา
แต่ครั้งนี้ผมส่งสาส์นทางสายตาไปให้เขาด้วย
และผมว่าเขารับรู้สายตาผมได้
“อย่าลำบากเลยครับ
ผมขอกลับเองดีกว่า อีกสักพักฝนคงหยุด”
ผมแกล้งมองออกไปด้านนอกผ่านประตูใสบานใหญ่
ชี้ไปที่ทิศทางนั้นเพื่อให้พวกเขาได้เห็น
รอยยิ้มของผมยังคงประดับบนใบหน้าไม่เปลี่ยน
“เอาอย่างนั้นเหรอ” หมอถามผมกลับ
ผมคิดในใจเล็กน้อยกับคำตอบของตัวที่จะตอบออกไป
ผมเบนสายตาไปที่อีกคนก่อนจะแกล้งหลบสายตาไม่กล้ามอง
“ผมเกรงใจเพื่อนคุณหมอ
ผมกลับเองดีกว่าครับ”
“บาสเหรอ?” หมอชี้เข้าไปที่เพื่อนตัวเอง
ผมไม่ตอบอะไร
ผมรู้ว่าหมอน่าจะเข้าใจความหมายที่ผมแฝงไปกับประโยคนั้น
“รออีกสักหน่อยฝนก็คงหยุด
มันตกไม่นานหรอกครับ” ไม่หรอก....ผมว่ามันตกนานพอตัวเลยล่ะ
เสียงฟ้าร้องด้านนอกยังดังต่อเนื่องเป็นระยะ
แบบนี้แหละ...ดีแล้ว
“แล้วถ้าฝนไม่หยุดล่ะ” หมอทำหน้าเครียดแล้วถามผม ผมหลุดขำ
“ถ้าไม่หยุด คงนอนกับยามที่หน้าห้างนี้ล่ะมั้งครับ
ฮ่าๆ” ผมแกล้งหัวเราะ
แต่เหมือนว่าทั้งสองคนจะไม่ขำไปกับผมด้วย
ผมยังยืนยันว่าจะไม่ร่วมทางไปกับทั้งสองคนจนหมอเลิกเซ้าซี้
ผมเชื่อในความคิดของตัวเอง.....
“งั้นก็ฝันดีครับ
ขอให้ฝนหยุดตกเร็วๆ” หมออวยพร ผมเอ่ยขอบคุณและเอ่ยลาทั้งสองคน
โดยที่ใบหน้าของคนที่ยืนข้างหมอนั้นมันบูดบึ้งเต็มที่
เขาเดินจากผมไปแล้ว
และผมก็เลือกที่จะนั่งลงที่เดิม
“ไม่สิ”
ผมมองไปที่นอกประตู
คนบางตาลงไปเยอะผมเลือกที่จะลุกขึ้นแล้วเดินกลับไปยืนรอตรงที่เดิม
เพียงแค่ประตูด้านหน้าเปิดออกอากาศเย็นๆ
บวกละอองน้ำก็ปะทะเข้ากับร่างกาย
เสื้อทำงานของผมเริ่มชื้นจนทำให้ผมเริ่มรู้สึกหนาวจนต้องยกมือขึ้นกอดตัวเอง
ไฟเริ่มมืดไปทีละดวง
และตอนนี้เหลือคนไม่ถึงสิบคนกับสายฝนที่ยังตกลงมาอย่างไม่ปรานี
ขอให้ฝนหยุดตกเร็วๆ เหรอ......
ไม่หรอก....ฝนจะไม่หยุดตก
ผมก็คิดว่าตัวเองคิดไม่ผิดแน่ๆ
และผมจะยืนอยู่ตรงนี้จนกว่าหมอจะกลับมารับ....
กึกๆๆ
ฟันกระทบกันดังแข่งกับเสียงฝนที่ยังโหมกระหน่ำ
ผมยืนเปียกไปทั้งตัวแม้จะพยายามหลบหลีกแค่ไหนแต่ดูเหมือนว่าจะไม่พ้น
เกือบสองชั่วโมงแล้วที่ผมยืนอยู่ตรงนี้
ที่เดิมจนตอนนี้ผมเริ่มยืนไม่ไหว
หนาวเหลือเกิน...ผมหนาวจริงๆ
ฮวบ!
หมับ!
“อาทิตย์!” เสียงคุ้นหูดังขึ้นในขณะที่ผมทรุดลงกับพื้น
พร้อมกับอ้อมกอดของใครบางคนที่อ้าแขนรับร่างผมไว้ทัน
“หมอเหรอ” ผมเอ่ยถามเสียงแหบแห้ง แต่ก็ยังอยากยิ้มให้คนตรงหน้า
“คุณยืนรอจริงๆ
ด้วยสินะ ถ้าผมไม่กลับมาคุณจะทำยังไง”
ผมมองสีหน้าของคนที่กำลังพูดดุผมชัดๆ
หมอประคองร่างผมให้ยืนขึ้นและผมก็เซไปซบเขาทั้งตัว
ผม......หนาว
“ผม...กลับไม่ได้” อุ่นเหลือเกินอ้อมกอดนี้....มันดีจนผมอยากอยู่อย่างนี้ไปตลอด
“คุณเป็นไข้เหรอ
อาทิตย์! อาทิตย์”
ผมไม่ตอบอะไรสักอย่างเอาแต่ซุกตัวเข้าหาอกของหมอตามความต้องการของตัวเอง
ผมไม่ได้เสแสร้งนะเชื่อผมไหม....
หมอไม่ได้พูดอะไร
จนรู้ตัวอีกทีก็เหมือนว่าตัวเองลอยขึ้นเหนืออากาศ
ผมโดนอุ้มด้วยท่าเจ้าสาวเพื่อพาไปขึ้นรถที่จอดอยู่ริมฟุตบาท
ผมซุกตัวลงกับเบาะที่ผมมีโอกาสได้นั่งเป็นครั้งที่สอง
ปรือเปลือกตามองกระจกใสที่สะท้อนใบหน้าของผมเอาไว้
รอยยิ้มค่อยๆ ผุดขึ้นช้าๆ หมอกำลังเดินอ้อมรถเพื่อกลับมายั่งฝั่งคนขับ
ผมรีบเก็บรอยยิ้มนั้นไว้เมื่อประตูรถถูกเปิดออก
ก่อนที่หมอจะก้าวขึ้นมาประจำที่และปิดมันจนเสียงดัง
รถเคลื่อนออกไปพร้อมกับเปลือกตาของผมที่ค่อยๆ
ปิดลง
เชื่อผมหรือยังว่าหมอจะกลับมา
การรอของผมถือว่าแผนนี้สำเร็จไปได้ด้วยดี........
บาส.....คุณสู้ผมไม่ได้หรอกคุณรู้ตัวไหม......
TBC_____SEX APPEAL NEWBACK เลว 5
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น