Happy
Birth Day :: NEW…..
‘อยากได้อะไรเป็นของขวัญวันเกิดเหรอนิว’
‘อยากได้พี่แบ็คอ่ะ’
“ทำไมมึงต้องมองพวกกูด้วยความระแวงขนาดนั้น”
ผมมองไอ้คนพูดด้วยหางตา
ก่อนจะสาดส่ายไปมาด้วยความหวาดระแวงเหมือนอย่างที่มันว่า
ไอ้ตังหัวเราะกับท่าทางของผม
คิดว่าไง....
วันนี้วันเกิดผมคิดว่าผมจะรอดจากการถูกกลั่นแกล้งไหมถามจริง
“มึงซุกไข่ไว้หรือเปล่าตัง” ผมถามปุ๊บไอ้ตังทำหน้าตกใจรีบเอามือกุมไข่ตัวเอง
“ถามทะลึ่ง
ซุกไข่ห่าอะไร” มันทำหน้าตาเหมือนรับผมไม่ได้ แต่เอาตรงๆ
นะผมต่างหากที่รับมันไม่ได้
คนละไข่โว๊ย!!!!
“กูหมายถึงไข่ไก่” มันหัวเราะชุดใหญ่ พี่ก้องที่เพิ่งเดินมาร่วมวงก็หัวเราะไปกับมันด้วย
ครับหัวเราะทั้งๆ ที่ไม่รู้หรอกว่าไอ้ตังมันหัวเราะเรื่องอะไร
เข้ากันดีเหลือเกิน
“ใครจะไปรู้ล่ะว่าไข่ไก่นึกว่าไข่กู” ผมมองด้วยหางตา น้องตังของพี่หนวดมันไม่มีค่าพอให้ผมมองขนาดนั้น เกลียดชิบหาย
โว๊ยยยย!!!! คิดถึงพี่แบ็ค!!!!
“กูไปละห่า” ผมลุกขึ้นเดินหนีสองคนตรงหน้า
รำคาญหัวเราะอยู่ได้คนยิ่งกังวลปนเครียดอยู่
หนึ่งคือวันนี้กูโดนไข่และเค้กแน่ๆ
และสองคือกูคิดถึงเมีย....วันเกิดทุกปีมีเธออยู่เคียงข้างแต่ปีนี้ทำไมมันอ้างว้างเหลือเกิน
ชิบหาย! มาคล้องจองเชียวมึง
ผมเดินหัวเสียมาตลอดทาง
ชีวิตไม่ปลอดภัยเจอใครเดินผ่านก็มัวแต่มองว่าในมือเขาถืออะไร
พี่มุ้ยเดินดูดกาแฟทำท่าจะทักแต่ผมไม่รอวิ่งหนีแม่ง กลัวมากว่าอีกฝ่ายจะสาดกาแฟใส่
อินจัดไง
ต้องระวังตัว
ปัง!
ผมปิดประตูลงกลอนแน่นหนาเมื่อกลับมาถึงที่พัก
อยากขังตัวเองไว้ในห้อง อยากโดดซ้อมแล้ววีดีโอคอลหาคนที่อยู่กรุงเทพทั้งวันทั้งคืน
อยากเห็นหน้า อยากได้ยินเสียง อยากสัมผัส อยากดมกลิ่น....แม่ง
อยากจนแข็งไปหมดทั้งตัวแล้วเนี่ย!
“นิว”
“หึ” นั่งหัวเราะเยาะตัวเองอยู่บนเตียง
นี่ละเมอเพ้อหนักขนาดว่าได้ยินเสียงพี่แบ็คมาจากด้านหลังเลยเหรอวะ
เออไอ้เหี้ย
เพ้อเข้าไปให้ขาดใจตายไปเลย
“นิว”
ยังอีก
ยังตามมาหลอกหลอน กลับกรุงเทพไปแม่จะตีให้ก้นลายเลย กล้าดียังไงพี่แบ็คส่งเสียงมาทำให้นิวคิดถึงถึงเขาใหญ่เนี่ย
หนักมาก
อาการกูเนี่ยหนักมาก
“ทำไมไม่ยอมหันมา
ไม่อยากเจอกูเหรอ” มีตัดพ้อ....น้ำเสียงดูสั่นเครือ
ทำไมนิวจะไม่อยากเจอล่ะ แต่พี่แบ็คไม่ได้อยู่ที่นี่นิ
กูไม่เชื่อหรอกเว้ย
“ไปเลยนะ
พี่แบ็คไม่ต้องส่งเสียงมาหลอกหลอนนิวเลย คิดถึงจะตายอยู่แล้ว!” ตะโกนดังลั่น พยายามเตือนตัวเองว่าเสียงที่ได้ยินมันไม่ใช่ของจริง
“ไอ้นิว....”
ฮั่นแหนะ! มีลากเสียงขู่เหมือนตอนพี่แบ็คกำลังโมโหเลยอ่ะ
“ไม่เชื่อหรอก โอ๊ย!!!!
โอ๊ยๆๆๆ เจ็บๆๆๆ”
พูดยังไม่ทันจบประโยคก็อยากอุทาน เหี้ยดังๆ ตัวเท่าบ้าน ไม่ได้มาแค่เสียง!
สัมผัสก็มา
เต็มหนังหัวกูเลย!!
“เป็นบ้าอะไรของมึงเนี่ย
กูเรียกตั้งนานแล้วทำไมไม่หันมา” ชัดเลย
ผมหันกลับไปอย่างเร็วไว ตัวเป็นๆ เลยยืนหอบโมโหอยู่ตรงหน้า
“พี่แบ็ค!!!” ผมนี่ตาโตเกือบเท่าไข่ไก่
ผมถลาตัวเข้าไปหาคนที่ยืนอยู่ข้างเตียง
นั่งคุกเข่ามองคนที่ยืนอยู่ในระดับสายตาอย่างพิจารณา
พี่แบ็คส่งค้อนมาให้แต่ผมกลับยิ้มรับ ยินดีหากค้อนวงนั้นมาจากตาสวยๆ ของพี่แบ็ค
กี่วันแล้วนะ....กี่วันแล้วที่ไม่ได้เจอหน้ากันเลย
“อุตส่ามาหาถึงนี่
แต่มาเจอมึงเพ้อบ้าเพ้อบอ ก็ทำให้กูรู้สึกว่ากูมาทำไม”
พี่แบ็คทำน้ำเสียงน้อยใจจนผมต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากของเขา
อย่าพูดแบบนั้นสิที่รัก
คนเราต้องมีอาการคลุ้มคลั่ง นิวแค่คิดถึงมากและวันนี้นิวไม่มีสติ
“คิดถึงอาทิตย์” พี่แบ็คถอนหายใจเฮือกใหญ่
“คิดถึงมึง”
เขาทำเหมือนไม่เต็มใจตอบแต่ผมรู้ว่าไม่ใช่อย่างทีพี่แบ็คแสดง
คำว่าคิดถึงของอาทิตย์ที่มีให้ฐิติพันธ์
มันคือเรื่องจริงพันเปอร์เซ็นต์
“ขอกอดหน่อย”
ผมดึงพี่แบ็คลงมานั่งระหว่างขาของผม
โดยที่ผมเปลี่ยนจากท่าคุกเข่าเป็นนั่งหย่อนขาลงข้างเตียงแทน
ผมกอดพี่แบ็คเอาไว้ให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้
ส่วนพี่แบ็คก็พิงเข้ากับอกของผม
“อย่าทำตัวเหมือนคนบ้าอีกรู้ไหมนิว
กูกลัว” ผมหลุดยิ้มให้กับคำขอของแฟนฐิติพันธ์
อะไรกัน ใครที่ไหนจะมาขอเรื่องแบบนี้
“บ้าเพราะใครล่ะ
นิวบ้าเพราะคิดถึงพี่แบ็คนั่นแหละ คิดถึงๆๆๆ”
กอดรัดพี่แบ็คพร้อมเขย่าๆ ให้สาแก่ใจ
โอยคิดถึง
จุ๊บ! จุ๊บ!
ผมจูบเน้นๆ ที่แก้มซ้ายและแก้มขวาสองที
พี่แบ็คห้ามไม่ทันและผมรู้ว่าเขาไม่คิดห้าม
อย่าลืมสิว่าวันนี้เป็นวันเกิดของผมเชียวนะ
“มีความสุขมากๆ นะนิว
โตขึ้นอีกปีแล้วนะ นิสัยไม่ดีๆ ก็ทิ้งไปซะ มีคนรักเยอะๆ รวยๆ
และที่สำคัญต้องกตัญญู” พี่แบ็คเอามือตัวเองมาวางทับไว้บนฝ่ามือของผมตอนที่พูด
ผมเกยคางไว้ที่ไหล่ของพี่แบ็ค
ฟังเขาอวยพรเหมือนสอนผมไปในตัวด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า เสียงหวานๆ
ที่เจือไปด้วยความห่วงใยแบบนี้ ผมจะหาจากที่ไหนได้อีก
“อยากให้นิวมีความสุข
พี่แบ็คก็ต้องอยู่กับนิวตลอดไป จะให้นิวทำอะไร นิวจะพยายามแก้ไขปรับปรุงตัว
ขออย่างเดียวอย่าทิ้งนิวไปไหนแค่นั้นพอ”
“มึงก็ตลอดอ่ะ นี่จริงจังอยู่” เขาส่ายหัว แต่ผมรีบเถียง
“นิวก็จริงจัง
สิ่งที่นิวจริงจังที่สุดคือการได้รักพี่แบ็ค เพราะฉะนั้นอะไรที่เกี่ยวกับพี่
นิวไม่เคยล้อเล่น”
ผมเห็นนะว่าพี่แบ็คกำลังยิ้มอยู่
แม้จะหันหน้าหนียังไงผมก็เห็นอยู่ดี
“ขอบคุณนะที่รักกูมากขนาดนี้”
ผมยิ้มให้กับประโยคนั้น อยากจะบอกเหลือเกินว่าพี่แบ็คไม่จำเป็นต้องขอบคุณผมหรอก
ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณที่ทนผมมาตลอดเวลา
“นิว!”
พี่แบ็คร้องอย่างตกใจเมื่อผมเอนกายลงนอนโดยดึงพี่แบ็คให้ทิ้งตัวลงนอนด้วยกัน
ผมตะแคงข้างและดึงพี่แบ็คให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของผมอีกครั้ง
“ขอกอดหน่อยนะ นิวคิดถึงพี่” พี่แบ็คยอมนอนเฉยๆ ไม่ส่งเสียงและไม่ขยับขัดขืน
และไม่ช้าพี่แบ็คก็กอดตอบผม
“วันเกิดปีนี้มึงอยากได้อะไรเป็นของขวัญเหรอนิว” จู่ๆ เขาก็ถามขึ้นมา
“ของขวัญเหรอ.....” นึกไม่ออกแฮะพอลองคิดดูดีๆ
ในทุกปีไม่เคยได้เลือกของขวัญเพราะไม่ว่าใครจะซื้ออะไรมาเราก็รับไว้ทั้งหมดด้วยความเต็มใจ
ทั้งจากคนรู้จักและแฟนคลับ
ส่วนพี่แบ็คมีอย่างเดียวที่ผมขอในคืนวันเกิด
คือร่างกาย.....ครับผมลามก
“อย่าบอกนะว่าจะขอแบบเดิม” เห็นไหมผมขอจนพี่แครู้ทันโดยไม่ต้องฟังคำตอบจากปากผม
“แล้วได้ไหมล่ะ” ไม่ถามเปล่า ผมเริ่มสอดมือเข้าไปในเสื้อ
ดันพี่แบ็คนอนราบไปกับเตียงแล้วพาตัวเองไปขึ้นคร่อมไว้
มีอยู่ไม่กี่วันที่แบ็คจะไม่พยศในเรื่องอย่างว่า....เขาจะเชื่องเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆ
และวันเกิดผมก็เช่นกัน
“ถ้ากูบอกไม่ได้ มึงจะหยุดใช่ไหม” เขากระตุกเกร็งเมื่อผมสะกิดเข้าที่หัวนม เสียงก็เริ่มแตกพร่า
ปรือตาอีกนิดที่รัก
นั่นแหละเซ็กซี่เหมือนอาโออิไม่มีผิด.....
อาทิตย์.....ชนะนางเอกเอวีทุกคนผมพูดเลย
“นอกจากจะไม่หยุดแล้วนิวจะทำพี่แรงกว่าเดิมด้วยพี่แบ็ค...”
“ไอ้นิว! ไอ้เหี้ย!”
เหี้ยเต็มหน้า.....แต่อย่าไปแคร์
ผมเดินหน้าปลดเสื้อผ้าและตามด้วยการเล้าโลมทุกวิธีที่เคยใช้และไม่เคยใช้
ปรนเปรอจนจันดาราต้องมาขอซื้อตัว
พี่จะได้ด่านิวเป็นครั้งสุดท้ายในวันนี้
คำว่าเหี้ยที่พี่พูดต้องถูกแทนด้วยคำว่า....
“ระ แรงอีก...อื้ออ
แรงอีกนิว!”
แบบนี้สิค่อยรื่นหูหน่อย...
END
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น