เลว :: 6
ผมมองออกไปด้านนอกผ่านหน้าต่างบานเล็ก
หน้าต่างที่ผมเคยขัดใจว่ามันทำให้ผมมองเห็นอะไรไม่ชัด
แต่วันนี้ผมกลับรู้สึกว่าขนาดของมันกำลังดี
รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้าของผม
ผมกอดอกมองน้ำค้างที่คาอยู่บนกันสาดด้วยความสุข
แม้ว่าจะเข้าสู่ช่วงสายแต่พระอาทิตย์ก็ยังทำงานได้ไม่เต็มที่คงเพราะฝนที่ตกหนักตลอดทั้งคืน
ก้มลงมองตัวเองผมอยู่ในเสื้อเชิ้ตของหมอ
เชิ้ตตัวที่เปียกเมื่อวานนั่นแหละครับ
ผมหยิบมันมาใส่ด้วยความตั้งใจ
ผมกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น
กลิ่นหอมของหมอยังติดอยู่ที่เสื้ออยู่เลย
หมับ!
“อ๊ะ หมอ”
ผมอุทานเมื่อมีคนมากอดจากทางด้านหลัง พอเอียงหน้ามองเห็นว่าเป็นใครก็ส่งยิ้มไปให้
หมอยิ้มตอบกลับมาพร้อมกอดผมจนเกือบจมหายเข้าไปในอก
หมอวางคางไว้บนไหล่ของผมแล้วโยกตัวผมช้าๆ
“เจ็บไหม”
คำสั้นๆ ที่หมอถามแต่ทำให้ผมหน้าร้อนขึ้นมาได้
เจ็บไหมเหรอ.......ไม่เท่าไหร่หรอกถ้าเทียบกับคนอื่นๆ
แต่ผมชอบสัมผัสของหมอเมื่อคืนที่สุด.....หมอไม่ได้เห็นผมเป็นที่ระบายความใคร่
หมอสัมผัสผมด้วยความอ่อนโยนจนผมเสพติดไปแล้ว
หมอทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่าและมีความสำคัญจากการทะนุถนอมของหมอเมื่อคืน
“ไม่ต้องห่วง ผมไหว”
เขาก้มลงมาจูบเข้าที่ริมฝีปากของผม
เราจูบกันอยู่นาน
“หมอ.....”
ผมเอ่ยเรียกคนที่ซ้อนกอดผมอยู่ด้านหลัง
เราสองคนหันหน้าเข้าหาหน้าต่างด้วยกันทั้งคู่
หมอใส่บ็อกเซอร์และเสื้อโปโลตัวเมื่อวาน ส่วนผมก็เปลือยช่วงล่างแต่มีเชิ้ตด้านบน
เสียงของผมแผ่วเบา และหมอคงจับน้ำเสียงผมได้
“มีอะไร ไหนบอกผมสิ” หมอจับไหล่ผมให้หมุนมาเผชิญหน้ากับเขา ผมก้มหลบสายตาแต่หมอไม่ยอม
เขาช้อนคางผมให้เงยหน้าขึ้น
เราสบตากันและผมมีแววตาเต็มไปด้วยความกังวล
“ผมกำลังทำผิด....ผม....หมอ...เรากำลังทำผิด” ผมกระพริบตาเพื่อไหล่น้ำร้อนๆ ให้ไหลกลับเข้าไป
แน่นอนว่าหมอส่ายหน้าไม่เห็นด้วยกับคำพูดของผม
มันคงต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว....
“เราไม่ได้ทำอะไรผิด คุณกลัวอะไร” น้ำเสียงที่เขาใช้ดูนุ่มนวลเหมือนทุกครั้งที่เขาพูดกับผม
แม้กระทั่งเดี๋ยวนี้ก็ยังเป็นแบบนั้น
“หมอกับคุณบาส....ผมเข้ามาแทรกกลางใช่ไหม”
แน่นอนว่าผมไม่ได้คิดอย่างที่พูดออกไป....แทรกกลางเหรอ...มันคืออะไรผมไม่ค่อยเข้าใจความหมายนี้เท่าไหร่
ผมรู้แค่ว่าถ้าผู้ชายไม่เปิดทางผมก็เข้าไปแทรกกลางไม่ได้
ผมผิดเหรอ....
“บาสเหรอ?
คุณกังวลเรื่องผมกับบาสเหรอ สบายใจได้บาสเป็นเพื่อนผม
เราเป็นเพื่อนสนิทกันก็เท่านั้นเอง อย่าคิดมาก”
หมออธิบายด้วยรอยยิ้ม และสีหน้าหมอก็ดูสบายใจกว่าตอนแรก
ผมยิ้มตามให้เขาเมื่อได้ฟังประโยคนั้น
เห็นไหมว่าเพื่อนสนิทก็คงเป็นได้แค่เพื่อนสนิท
“แต่ผมดูออกว่าคุณบาสเขา.....”
“จุ๊ๆๆ ทุกอย่างอยู่ที่ผมไม่ใช่บาส” หมอยกนิ้วขึ้นแตะไม่ให้ผมพูดต่อ หมอเองก็คงรู้ใช่ไหมว่าเพื่อนสนิทแอบชอบ
หมอนี่เป็นพระเอกที่แสนดีจริงๆ
หมอดีใจไหมที่มีผมเป็นนางเอกของหมอ....
ผมยิ้มให้เขาแต่มันคงกว้างไม่พอละมั้ง
เพราะหมอพูดประโยคถัดมาทำเอาผมร้องอย่างตกใจ
“แต่ถ้าคุณกังวล
ผมจะพาคุณไปอยู่ด้วย”
“อะไรนะครับ!” ผมร้องลั่น หมอกระชับแจนเข้าที่รอบเอวของผมและดึงเข้าหาตัว
ใบหน้าเราสองคนห่างกันไม่มากเท่าตอนแรก
ดวงตาคู่นั้นมองจ้องมาจนผมไม่สามารถหลบได้
“ย้ายไปอยู่กับผม
ผมจะแสดงให้คุณเห็นว่าผมจริงจังกับคุณ”
ผมจะทำยังไงดี....หมอพูดมาแบบนี้ผมก็คงต้องไป
หมอพาผมมาคอนโดของหมอซึ่งอยู่ใกล้กับโรงพยาบาลที่เขาทานอยู่
และผมเพิ่งรู้ว่ามันอยู่ใกล้กับที่ทำงานของผมเหมือนกัน
ไม่ไกลจากห้องพักเก่าของผมด้วย
แต่เหมือนอยู่กันคนละโลก
ตลอดทางที่เดินมาหมอเป็นคนกุมมือผมไว้
เขารู้ว่าผมกลัวการเปลี่ยนอะไรใหม่ๆ
หลังจากที่คุยกับหมอเมื่อเช้า
ผมตัดสินใจคืนห้องให้กับป้าเจ้าของพร้อมกับค่าเช่าที่ค้างจ่ายสองเดือน
หมอเป็นคนจัดการทั้งหมด
ผมปฏิเสธแล้วและบอกว่าจะใช้ให้ทีหลังแต่เขาก็ปฏิเสธผมกลับมาเหมือนกัน
และตอนนี้ผมก็มาหยุดอยู่หน้าห้อง 0708
“เอ๊ะ”
หมอร้องเมื่อเขาเสียบคีย์การ์ดเข้าไปแล้วพบว่ารหัสถูกปลดล็อคไว้แล้ว
สีหน้าหมอดูตกใจทำเอาผมก็ตกใจตามกัน
“ขโมยเหรอครับ” ผมถามในขณะที่หมอกำลังเก็บคีย์การ์ดเข้ากระเป๋า
หมอหันมาส่ายหน้าและยิ้มให้
เขายื่นมาตรงหน้าและผมก็วางมือตัวเองทับลงไป
“จับมือผมไว้ เชื่อใจผม” เขาพูดพร้อมกับเปิดประตูเข้าไป
ผมเดินตามหมอเข้าไปข้างใน
ก่อนที่หมอจะหันกลับมาปิดประตู ผมสำรวจรอบๆ
แม้จะเป็นคอนโดแต่ผมพูดเลยว่าบางทีอาจจะดีกว่าบ้านบางหลังเสียอีก
สมกับเป็นห้องของแพทย์ มันดูสะอาดไปด้วยโทนขาวเทา
เฟอร์นิเจอร์เป็นของดีทุกชิ้นผมเดาได้
ผมละสายตาจากของพวกนั้นเมื่อหมอพาผมเดินไปนั่งที่โซฟา
“นิว....”
เสียงที่ดังมาจากทางด้านหลังทำให้พวกเราต้องหันไปมอง หมอยืนอยู่ใกล้ๆ ผม
ส่วนผมนั่งตัวรีบอยู่บนโซฟาที่หมอเป็นคนพามา
ไม่ใช่โจรสินะ.....ทำไมผมถึงรู้สึกอิจฉา
เขาเข้ามาได้แสดงว่าต้องมีคีย์การดห้องของหมอสินะ
“บาสมาตั้งแต่เมื่อไหร่” หมอยังคงยืนอยู่ที่เดิม ผมไม่กล้าหันไปมอง
ผมไม่รู้ว่าอีกฝ่ายทำหน้ายังไงแต่คิดว่าสีหน้าคงดูไม่ได้แน่ๆ
และมันทำให้ผมคลายความอิจฉาลงทีละน้อย
“นิวพาใครมา”
เขาถามโดยที่ไม่สนใจจะตอบคำถามของหมอ
ผมนั่งกุมมือไว้บนตัก หายใจเข้าแรงๆ
ด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล หมอก้มลงมามองผมพร้อมส่งยิ้มให้กำลังใจ
ผมเชื่อใจหมอนะ....ผมเชื่อ
“อาทิตย์ไง บาสรู้จักแล้วนี่”
“แล้ว....”
คนด้านหลังยังคงถามอย่างสงสัยในตัวผม
ทำไมทำน้ำเสียงแบบนั้นล่ะ
ผมไม่มีอะไรให้คุณระแวงหรอกนะบาส เชื่อผมสิ
“บาสมานั่งคุยกับอาทิตย์ดีกว่านะ
เดี๋ยวนิวจะไปเปลี่ยนเสื้อ” หมอไม่ตอบ
เขาทำเพียงแค่เดินไปลากเพื่อนสนิทของเขามานั่งลงที่โซฟาตัวตรงข้ามกับผม
เราประชันหน้ากันและเป็นบาสที่มองมา
ส่วนผมได้แต่ก้มหน้า
“เดี๋ยวผมมานะ” หมอยื่นหน้าเข้ามาพูดข้างๆ หู ผมยิ้มให้ ก่อนที่หมอจะเดินออกไป
และตรงนี้ก็มีเพียงเราแค่สองคน
ผมรู้ว่าหมออยากให้ผมกับเพื่อนสนิทเข้ากันได้อย่างไม่มีปัญหา
และหมอเองจะได้ไม่ลำบากใจ ผมทำให้หมอได้อยู่แล้ว
ผมจะอยู่เฉยๆ ไม่สร้างปัญหาให้หมอแม้แต่นิดเดียว
“ฉันรู้ว่านายไม่ได้เป็นอย่างที่กำลังแสดง”
“ครับ?”
ผมเงยหน้าขึ้นมองเมื่ออีกฝ่ายกำลังเปิดปากสนทนากับผม ผมกระพริบตาถี่ๆ
มองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ
“ฉันไม่รู้ว่านายทำยังไงนิวถึงหลงขนาดนี้
แต่ให้รู้ไว้ว่าฉันไม่เสียนิวให้ใครแน่ๆ”
เขากัดฟันจนสันกรามขึ้นชัด เขากำลังโมโห...คนตรงหน้ามองผมด้วยสายตารังเกียจโดยไม่ปิดบังสักนิด
สรรพนามที่ใช้ชัดเจนว่าเขาต้องการแบ่งชนชั้นกับผม
ดีเลย.....คุณทำถูกแล้ว....ยิ่งคุณแสดงออกเท่าไหร่ก็ยิ่งเข้าทางผมเท่านั้น
“ผมไม่เข้าใจที่คุณพูด แต่ผมรักหมอ”
“เหอะ! รักเหรอ
รักนิวเพราะอะไร เพราะนามสกุลหรือเงิน” เขาข่มผมเต็มที่
และยิ่งเห็นว่าผมไม่ตอบโต้เขายิ่งได้ใจ
เขาเดินเข้ามาใกล้และยืนค้ำหัว
สีหน้าดูเย้ยหยันเขามองตั้งแต่ปลายเท้าจรดหัว
ผมกัดฟันทน...
“ถ้าให้เดาคงเป็นเพราะเงิน
สภาพแบบนายเดาไม่ยากเลย”
ผมแค่นยิ้มก่อนจะเงยหน้ามองคนที่ยืนอยู่ช้าๆ
บาสชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาของผมเปลี่ยนไป เขาค่อยๆ ก้าวถอยหลังทั้งๆ
ที่ผมยังนั่งที่เดิม
“น่าแปลกนะที่หมอดันเลือกคนสภาพแบบผม
ไม่เลือกคนเพรียบพร้อมแบบคุณ”
ผมกดยิ้มส่งให้ก่อนจะกลับมาทำสีหน้าแบบเดิม
บาสกำมือแน่นและแน่นอนเขาทนไม่ได้แน่ๆ เมื่อโดนเปรียบเทียบ
ผมไม่ร้องห้าม
แถมยังยินดีเมื่อเห็นสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังทำ
ซ่า!!
“ตอแหล!!”
เขาตวาดลั่นพร้อมกับน้ำในแก้วที่ไหลเปียกเต็มตัวของผม
อืม...โดนน้ำเปล่าบ้างก็ดีนะ
บางทีโดนสาดด้วยเบียร์ก็บ่อยเกินไป
“บาส! ทำอะไร”
และเหมือนเสียงสวรรค์
ทุกอย่างเหมาะเจาะเหมือนในละครหลังข่าว หมออกมาทันช็อตสาดน้ำพอดี
และน้ำตาผมก็ไหลเหมือนสั่งได้
“ถ้าคุณไม่อยากให้ผมอยู่ที่นี่
ผมจะไปเอง” ผมลุกขึ้นยืนพูดใส่ทั้งสองคนด้วยน้ำตานองหน้า
สองขาออกวิ่งทันทีที่ตัดพ้อจบ
“อาทิตย์!”
หมอวิ่งตามมาจับแล้วกระชากผมเข้าไปกอด
ผมร้องไห้เสียงดังอยู่ที่อกของหมอ
“นิว! มันตอแหล
มันเสแสร้ง!” ยิ่งเขาด่าผม ผมยิ่งร้องให้ดังขึ้น
หมอลูบหลังผมก่อนจะพูดบางอย่างที่ทำให้อีกฝ่ายเงียบเสียงได้
“คนที่บาสกำลังด่า...เขาเป็นคนรักของนิว”
ห้องตกอยู่ในความเงียบจนผมได้ยินเสียงปิดประตูซึ่งเดาได้ว่าใครที่เป็นฝ่ายกลับไป
ผมกอดเอวหมอให้แน่นขึ้น
น้ำตายังไหลลงมาตามความต้องการของผม ไม่พอร้องแค่นี้มันยังไม่พอ ผมกัดปากแน่น
ผมมองไปยังโซฟาที่ผมนั่งไม่กี่นาทีก่อนหน้านั้น
แก้วน้ำที่ไร้น้ำสักหยดถูกทิ้งลงที่พื้นอย่างไม่ใยดี
ผมเจ็บใจจริงๆ .......
เจ็บใจที่หมอไม่ไล่เขาไปแต่กลับปล่อยให้คนนั้นเดินหนีกลับไปเอง
คราวหน้าผมคงต้องเล่นให้แรงกว่านี้
เพื่อนสนิทเหรอ.....ไม่ง่ายจริงๆ
TBC_____SEX APPEAL NEWBACK เลว 7
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น