เลว :: 2
9.30 น.
ผมเดินเข้าที่ทำงานก่อนเวลาห้างเปิดครึ่งชั่วโมง
เป็นประจำทุกวันผมมีหน้าที่ต้องมาดูแลร้านก่อนจะเปิดตอนสิบโมงตรง
ผมเป็นพนักงานประจำอยู่ร้านหนังสือที่มีขายทั้งในและนอกประเทศ
“สวัสดีครับพี่อุ้ม” ยกมือไหว้คนตรงหน้า พี่อุ้มรับไหว้
“อ้าวมาพอดี
ไปดูลังหนังสือหลังร้านทีนะ”
พี่อุ้มยิ้มให้ส่วนเขาก็ก้มลงจัดการกับโปรแกรมในคอมพิวเตอร์ต่อไป
พี่อุ้มเป็นผู้จัดการร้านที่นี่
เป็นคนรับผมเข้าทำงานเมื่อปีก่อน
ผมไม่ได้คิดจะมาทำงานนี้หรอกเพราะส่วนตัวไม่ได้เป็นคนชอบอ่านหนังสือ
แต่พอมาทำจริงๆ ก็ค้นพบว่ามันดี
เหมือนช่วงเวลานี้ผมได้หยุดอยู่กับที่ไม่ต้องตามใคร.....มันไม่เหนื่อย
ในร้านมีพนักงานรวมๆ แล้วสิบห้าคน
แต่ผมมีเพื่อนสนิทอยู่คนเดียวอีกเดี๋ยวก็มา แบ่งเป็นสองกะเช้าและเย็น
ผมทำตอนเช้าในวันจันทร์ถึงวันพุธ ส่วนศุกร์ถึงเสาร์ทำตอนเย็น วันอาทิตย์ผมไม่ทำ
ส่วนงานจ็อบนอกเวลา....ขอไม่พูดถึงแล้วกัน
“ไงคุณอาทิตย์” ยังไม่พูดไม่ทันขาดคำมันก็เดินเข้ามา
ผมละมือจากลังหนังสือ
เงยหน้าขึ้นมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ มันยกยิ้มมุมปาก ตาเล็กๆ
นั้นใครจะรู้ว่ามันดุขนาดไหน
“เออคุณสารัช” มันขำใหญ่
ไอ้ตังรีบเก็บของเข้าล็อคเกอร์ก่อนจะมาช่วยผมจัดหนังสือ
ก่อนที่จะมีอีกสองสามคนทยอยเข้ามาช่วย
ในระหว่างงานผมกับไอ้ตังก็คุยอะไรกันไปเรื่อย
ส่วนใหญ่ก็เรื่องความรักเนี่ยแหละ มันกับผมไม่ต่างกันเท่าไหร่เลยสนิทกัน
รสนิยมชอบผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิง....เลยคุยเข้าใจง่าย
มีพี่อุ้มอีกคน.....แฟนเขาหล่อ
แต่ไม่ต้องห่วงไม่ใช่สเป็คผม ผมไม่แย่งหรอก
ของคนใกล้ตัว
จัดของหลังร้านเสร็จก็ย้ายออกมาด้านนอก
คอยบริการให้ข้อมูลหนังสือกับลูกค้า
เนื่องจากจำนวนหนังสือในร้านมีมากมายมหาศาลราวกับห้องสมุดของมหาวิทยาลัย
แต่ผมก็ไม่เคยอ่านมันหรอกนะ
ตอนนี้ผมมายืนตำแหน่งแคชเชียร์แทนพี่ผู้หญิงซึ่งขอตัวไปเข้าห้องน้ำ
มีลูกค้าทยอยเข้ามาเยอะเลยปลีกตัวไปไม่ได้ต้องหาคนมายืนแทน และผมก็อยู่ใกล้ๆ พอดี
“ห่อปกด้วยนะครับ”
ในขณะที่ผมสาละวนกับการหยิบถุงและนับเงินเหรียญ
เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ผมเงยหน้าขึ้นมอง
“คุณหมอ”
ยอมรับว่าตอนเห็นแวบแรกตกใจไม่น้อย
แต่พอตั้งสติได้ก็ได้แต่พยักหน้าและหยิบหนังสือมาห่อปกใสให้
อ่า....ความรู้สึกนี้
คุณหมอนิววันนี้ใส่เชิ้ตสีฟ้าอ่อน
พับแขนเสื้อมาถึงข้อศอกไม่ใส่ไทด์
สีหน้าดูเหมือนคนเพิ่งออกจาโรงพยาบาลมากกว่าคนจะไปทำงาน
แต่เขายังยิ้มหวานเหมือนเดิม
“เจอกันอีกแล้วนะครับ บังเอิญจริงๆ” หมอพูดในขณะที่ผมกำลังทำตามคำขอของเขา
ผมละสายตาจากสิ่งที่ทำแวบหนึ่งขึ้นมอง
ผมยิ้มให้
“ครับ บังเอิญ” มันก็บังเอิญจริงๆ นั่นแหละ ครั้งนี้ผมไม่ได้ไปหาแต่เขามาเองนี่ครับ
บังเอิญเหลือเกิน....
“859 บาทครับ” ผมยื่นถุงหนังสือให้พร้อมบอกราคา
จากปกหนังสือผมเดาว่ามันคงเกี่ยวกับวิชาอาชีพของหมอ
ผมไม่รู้เรื่องหรอกรู้แต่ว่ามันแพงเอาการ เล่มเล็กๆ แต่ราคาเกือบพัน
“ขอบคุณครับ”
เขารับไปถือไว้ก่อนจะรอรับเงินทอนจากผม
ผมไม่ได้สนใจเขาอีก
แต่แอบเห็นจากหางตาว่าเขาเดินออกจากร้านไปแล้ว ผมค่อยๆ มองตามก่อนถอนหายใจ
“เฮ้อ”
เสียดาย....ผมอยากคุยกับเขา แต่ผมทำแบบนั้นไม่ได้
แผนของนางเอกต้องทำเหมือนไม่สนใจมาก.....
ทั้งๆ ที่ผมอยากวิ่งตามเขาไป
“ใครวะ”
ผมดึงโทรศัพท์กลับมาหลังจากยื่นมันไปให้ไอ้ตังดู
ผมกับมันออกมานั่งกินข้าวช่วงพักเที่ยง จริงๆ
ก็ไม่เที่ยงเพราะตอนนี้ใกล้จะสองโมงแล้ว
เวลาประจำของพนักงานผู้ชายที่ต้องให้ผู้หญิงออกมากินก่อน
ไร้สาระ.....
“คิดว่าไง”
ผมไม่ตอบแต่ย้อนถาม ไอ้ตังเหล่ตาเล็กๆ ของมันมองผมอย่างพิจารณา
“ไม่ใช่แฟนมึงแน่ๆ” ก็จริงของมันไม่ใช่แฟนผม เดาแม่นจริงๆ
“หึ”
ผมหลุดยิ้ม ปิดโทรศัพท์แล้วเก็บมันเข้ากระเป๋าเสื้อ
“แล้วไง แฟนใครอีกหรือไง” ไอ้ตังมันรู้ว่าผมนิสัยยังไง มันถามเหมือนว่าวันนี้กรุงเทพรถติดหรือเปล่า
อากาศดีไหม
รู้และไม่ห้าม
“โสดว่ะ น่าจะง่าย”
ผมค่อนข้างแปลกใจตัวเองที่เลือกคนโสดในการเป็นเป้าหมายครั้งนี้
ผมประทับใจในรอยยิ้มครั้งแรกที่เราเจอกัน
เขาดูอบอุ่นจนผมต้องตามหา
ก็ถ้าเขาโสดก็ถือว่าดี
ผมจะได้ไม่ต้องออกแรงปั้นหน้าทำเป็นว่าน่าสงสารอีกต่อไป หรือว่าผมควรวางมือดีนะ
หยุดอยู่ที่คนนี้
ถ้าใช่ก็คลิ๊ก ไม่ใช่ก็ดีลีท
“จะง่ายจริงเปล่ามึง” ผมเงยหน้าขึ้นมอง ไอ้ตังมองมาที่ผมแบบกวนๆ
“ทำไม”
ผมขมวดคิ้วแน่นเมื่อไอ้คนตรงหน้าผมมันเพยิดหน้าไปทางข้างหลังของผม
มันบู้ยปากส่งซิกเป็นนัยๆ ว่าให้ผมหันไปดู
ผมหันไปช้าๆ พร้อมกับไอ้ตังพูดแซวขึ้นมาเสียงดัง
“เพื่อนกูสงสัยต้องออกโรงเป็นนางเอกอีกแล้วม้างงงงงง”
ผมไม่สนใจสิ่งที่ไอ้ตังกำลังพูด
ผมสนใจแค่คนสองคนที่เดินเคียงข้างกันอยู่นอกกระจกของร้านตอนนี้
คุณหมอ....กับผู้ชายอีกคน
และเป็นคนเดียวกับที่ผมเจอที่ผับวันนั้นซะด้วยสิ
“ไหนบอกโสดไง” มันถามในขณะที่ผมมองไปที่สองคนนั้นไม่วางตา
เห็นเขาเดินเข้าร้านเสื้อผ้าที่อยู่ห่างไปไม่ไกล
“โสดสิ”
ผมตอบคำตอบที่มั่นใจสุดๆ
“แต่นั่น.....” มันชี้ไปที่สองคนนั้น ทำหน้าตาเหมือนไม่เชื่อที่ผมพูด
ไอ้ตังยังพูดไม่จบผมก็ยกมือขึ้นห้ามเสียก่อน
“เคยเห็นกูจีบคนมีแฟนเหรอตัง
ทุกคนโสดสำหรับกู”
ผมตอบโดยที่สายตายังคงจับจ้องไปที่จุดเดิม ผมยกมือขึ้นจับผมทัดข้างหู
“อ่า.....”
ไอ้ตังยิ้มมาให้ก่อนที่มันจะก้มหน้ากินข้าวของมันต่อไป
ผมไม่ได้ตอบอะไรอีก
หยิบช้อนขึ้นมากินข้าวอีกครั้ง
สายตาเหลือบไปมองทางที่หมอกับผู้ชายอีกคนเดินไปด้วยกัน
แฟนเหรอ....
“หึ”
ไม่เห็นเป็นอะไรเลยว่าไหมถ้าหมอจะมีแฟน
มีได้ก็เลิกได้.....
เดี๋ยวผมจะเป็นนางเอกของหมอให้เอง.....
TBC_____SEX APPEAL NEWBACK เลว 3
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น