เลว :: 1
ปังๆๆๆ
เสียงที่ดังจากหน้าประตูทำให้ผมสะดุ้งตื่นและค่อยๆ
ขยับตัว ยกมือขึ้นขยี้ตาและมองภาพตรงหน้าให้ชัดเจน แสงแดดข้างนอกลอดผ่านผ้าม่านสีเข้มของผมเข้ามาได้เพียงบางส่วน
ยังเป็นที่เดิม
ผมค่อยๆ
ลุกจากเตียงด้วยสภาพไม่สมบูรณ์ เหนื่อยจากการทำงานและแฮงค์จากการดื่มเหล้าเข้าไป
เหมือนยังไม่สร่างดี อยากนอนแต่นอนไม่ได้
แกร๊ก
“ครับ”
เปิดประตูออกไปก็เจอป้าเจ้าของห้องยืนจังก้าพร้อมด้วยผู้ชายตัวใหญ่อีกหนึ่งคน
ผมขยี้ตาพยายามจับเสื้อผ้าให้เข้าที่
ผมมองไปที่พวกเขาสองคน
“ไหนค่าเช่า” ผมยิ้มในใจ หันกลับไปมองปฏิทินที่แขวนอยู่ใกล้ๆ
ก็พบว่านี่มันเพิ่งเลยต้นเดือนมาได้แค่สองวัน
จะรีบไปไหน
“ยังไม่มี ผมขอผ่อน” ได้ยินเสียงยายป้าฟึดฟัด ผมได้แต่ยักไหล่ ก็คนไม่มีอ่ะ
“อีกสามวันฉันจะมาทวง
อ้อ! ของเก่าที่ค้างด้วยนะ”
ป้าเขาพูดจบก็เดินจากไป ทิ้งไว้แค่ผมที่ยืนเกาะขอบประตู
ผมมองตามหลังก็เห็นป้าแกไปไล่เคาะเอากับห้องอื่นๆ
อีก ไม่ใช่แค่ห้องผมห้องเดียว เขี้ยวลากเลือด เค็มเรียกแม่
แต่ก็ยังดีที่ขอผ่อนผันได้บ้าง
จัดการปิดประตูแล้วพาตัวเองกลับเข้ามาด้านใน
นั่งลงบนเก้าอี้แล้วมองไปรอบๆ อย่างวิเคราะห์
ห้องรูหนู มีกลิ่นเหม็นอับ
“สงสัยต้องหาที่อยู่ใหม่แล้วมั้ง”
ผมค่อยๆ
ยิ้มเมื่อนึกถึงบ้านหลังใหม่ที่หมายปองจะย้ายเข้าไปในเร็วๆ นี้
เหลือบไปเห็นซองสีน้ำตาลบนโต๊ะก็เอื้อมไปหยิบมันขึ้นมาดู
ภาพถ่ายพร้อมประวัติแบบละเอียดยิบของผู้ชายคนหนึ่ง
ฐิติพันธ์ พ่วงจันทร์
ผมหยิบกระดาษสองสามแผ่นนั้นขึ้นมาถือไว้
หลังจากที่เมื่อคืนอ่านไปแล้วมากกว่าสิบรอบ โปรไฟล์ก็แสนจะธรรมดาไม่มีอะไรมาก
แค่จบนอกได้เกียรตินิยม
ทายาทมหาเศรษฐีมีดีกรีเป็นคุณหมอ
เห็นไหมว่าธรรมดาจะตาย
ผมวางกระดาษพวกนั้นลงบนโต๊ะพร้อมกับมองมันด้วยรอยยิ้ม
คุ้มจริงๆ ที่ให้เด็กในผับไปตามสืบมาให้ สมกับเงินที่เสียไป
แต่ที่ผมสนใจที่สุดคงเป็นประโยคสุดท้ายที่แนบมา
สถานะ : โสด
“คุณหมอของผม”
ผมไม่ได้จะเอาแค่บ้านนะ.....ผมจะเอาเจ้าของบ้านด้วย
***
“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าเป็นอะไรมาคะ”
พยาบาลในชุดขาวส่งยิ้มพร้อมถามคำถามพื้นฐานกับผม ผมยิ้มตอบกลับไปก่อนจะค่อยๆ
ถอดแมซปิดปากออกช้าๆ
“แค่กๆ เหมือนไม่ค่อย แค่ก
สบายน่ะครับ”
ผมยกมือขึ้นปิดปาก
น้ำเสียงแหบแห้งเหมือนว่าเจ็บคอมานานหลายวันถูกผมใช้ตอบกลับไป แน่นอนสิว่ามันได้ผล
“สักครู่นะคะ” ผมยืนรอเมื่อพยาบาลคนเดิมกำลังกรอกประวัติของผมลงในคอมพิวเตอร์
ผมยืนมองไปรอบๆ อย่างสนใจ
โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่ผมไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งจะได้เหยียบเท้าเข้ามา
ไม่ใช่ว่าไม่มีเงินแต่ผมไม่ชอบกลิ่นโรงพยาบาล
ผมไม่เคยป่วย
ตอนนี้ก็เช่นกัน.....
หลังจากที่ตอนเช้าผมนั่งหาหนทางให้กับตัวเอง
ก็นึกได้ว่าควรเริ่มต้นตั้งแต่วันนี้
ตัดสินใจได้ก็อายน้ำแต่งตัวแล้วเดินทางมาโรงพยาบาลตามที่ประวัติบอกเอาไว้
ไอ้ที่เสียงแหบหรือไออะไรเนี่ยก็เป็นเทคนิคที่ผมใช้ประจำ
เอาไว้ใช้เวลาอ้อนแฟนคนอื่น...สนุกดี
“คุณอาทิตย์เชิญไปรอที่หน้าหน้าห้องตรวจ2
ได้เลยนะคะ” เสียงหวานๆ
ของนางฟ้าชุดขาวเรียกสติให้ผมกลับคืนมา
ผมหันกลับมาพร้อมไอให้สมจริง ยิ้มให้บางๆ เมื่อพยาบาลคนเดิมผายมือให้ผมเดินไปทางซ้าย
ผมมองตามก่อนจะเดินไป
เดี๋ยวนะ
ผมกำลังจะดึงแมซมาปิดปากอีกรอบแต่ก็นึกอะไรขึ้นได้
ก่อนจะเดินย้อนกลับมาถามพยาบาลอีกครั้ง
“มีอะไรคะ”
เธอถามผม
ผมดึงแมซลงอีกครั้งก่อนจะเอ่ยถามเธอ.....ถามถึงเหตุผลสำคัญที่ทำให้ผมมาในวันนี้
“คุณหมอฐิติพันธ์เข้าตรวจไหมครับ”
“ไม่มีไข้ ตัวไม่ร้อน ความดันปกติ
คุณไม่เป็นอะไรมากนะครับ อาจจะแค่เจ็บคอเพราะอยู่ในที่อากาศเย็นๆ”
ผมนั่งมองคนตรงหน้าเขียนอาการของผมลงบนกระดาษ
มองลายมือหวัดๆ นั้นก็เบ้หน้าเลือกที่จะเบนสายตากลับมามองโครงหน้าของคนเขียนแทน
นพ.ฐิติพันธ์ พ่วงจันทร์
ตัวเป็นๆ อยู่ตรงหน้าผมแล้วนี่ไง
‘คุณหมอฐิติพันธ์เข้าตรวจไหมครับ’
‘อยู่ค่ะ
คุณอาทิตย์จะเลือกคุณหมอนิวใช่ไหมคะ’
‘ครับ ผมเลือกเขา’
“เหรอครับ สงสัยจะเป็นอย่างนั้น” ผมยิ้มอ่อนๆ ไปให้ คุณหมอละสายตาจากกระดาษบนโต๊ะเงยขึ้นมาสบตากับผม
“หมอจ่ายยาแก้เจ็บคอให้
ส่วนอาการอื่นๆ คงไม่ต้องเพราะปกติดี” ผมยิ้มแก้เก้อ
ผมเงยหน้าขึ้นมองไปที่คุณหมอช้าๆ
เขาหลุดขำเหมือนตลกที่จับได้ว่าผมไม่ได้ป่วย เขาอมยิ้มตอนหันกลับมาแล้วเจอผมนั่งจ้องเขาอยู่
“มีอะไรจะถามหมอไหม” ถ้าผมบอกว่ามีล่ะ เขาจะตอบไหม คำถามที่ไม่ได้เกี่ยวกับการรักษาโรคเนี่ย
เขาจะตอบหรือเปล่า
“ไม่ครับ ขอบคุณครับ”
ผมว่าแค่นี้ก็น่าจะพอสำหรับจุดเริ่มต้นที่ดี
แค่เข้าถึงเขาได้ทีละนิดๆ มันก็โอเค ครั้งนี้ไม่ป่วยครั้งหน้าก็ต้องป่วย
ไว้ตอนนั้นแล้วค่อยมาหาก็ไม่สาย
ถึงแม้ว่าในใจจะยังไม่อยากกลับก็เถอะ
“ถ้าอย่างนั้นเชิญติดต่อพยาบาลด้านนอกเลยครับ” ผมพยักหน้าช้าๆ ยกแมซขึ้นปิดปากอีกรอบแล้วลุกขึ้นยืน
มือแตะอยู่ที่ลูกบิดประตู
ขายังไม่ทันก้าวเสียงข้างหลังก็ดังขึ้น
“หมอว่าคุณหน้าคุ้นๆ นะ”
ผมยิ้มกว้างภายใต้แมซที่ปกปิดเอาไว้
หันกลับไปหาคุณหมอของผมอย่างใจเย็น
“เหรอครับ....”
ผมหลบสายตาก่อนจะบิดประตูให้เปิดกว้างแล้วรีบก้าวออกไป
ผมนั่งลงที่เก้าอี้เพื่อรอชำระเงิน
ดึงแมซออกจากปากแล้วหลุดยิ้ม
ทำไงดี....
เหยื่อติดเบ็ดซะแล้วสิ
TBC_____SEX APPEAL NEWBACK เลว 2
