SF - TwoDo :: A MAN

ฟิคสั้น ทูโด...... A MAN

ปรี๊ดดดดดด หมดเวลาการแข่งขัน

ผล เมืองทองเสมอบีอีซี 1-1

เยส!!

“ดีใจฉิบหาย ไอ้ห่าเครื่องมาติดตอนนาทีที่95” ไอ้ตังมันเดินไปพูดกับไอ้โจ๋ที่กำลังถอดเสื้ออยู่ สีหน้าทุกคนในทีมก็ยิ้มแย้มดีครับ แม้จะดีใจไม่สุดที่ไม่ได้3แต้ม แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย

ส่วนผมก็ยิ้มตามไปกับทุกคนที่ยืนคุยกันอยู่ข้างสนามตอนนี้ กำลังก้มถอดรองเท้าจู่ๆ ก็มีกระป๋อ

งเป็ปซี่ลอยมาโดนหัวแบบโคตรแม่น

เคร้ง..

“เชี่ย ใครวะ” ผมมองกระป๋องเจ้าปัญหา ยกมือกุมหัวก่อนจะเงยมองไปยังที่มาว่าเป็นใคร

“ไงทู รู้ยังว่าใครเตะมา” ผมหันไปมองไอ้ตัง มันยิ้มเยาะเย้ย ไอ้ห่า ก่อนจะมองกลับไปยังจุดเดิม

ชัดเลย ตัวเป็นๆ ยืนจะแดกหัวกูอยู่แล้วเนี่ย

“เฮ้ยเดี๋ยวดิ” ผมรีบตะโกนห้ามเมื่อไอ้โดมันหันหลังเดินกลับไปทางห้องพักนักกีฬา ไอ้ห่างอนไม่ให้เวลากูได้ง้อเลย นี่กูเพิ่งถอดรองเท้าได้ข้างเดียวเองเสียเวลากูต้องใส่ใหม่ไหม

“ให้ว่องเลยมึง เด็กงอน ว๊ายๆ” พี่ตองครับแซวกูจังเลย อย่าให้กูเอาคืนได้ข่าวช้ำรักจากมังกรไฟหนีไปสะดิ้งทีมกว่างที่ภาคเหนือ อย่าให้กูพูด

กูนี่รู้ทุกเรื่องยกเว้นเรื่องจริง 555555

“ขอให้คุยกันรู้เรื่องนะเว้ย!” ผมไม่สนใจเสียงแซวห่าเหวอะไรทั้งนั้น วิ่งตามไอ้เด็กฝรั่งเศษไปถึงห้องพักของทีมมัน

ไงล่ะมึงบุกถึงถิ่น

“มึงเข้ามาทำไมวะ” เปิดฉากคนแรกคือคนที่แดกทุกอย่างที่ขวางหน้า มองกูตาเขียวเชียวเหมือนกูไปแอบขโมยกล้วยมึงมากินอย่างนั้นแหละ

“โดไปไหนไอ้บาส” ผมมองหาแต่ไม่เห็นแม้แต่เงา ก็ว่าวิ่งตามมาติดๆ นะ

“ไม่บอก มึงออกไปเลย” แหนะๆ มีชี้หน้านั้นนิ้วหรืองวง

“พี่กอล์ฟ โดอ่ะ” ไม่สนช้างพังช้างพลายตัวใดทั้งสิ้น พี่กอล์ฟน่าจะพึ่งได้มากที่สุด พี่แกน่าจะแยกแยะได้ว่านั่นมันแค่เกมส์

แต่กูนี่กำลังจะตาย

“พี่กอล์ฟห้ามบอก ไม่งั้นผมจะฟ้องชับปุยส์ว่าพี่มีกิ๊ก” อีนี่! มึงขู่แบบนี้คิดว่าเทพจะกลัวรึไง ระดับพี่กอล์ฟเขาแมนๆ เตะแฟนโชว์ครัช

แล้วเทพกอล์ฟก็หันมาบอกกูด้วยน้ำเสียงโศกาว่า

“โทษว่ะทู กูบอกไม่ได้”

กรรมของกูหรือกรรมของเทพไม่รู้นะ ไอ้บาสแสยะยิ้มมองผมด้วยสายตาที่บอกว่าเหนือกว่า หึ ขนาดมึงโมโหมึงยังหยิบขนมปังขึ้นมากินได้เลยไอ้บาส แดกเข้าไปให้ตัวมึงแตกเลยนะ

“ขอร้องเหอะ อย่าทำให้ครอบครัวคนอื่นเขาแตกแยกจะได้ไหม” ผมเริ่มเข้าโหมดจริงจังเมื่อพวกมันเริ่มเล่นเยอะเกินไป หันไปสบตาไอ้ตั้มฝ่ายนั้นก็ไม่สนใจอะไรหันหน้าหนีผมเฉย

“ในห้องน้ำอ่ะพี่ เข้าไปเลย”

“ไอ้เชี่ยเจ!” ไอ้บาสมันตะโกนลั่น เมื่อไอ้เจเปิดปากบอกผม ผมแทบจะกราบเบญจางคประดิษย์มึงเป็นน้องที่กูรักที่สุดเลยรู้ไหมเจ

ส่วนไอ้เจก็ตีมึนใส่ไอ้บาส นั่งไขว่ห้างกดมือถือยิกๆ คาดว่าน่าจะคุยกับผัว เพราะผัวมันก็แข่งวันนี้เหมือนกัน

“ขอบใจมากน้องรัก” ผมเดินหายไปทางห้องน้ำของห้องพัก ได้ยินเสียงน้ำแว่วๆ มจากห้องริมในสุด ก่อนจะได้ยินเสียงสาปแช่งดังมาจากด้านนอก ไม่ต้องบอกครับช้างตกมันแน่ๆ ด่ากูซะกูรู้สึกผิด

“อ๊ะ!” มันตกใจที่เห็นผมยืนรอหน้าประตู หน้ามันเกือบชนกับตัวผมแต่ติดที่มันตั้งหลักได้ก่อน

“งอนเหรอ” ผมถามเป็นภาษาไทย ความเหี้ยของการง้อมันคือกูพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ พูดภาษาไทยบางทีกูยังต้องแปลอีกที

มันขมวดคิ้วยุ่งๆ แน่ล่ะเพราะมึงฟังไม่ออก

“You angry?” พยายามนึกศัพท์เมื่อสมัยเรียนอยู่ชั้นป.5 ถ้าจำไม่ผิดน่าจะหมายถึงโกรธ

“No!” ตอบว่าไม่แต่ทำไมต้องเดินหนีด้วยวะ ผมรีบคว้าแขนมันไว้ทันที ยังไงต้องคุยกันให้รู้เรื่อง แม้ว่ามันจะไม่รู้เรื่องก็ตาม

“งอนอะไร สิ่งที่เกิดขึ้นมันคือเกมส์ ยูจะงอนอะไร” ผมถามมันเป็นภาษาไทยอีกครั้ง ผมว่ามันน่าจะพอฟังออกบ้างแหละว่ะ แต่โกหกว่าฟังไม่ออกพูดไม่ได้ เรียนภาษาไทยมาหลายเดือนแล้วจะไม่ได้เลยก็โง่เกินไป

มันหลบตา แน่นอนมันเข้าใจในสิ่งที่ผมพูด

“โกรธเหรอ ไอผิดมากเหรอที่ทำให้ทีมยูไม่ได้3แต้ม” ผมปล่อยแขนมันลง ผมรักมันนะเลยรีบตามมาง้อมัน แต่จะไม่ง้อแบบผิดๆ สุดท้ายมันก็จะกลายเป็นคนเอาแต่ใจเหมือนไอ้เจ

“ไม่ใช่” มันเงยหน้าตอบ น้ำคลอเบ้าละไอ้ห่า ดราม่านี่ไม่ใช่งานถนัด

“ยูเป็นนักบอล ไอเป็นนักบอล หน้าที่ของนักบอลคืออะไร” ผมถาม มันเริ่มหันกลับมาฟังที่ผมพูด

ผมรู้ว่าโดไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล เพียงแต่ตอนจบเกมส์มันแค่อ่อนไหว แน่ล่ะเป็นผม ผมก็เสียใจ โค้งสุดท้ายของการคว้าสามแต้มแรกหลังจากแพ้มาติดๆ กัน สุดท้ายโดนไอ้โจ๋ดับฝันอย่างไม่ใยดี ไม่ต้องห่วงที่รักเดี๋ยวทูจะจัดการมันให้

“Play for team”

“ในสนามเราต้องทำเพื่อทีม แต่ตอนนี้เราต้องทำเพื่อกันและกัน อย่างแรกคือยูต้องเลิกงอนไอ ไม่งั้นไอจะเสียใจ” หน้าด้านกว่ากูก็น่าจะเป็นไอ้เจคนเดียว เนี่ยแหละง้อเหี้ยๆ แบบนี้แหละครับ ไอ้โดมันไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก หลอกง่าย55555

“Okay?” ถามย้ำอีกรอบ

มันยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ซึมๆ ก่อนจะพยักหน้าให้ผมเบาๆ

โล่งอก แม่ง เกือบโดนโกรธ ผมรีบกอดมันไว้ทันที หอมฉิบหายเพิ่งอาบน้ำเสร็จด้วยเนี่ย ฟุดฟิดๆ

“sorry I will not do it again” มันบอกผมแบบนั้น

“อืม”

บอกมาสิบรอบแล้วโด กูเห็นมึงก็งอนกูด้วยเรื่องไร้สาระแบบเดิมอยู่ดี แต่ถามว่ากูง้อไหม อ้าวจะถามทำไมเห็นไหมล่ะ กูนี่รีบวิ่งตามอย่างกับมันจะหนีไปกับผัวใหม่ โดนเตะกระป๋องใส่ยังไม่โกรธเลย

เพราะรักหรอกนะเว้ย!

“I love you Two”

“I Love you too”

แถมอีกนิด....

“คุยกับใครวะเจ” ผมเดินจับมือโดออกมาจากส่วนของห้องอาบน้ำ มัวแต่ยืนร่ำไรเมื่อกี้เพื่อนในทีมเมืองทองโทรมาตามว่าทั้งรถบัสรอกูอยู่คนเดียว

“ถามทำไมวะพี่” ไอ้เจเงยหน้ามามองผม ช่างเป็นคนที่กวนส้นตีนคนอื่นได้ดีจริงๆ

“เปล่าถามดู เห็นนั่งกดมือถือยิกๆ” ผมยักไหล่ก่อนจะเดินจับมือที่รักให้ออกข้างนอก ต้องโชว์ตัว ต้องประกาศว่ากูง้อสำเร็จ ระดับชนานันท์แค่นี้สบายมากพูดเลอ

“โหยยยยย ให้เพื่อนรอแม่งหนีไปม่อกะแฟน” คนเดิมเลยพี่ตอง

“ไม่ต้องสนใจรู้ไหมครับ กลับถึงห้องแล้วจะโทรหา  You Okay?” ผมเมินเสียงโห่แซวที่ดังเหมือนญาติใครบวช หันมาพูดกับคนข้างตัวที่สีหน้าแม่งบอกอยู่อารมณ์เดียวคือเฉยชา นี่มึงเสียใจบ้างไหมเนี่ยโดที่ต้องห่างกู

“I’m okay”

“ยิ้มหน่อย ยิ้มให้ก่อน” ผมยิ้มกว้างๆ ให้มันดูเป็นตัวอย่าง

^____^

“ชื่นใจ ไปละ เลิฟยูนะ” ผมก้มลงไปจูบหน้าผากมันหนึ่งทีก่อนจะเดินขึ้นรถบัสที่มีสัมพเวสีร้องขอส่วนบุญ โหยหวนเหลือเกิน

ผมกำลังจะก้าวขาขึ้นรถก็ต้องชะงักเมื่อมีเสียงเรียกมาจากด้านหลัง

“ทู!” ไอ้โดครับ ผมนี่เงียบรอฟังเลย ไม่ใช่แค่กูนะที่เงียบ เงียบทั้งเมืองทอง ก็ไม่ค่อยเสือกเท่าไหร่

“ครับ..”

“รักทูคนเดียวนะ! รักมากๆ ไม่นอกใจด้วย!” มันตะโกนเสียงดัง ก่อนจะวิ่งหนีกลับเข้าไปด้านในโดยมีทีมบีอีซีต้อนรับมันด้วยการแซว

ไอ้เหี้ย! ใครเอาอะไรให้เมียกูกินบอกมา!

“วู้ววว คืนนี้ไอ้ทูนอนตายตาหลับแล้วเว้ยยยย”

“เชี่ยตัง!”

ผู้ชายอย่างชนานันท์ต้องหลุดยิ้มและขวยเขินให้กับทริสตองโดนี่มันสมควรเหรอ

แม่ง มันก็สมควรจริงๆ

BY NanZnn ♡