TONJAY
ถ้าความคิดถึงมันห้ามไม่ไหว.....มันคงห้ามไม่ไหว
คิดถึงยังไง....ก็ยังคิดถถึงเธออยู่อย่างนั้น
“ว่าไงกุมารหงอยๆ
นะมึงช่วงนี้” ผมเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะก้มหน้ากลับมาที่เดิม
กำลังนั่งขัดรองเท้าสตั๊ดพี่ดวงแกก็มานั่งใกล้ๆ
แล้วพูดกับผม แต่ผมเบื่อไม่อยากคุยกับใครเลยเงียบใส่ ไม่ได้หยิ่งแต่มันเบื่อ
“ไอ้ห่าช่วงนี้ดังแล้วหยิ่ง”
ผมเหลือกตามองพี่ดวงอีกครั้งเห็นพี่แกทำท่าไม่พออกพอใจใส่ที่ผมไม่ยอมคุยด้วย
มารยา.....
“ไอ้ช็อปนู่นไป
ไปคุยให้สมใจเลย อย่ามาเต๊าะผม”
ผมตะโกนเสียงดังให้ไอ้ช็อปที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่อีกฝั่งได้ยินคำพูดของผม
และได้ผล
พี่ดวงลุกจากเก้าอี้แทบไม่ทันเมื่อไอ้ช็อปมันมองแรงมาทางนี้
มองมาทางพี่ดวง
“ไอ้ต้น ไอ้น้องเหี้ย!”
ผมแสยะยิ้มเมื่อพี่ดวงฝากคำอวยพรมาให้หนึ่งประโยค
ถือเป็นมงคลแต่เช้า
ผมเลิกสนใจทุกอย่างแม้กระทั่งรองเท้าคู่โปรดก็วางมันลงกับพื้นอย่างไม่ใยดี
วันนี้ไม่มีซ้อมเลยพากันมานั่งทำความสะอาดเครื่องมือที่ใช้เล่นบอลกันที่ห้องพักนักกีฬา
คิดถึง...
ผมเหมือนคนกำลังจะตายไม่ได้คุยกับไอ้เตี้ยมาหลายวันแล้ว
ไม่โทร ไม่ไลน์ ไม่ใช่มันนะครับเป็นผมเองเนี่ยแหละที่ไม่โทรหามัน ไม่ไลน์หามัน
ผมน้อยใจที่มันไม่ยอมอยู่กับผมตามสัญญา
เราสองเจอกันล่าสุดคือวันที่ทีมมันมาเยือนบุรีรัมย์
เมื่อวันที่ 26 ที่ผ่านมาทั้งๆ ที่มันบอกจะอยู่กับผมแต่ก็ไม่อยู่
มันกลับไปพร้อมกับคนในทีม
จำได้ว่าตอนนั้นช็อคงอนพาลโกรธทุกคนในทีมมั่วไปหมด
เตะข้าวของ ชกพี่อุ้ม กัดพี่กิต หลอกด่าพี่ดวง พี่ๆ ทุกคนก็ใจดีไม่ตอบโต้อะไร
แค่เอาไปฟ้องลุงเน ผลก็ตามนั้น.....
โดนด่าไปตามระเบียบว่าไม่แยกแยะเรื่องส่วนตัว
สองสามวันแรกไอ้เจมันก็พยายามติดต่อผมมาอยู่หรอกครับ
ส่งข้อความมาขอโทษบอกว่าหมอนัดกะทันหันต้องรีบกลับ ผมก็หยิ่งมากๆ ตอนนั้นไม่ตอบเพราะคิดว่ายังไงมันก็ต้องง้อกะว่าจะรออีกสองสามวันค่อยคืนดี
ที่ไหนได้
แค่สามวัน....มันก็ไม่ติดต่อผมมาอีกเลย
“มึงนะมึงอย่าให้กูเจอ
จะอัดให้น่วมเลย” เตะถุงขนมที่วางอยู่ใกล้ๆ
ขาอย่างหมดความอดทน
ไอ้ห่าเจ ไอ้เมสซี่เจ ไอ้เตี้ยเจ!!
“สัส! กูเสียดาย” มองถุงขนมที่ปลิวไปติดกำแพงก็รีบไปเก็บกลับมา สติมาปัญญาเกิด
มันแพงด้วยแหละครับจะทิ้งไม่ได้
มันคือแซนวิสครัวซองค์
“เก็บของเสร็จยัง ไปกินข้าวกะกูป่ะ” พี่อุ้มเดินเข้ามาชวนแต่ผมไม่ได้สนใจประโยคนั้น
ผมมองเสื้อที่แกสวมอยู่อย่างหมั่นไส้
M
“เสื้อตอแหลเนอะ ชิ” โมโหหมดอ่ะตอนนี้ทำไมต้องใส่เสื้อตัวย่อชื่อผัวตัวเอง รักกันมาก?
ไปรักที่อื่นไปนี่คนเศร้าอยู่ไม่รู้เหรอ
“อ้าวไอ้เหี้ยต้น มาแขวะกูทำไม” พี่อุ้มทำหน้าเลิ่กลั่ก งงแดกสิมึง
ผมเบะปากใส่ไม่สนใจคนมันไม่ชอบ
ไม่พอใจอ่ะมีปัญหาเหรอ เก็บของเสร็จก็เงยหน้ามองพี่อุ้มที่กดโทรศัพท์ยืนรอผมอยู่ไม่ไกล
“เสร็จละ”
เดินไปหาโดยไม่ลืมหยิบแซนวิสครัวซองค์ติดมือไปด้วย มันแพง
“ช่วงนี้ไอ้เจติดต่อมายัง” กำลังเดินไปที่รถจู่ๆ ก็ถามคำถามที่ทำให้ผมเฮิร์ทอีกรอบ
ผมหยุดเดินเลย
มองค้อนคนที่เดินนำหน้าไปอย่างไม่พอใจ
จี้ใจกูอ่ะ!
“อะ อ้าว เป็นไรต้นเดินมาเร็วๆ
กูหิว” พี่อุ้มหยุดเดินหันมามองผม
เท้าเอวมองแรงแข่งกับผมที่มองค้อน
ยอมแพ้ก็ได้
“ไม่ต้องถามถึงไอ้เจได้มะ” เดินไปจนทันพี่อุ้มก็บอกคนข้างๆ ด้วยเสียงงอนๆ ยกมือขึ้นกอดอกมองตรงไปข้างหน้า
“นั่นจะเดือนนึงแล้วยังไม่คุยกันอีก” พี่อุ้มถามต่อ
“ก็มันอ่ะไม่ยอมง้อ” หันไปฟ้องเมื่อได้ที พี่อุ้มขำผมหนักมาก
นี่น้องมึงเสียใจอยู่นะเนี่ยธีราทรหัวเราะหา.....มึงเหรอ
“แล้วทำไมมึงไม่หายงอนตั้งแต่เขาง้อวันแรกล่ะ” ผมคิดตาม....นั่นดิ เล่นตัวเพื่ออะไร
“ก็....ก็......”
“ตอบไม่ได้ไอ้ห่า
มันก็บอกอยู่ว่าต้องรีบกลับไปหาหมอ”
พี่อุ้มพูดจบก็ตบไหล่ ส่ายหัวให้กูอีกแหนะ
ผมหันมองก่อนจะก้มหน้าเดินอย่างคนสำนึกผิด กูผิดเองเจ
ไอ้เหี้ยคิดถึงมากกว่าเดิมแล้วเนี่ย!
คิดถึงตัวเท่าบ้าน!!!!
“อย่างี่เง่าไม่มีเหตุผล
โตแล้วก็ต้องทำตัวให้โตตามอายุหน่อย อย่าให้กูสอนเยอะอายตัวเองเหมือนกัน เพราะกูก็ชอบงอนพี่มุ้ย
แต่ก็ต้องสอนเข้าใจใช่ไหม” ผมพยักหน้าให้
ก่อนจะนึกขึ้นได้แล้วหันหน้าไปมอง
นี่มึงรู้ตัวใช่ไหมพี่....ไม่ต้องให้คนอื่นบอกเนอะ
“พูดดูดีฉิบหาย” ผมบ่นพึมพำส่วนพี่อุ้มหัวเราะเยาะผม
ผมไม่ได้พูดอะไร
ส่วนพี่อุ้มก็ก้มหน้าสนในข้อความในไลน์ ผมชำเลืองมองก็มีอยู่คนเดียว
หมั่นไส้คนอวดผัว มีการแคปหน้าจอแล้วเอาไปลงไอจี
ผมเบะปาก
เราเดินคู่กันไปผมเดินตามพี่อุ้มอย่างเดียวไม่รู้จะไปรถใคร
แต่ดูแล้วน่าจะไปรถของธีราทร ผมเดินถอนหายใจไปตลอดทาง เตะกิ่งไม้ เด็ดดอกไม้ทิ้ง
แล้วแต่ว่าตอนนั้นอารมณ์สั่งให้ทำอะไร
“โอะโอ....ใครเอ่ย”
จู่ๆ พี่อุ้มก็พูดขึ้นตอนเดินไปถึงรถ
ผมที่มัวแต่รูดใบไม้ออกจากกิ่งไม่ทันได้มองก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นตามเสียงของพี่อุ้ม
เชี่ย.....ตัวเป็นๆ
“ไอ้เตี้ย!”
ผมตะโกนลั่น ตาโตเลยไม่คิดว่ามันจะมายืนอยู่ที่นี่
“เออโทษทีนะ แฮ่ๆ
โกรธกูอยู่เปล่าเนี่ย” มันวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาผม
ยกมือเกาหัว หัวเราะแห้งๆ ใส่ คิดว่าน่ารักตายแหละมึง
เออคิดถูกไง...
“เคลียร์กันไปนะ กูมีธุระ” พี่อุ้มบอกยิ้มๆ แล้วเดินกลับไปทางเดิม
ส่วนผมหันมามองไอ้เด็กเตี้ยตรงหน้า
มันทำทรงผมอะไรมาเหมือนหมูหยองผสมสายไหม ไม่น่ารักเลยสักนิด
“อยากโกรธอยู่หรอก
แต่กลัวมึงไม่ง้อ” ผมบอกส่วนไอ้เจหัวเราะเอาตาย
“กูรู้ไงว่ามึงต้องงอนกูพร่ำเพรื่อ
มาหาแล้วนี่ไงไม่ได้อยู่ด้วยกันวันนั้นก็มาอยู่ด้วยกันวันนี้ก็ได้” มันยกมือขึ้นตบไหล่
ผมยืนมองก่อนจะถอนหายใจ
“กูหายโกรธตั้งแต่เห็นหน้ามึงละเจ
คิดถึงโคตรๆๆๆๆ”
ผมเดินเข้าไปกอดมันเอาไว้
จับหัวมันให้ซบอยู่ที่อกของผม ตีโพยตีพายมาหลายวันมึงรู้ไหมเจว่ากูทรมานขนาดไหนน่ะ
"กูก็คิดถึง
ขอโทษอีกทีนะต้น" มันพูดอู้อี้จับใจความไม่ค่อยได้แต่ผมกลับฟังรู้เรื่อง
ผมยิ้มกว้าง....
ไม่ได้ยิ้มแบบนี้มานานกี่วันแล้ว
"ขอบคุณที่มาหากูนะ"
"สัญญาไว้แล้วกูต้องมาดิ"
มันรีบตอบ ผมหลุดขำ
สุดท้ายผมก็ไม่โกรธมันจริงๆ หรอก
มันก็รู้ถึงได้แกล้งหายเงียบไปแล้วมาโผล่เซอร์ไพรส์ผมวันนี้
มึงมันซนเหมือนลิงจริงๆ
"เจ"
"หืม"
"กินแซนวิสครัวซองค์ไหม"
By NanZnn
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น