*เหตุการณ์หลังจากที่หนีเที่ยว*
Footballer 1.3
KONG*TANG ❤
‘มึงล่ะตัง
อยากกลับแบบไหน’
“พี่ก้อง”
ผมหันไปมองคนที่เดินมาขนาบข้าง ไอ้ตังมันหรี่ตาที่ตี่ๆ ของมันมองผมอย่างสงสัย
เมื่อไม่เห็นมันถามอะไรผมเลยหันหน้ากลับมามองทางเช่นเดิม
“เดี๋ยวพี่” กำลังจะเปิดประตูรถของลุงในหมู่บ้าน
ไอ้ตังก็เอื้อมมือมาดันไว้ไม้ให้ผมเปิด
“ว่าไงตัง” ผมถามมันด้วยสีหน้าปกติสุด แต่ไอ้ตังกลับขมวดคิ้วแน่นขึ้นอีก
“พี่ไม่โกรธผมเหรอ”
มันถามทำเอาผมหลุดขำ
“ไม่นี่” ผมกอดอกตอบมันด้วยท่าทางสบายๆ ไอ้ตังเม้มปากเมื่อได้ยินคำตอบของผม
มึงควรจะดีใจสิตังที่กูไม่โกรธ
“ไม่ได้ประชดผมใช่ไหม”
มันถามอีกครั้ง
“เปล่า......กูจะประชดมึงทำไมตัง”
ผมตอบมันพร้อมกับยิ้มให้ ยกมือขึ้นไปลูบผมมันอย่างทุกครั้งที่ชอบทำ
“กลับกันเถอะ” ผมบอกมันอีกครั้งก่อนจะดันมันให้พ้นจากประตูรถ
เปิดมันออกก่อนจะให้มันก้าวขึ้นไปนั่งด้านหลังส่วนผมก็นั่งคู่กับคุณลุงคนขับ
ตลอดทางมีแค่ผมที่ชวนคุณลุงพูดคุย ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับฟุตบอลนี่แหละครับ
แกบอกว่าคนไทยทั้งประเทศรู้สึกขอบคุณที่พวกผมทำให้ทุกคนกลับมาศรัทธาฟุตบอลไทย
อันนี้ผมค้านลุงแกไปครับว่าคนที่ลุงควรขอบคุณ….
คือคนที่ชื่อ
เกียรติศักดิ์ เสนาเมือง
จบเรื่องฟุตบอลก็เป็นเรื่องท่องเที่ยว นครราชสีมามีที่เที่ยวเยอะแยะ
ผมเองก็ไม่ค่อยได้มานอกจากเก็บตัว ส่วนใหญ่ก็อยู่กับทะเลตั้งแต่เด็กจนโต
ไม่มีโอกาสมาอยู่ใกล้ป่าใกล้เขาแบบนี้
“เอาไว้ว่างๆ
กูจะพามึงมาเที่ยวอีกนะตัง” ผมหันไปบอกคนที่นั่งเงียบอยู่ข้างหลัง
เห็นไอ้ตังมันสะดุ้งตกใจนิดหน่อยที่ผมหันไปพูดด้วย
“เที่ยวอะไร” มันถามอย่างระแวง
ผมยิ้มกว้างยิ้มทั้งตาทั้งปากก่อนจะตอบ
“เที่ยวทุกที่ที่มึงอยากไป
หรือจะไปที่เมื่อกี้ก็ได้ถ้ามึงอยากมา” ผมพูดจบ
มันกัดปากตัวเองหันหน้าออกไปนอกหน้าต่าง
ผมยิ้มมุมปากหันหน้ากลับมาคุยกับคุณลุงอีกครั้ง
มึงจะโกรธกูไม่ได้นะตัง ในเมื่อมึงเป็นคนเริ่มก่อน
ผมไม่แสดงหรอกครับว่าโกรธ เพราะผมเองก็ไม่ได้โกรธมันแล้วจริงๆ ตอนนี้
เพียงแต่ผมอยากดัดนิสัย ในเมื่อมันกลัวผมโกรธผมก็จะไม่โกรธ ไม่ว่า
ไม่สนใจ....ว่าจะมันหนีไปเที่ยวที่ไหนกับใครอีก
ให้มันรู้บ้างถ้าวันหนึ่งผมไม่สนใจมันขึ้นมามันจะรู้สึกยังไง
ผมไม่พูดเชิญมันทำทุกอย่างได้ตามสบาย ถึงเวลานั้นมันก็น่าจะคิดได้ว่าไม่ควรทำอีก
ไม่ควรทำอะไรก็ตามที่ทำให้ผมเป็นห่วง
ไม่ควร....ทำอะไรที่แสดงว่ามันไม่สนใจหัวใจของผม....
“มึงเข้าไปนอนก่อนเลยนะ
กูไปหาอะไรกินแปบ” ผมหยุดยืนหน้าห้องพักไม่ได้เดินตามไอ้ตังเข้าไปข้างใน
ลูบท้องเบาๆ ให้มันรู้ว่าผมหิว
หลังจากมาถึงที่กิเลนวัลเล่ย์พวกเราก็ลงจากรถโดยที่มันไม่ได้พูดอะไรเลย
มีแค่ผมที่ชวนมันคุยอย่างปกติ เรื่องซ้อมในวันพรุ่งนี้บ้าง มะรืนบ้าง เรื่องทั่วๆ
ไปที่ผมกับมันคุยกันประจำ
แต่มันกลับเงียบสงบไม่ตอบคำผมสักนิด
ผิดกับตอนที่อยู่ในผับลิบลับ ท่าทางมันดูร่าเริงสนุกกับผู้หญิงคนข้างๆ
จนลืมไปว่าตัวเองมีแฟนอยู่แล้ว ผมรู้ว่ามันไม่นอกใจหรอก แต่ผมก็แค่ไม่ชอบใจ แต่อย่างที่บอกผมจะไม่โวยวาย
เพราะนั่นมันไม่ใช่สไตล์เกริกฤทธิ์
“ให้ผมไปเป็นเพื่อนไหม”
มันถาม สีหน้ามันดูเจื่อนลงเหมือนคนเริ่มสำนึกผิด
“ไม่เป็นไรมึงนอนเถอะ
เดี๋ยวกูไปคนเดียว” ยื่นมือไปลูบผมมันเบาๆ
อีกรอบก่อนจะหันหลังเดินออกมา
ผมยิ้มให้ตัวเอง
สงสารไอ้ตังมันเหมือนกันนะเมื่อกี้เห็นสีหน้ามันดูสลดจนผมก็อยากจะหยุดแกล้งมันแล้ว
มันไม่ชอบสงครามประสาทเท่าไหร่หรอก มันชอบให้ผมพูดอะไรตรงๆ มากกว่า
แต่ครั้งนี้มันคงรับมือไม่ได้
เพราะผมไม่เคยทำเป็นไม่รู้สึกอะไรแบบนี้ใส่มันสักครั้ง
ผมเดินเล่นไปเรื่อยๆ
ไม่ได้ไปหาอะไรกินอย่างที่บอกตังไปเมื่อกี้นี้หรอก กะว่าจะรอสักสิบนาทีค่อยกลับไป
ผมอยากให้มันอยู่คนเดียวสักแปบนึง ตังเป็นคนพูดเข้าใจง่าย
ผมเชื่อว่าเวลาที่ผมให้มันไปมันจะทบทวนตัวเองว่าทำผิดและไม่คิดจะทำอีก
ได้เวลาก็เดินกลับห้องพัก
มองจากด้านนอกไฟในบ้านมืดสนิทไอ้ตังมันคงเข้าห้องไปนอนแล้ว
ก็ดีเหมือนกันเราจะได้ไม่ต้องพูดกันในเวลานี้
“ตัง?” ตอนแรกตกใจเกือบร้องโวยวายละ
เพราะพอเปิดประตูเข้ามาก็เห็นตังมันนั่งอยู่บนโซฟามืดๆ คนเดียว
นึกว่าผีอ่ะดิดีนะคิดได้ก่อนว่าไม่ใช่
“พี่ก้องโกรธตังเถอะ” มันพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองหน้าผม
มันนั่งประสานมือไว้บนตัก
“ทำไมล่ะ”
“พี่ก้องทำแบบนี้
ตังรู้สึกแย่กว่าพี่โกรธตังอีก อย่างน้อยตังก็ยังรู้ว่าพี่เป็นห่วง หวง
ไม่อยากให้ตังหนีเที่ยว” มันพูดจบก็ถอนหายใจ
ผมยิ้ม....
“ไม่ดีเหรอที่กูไม่โกรธมึง
กูไม่อยากเป็นแฟนที่ดูน่ารำคาญนี่หว่า ก็กะว่าต่อไปนี้มึงอยากจะทำอะไรกูก็จะไม่ว่า
ไม่สนใจ ไม่โกรธอะไรแล้ว เดี๋ยวมึงจะเบื่อที่กูชอบบ่น” ผมเดินไปเปิดไฟให้สว่างขึ้นพร้อมกับพูดให้มันฟังไปด้วย
น้ำเสียงที่ใช้ก็เหมือนคุยกันปกติไม่ได้ดูแดกดันหรือประชดประชันอะไร
เพียงแต่คำพูดของผมมันคงไปกระแทกใจไอ้ตังเข้าอย่างจัง
หมับ!
“ไม่เอาแล้ว....ไม่อยากได้แบบนี้
ขอโทษที่ดื้อ ไม่ฟังพี่ อย่าทำเป็นไม่สนใจกันแบบนี้อีกเลย” ไอ้ตังเดินมาคว้าแขนผมไว้ให้หันไปฟังที่มันพูด
สีหน้ามันดูเครียดๆ เหมือนเวลามันจริงจังกับการเล่นฟุตบอล
“……………” ผมยังเงียบเพราะดูเหมือนมันยังอยากพูดอะไรต่อ
“ถูกพี่ไม่โกรธแถมยังคุยกับตังเหมือนไม่คิดอะไร
มันเจ็บกว่าโดนพี่โกรธแล้วไม่คุยด้วยเสียอีก”
มันหลับตาตอนพูดประโยคนี้จบ มันปล่อยแขนผมแล้วเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟา
โดยไม่ได้หันมามองหน้าผมตอนนี้เลยว่า มีความสุขขนาดไหนตอนได้ฟังมันพูด
ผมบอกแล้วตังเป็นคนเข้าใจอะไรง่ายๆ
แค่มีเวลาให้มันทบทวนมันจะเข้าใจความเป็นห่วงของผม
เพราะถ้าวันหนึ่งเกิดไม่มีใครคอยห่วงมัน......
มันจะรู้สึกได้ทันทีว่าขาดคนที่รักมันจริงๆ ไป
“มึงอยากไถ่โทษไหมตัง”
ผมล้วงกระเป๋ากางเกงยืนถามมันหน้านิ่งๆ
มันเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยแววตาที่ดูเป็นประกายกว่าตอนแรก
“พี่ก้องไม่โกรธตังแล้วใช่ไหมล่ะ”
“ก็ไม่ได้โกรธอะไรมาก
แค่เป็นห่วง” ผมยอมพูดความจริง มันยิ้มได้บ้าง
“จะให้ทำอะไรอ่ะ
ถ้าไม่ใช่อะไรแปลกๆ ก็ทำให้ได้หมดนั่นล่ะ” มันถามพลางทำหน้าสงสัย
“ไม่แปลกหรอก
เพราะมึงทำกับกูเกือบทุกคืน”
พลั่ก!
“โอ๊ย!” ผมร้องโอดโอยเมื่อไอ้ตังมันปาหมอนมาโดนหน้าผมเต็มๆ
“ฝันไปเหอะ” พูดจบก็วิ่งเข้าห้อง ได้น้องได้
คิดจะหนีพี่เหรอขาพี่สั้นตามความคล่องตัวพี่เยอะกว่านะเว้ย!
ปัง!
ผมแทรกตัวเข้าไปในห้องได้ทันก่อนบานประตูจะผิดลงพร้อมลงกลอน
ไอ้ตังมันเบิกตากว้างคงตกใจไม่คิดว่าผมจะวิ่งตามทัน
“ชอบแบบหนังอินเดียก็ไม่บอก”
ผมค่อยๆ ก้าวไปหามันช้าๆ ถูมือไปมา ส่งเสียงหัวเราะต่ำๆ ในลำคอ
ดูไปดูมาเหมือนพวกโรคจิตชอบกล
“นี่แผนมึงใช่ไหมหนวด” ไอ้ตังชี้หน้าพร้อมกับกระเถิบหนีผมที่เดินเข้าไปใกล้เรื่อยๆ
ฉลาดแล้วนี่ที่รัก
“55555
รู้เมื่อสายไปแล้วไอ้ตี๋ มาเป็นเมียพี่ดีๆ ซะน้องสาว” ว่าจบก็ตะครุบมันอีกครั้งแต่เหมือนมันก็จะไวพอตัว
โดดหนีผมได้.....เกือบทัน
หมับ!
“หนวดดดดปล่อยกูววววววว”
มันร้องโหยหวนเมื่อผมตามไปกอดมันจากด้านหลังแล้วพามันล้มตัวลงบนที่นอน
เอาแขนขาก่ายไม่ให้มันหนี
“คนผิดไม่มีสิทธิ์ต่อรอง
คืนนี้มึงไม่ได้นอนแน่ไอ้ตี๋”
“อ๊ากกก
อย่าเอาหนวดมาถูนะเว้ยยย” มันร้องเสียงดัง ขยับตัวดิ้นพล่านเหมือนโดนน้ำร้อนลวกเมื่อผมเอาปลายคางถูไปตรงหลังคอ
จุดอ่อนน้องตี๋เขาล่ะ
“จะยอมไม่ยอม” ผมแกล้งถาม ปกติบทรักเราไม่เคยรุนแรงแบบนี้นะครับ อยากได้ก็เอาเลยง่ายๆ
แต่ครั้งนี้กูหมั่นไส้ อยากเล่นบทรักพิศาลก็ไม่บอก ต้องมีวิ่งไล่ ต้องมีตบจูบใช่ไหมมึงถึงจะยอมกูดีๆ
“ไม่!”
“ได้! มึงรอแปบ” ผมผละออกจากตัวมันเดินไปหยิบบางอย่างที่พาดอยู่ตรงเก้าอี้ก่อนจะเดินกลับมา
ส่วนไอ้ตังมองมาที่ผมแบบงงๆ
มันเขยิบตัวลุกขึ้นทำท่าจะวิ่งหนีอีกรอบเมื่อเห็นของที่อยู่ในมือ
“จะเอาเข็มขัดมาฟาดกันเลยเหรอวะ”
มันหนีไม่พ้นถูกผมจับคว่ำหน้ากดลงกับเตียง
โดยมีผมนั่งทับหลังมันไว้อีกที
ดิ้นไปเหอะมึงวันนี้มึงฟ้าเหลืองแน่ไม่อยากเก็บแรงไว้ก็สมน้ำหน้า
ครืด
"เดาผิดแล้วหนู"
ผมเอาเข็มขัดรัดมือทั้งสองข้างของมันไขว้ไว้ด้านหลัง
ก่อนจะลงจากตัวมันแล้วจับให้มันหันหน้ามามองที่ผม
“วันนี้ไม่มีนายหัวหฤษฏิ์
มีแต่นายเกริกฤทธิ์ และก็ไม่มีโสรยามีแต่แต่สารัช เตรียมโดนให้ดีเหอะมึง” จำเลยรักไปดิ
“อื้ออ” ผมคร่อมทับตัวมันไว้ก่อนจะประกบปากลงไปเพื่อไม่ให้มันส่งเสียง
รู้สึกซาดิสฉิบหายแต่โคตรได้อารมณ์
จะโทษผมไม่ได้ต้องโทษไอ้อุ้มมันชอบมาพูดให้ฟังบ่อยๆ
ว่าอยากโดนพี่มุ้ยทำแบบนี้ เออไอ้เหี้ยกูก็เพิ่งเคยเห็นคนอะไรวางแผนให้ตัวเองโดน
แต่มันก็บอกนะว่าสุดท้ายพี่มุ้ยก็ไม่ทำ พี่มุ้ยเขาไม่ค่อยทำอะไรพิสดาร
มีแต่มันที่อยากได้อยากโดน ดีที่ว่าของเทพเขาเกรดดีไอ้อุ้มถึงหนีไปไหนไม่รอด
ไม่งั้นแม่งหนีไปหาผัวใหม่แน่
“พะ...พี่ก้อง ไม่เอา”
มันร้องห้ามใหญ่เมื่อผมปลดกระดุมเสื้อมันออกก่อนจะดึงออกไปกองไว้ที่ข้อศอกของมัน
ตอนนี้มือมันไม่มีอิสระอะไรอีกแล้ว
ทำให้ผมลงมือปลดกางเกงของมันออกได้อย่างง่ายๆ โดยที่มันได้แต่ร้องห้าม
“แฟนคลับมึงเขารู้ไหมเนี่ย
ว่ามึงเป็นเมียกู” ผมถามแกมหยอกตอนที่ดึงปราการสุดท้ายออกจากตัวมัน
ผมก้มมองร่างกายเปลือยเปล่าของด้วยแววตาหื่นๆ
ไอ้ตังก็พยายามเบี่ยงกายหลบแต่คิดว่าพ้นเหรอ สุดท้ายผมก็จับให้มันกลับมานอนท่าเดิม
ถึงแม้จะดูทุลักทุเลเพราะมันต้องนอนตะแคงก็เถอะ
“ไม่รู้มั้ง แหม” ปากมึงนี่ใครเขาให้มาตัง จิกกัดดีเหลือเกิน
ก่อนหน้านี้มึงยังทำหน้าจะร้องไห้อยู่เลย ตอนนี้ปากเก่งแล้วเนอะ
“โอ๊ยเจ็บ” ผมหยิกปากมัน มองแรงใส่กูอีก ไอ้ตาเล็กๆ ของมึงนี่ทำลายล้างสูงจริงๆ นะ
“ปากดี
งั้นลองดูสิจะดีขนาดไหน”
“อื้มมมมม!!!!!”
“อื้อ...แฮ่กๆๆ” มันซบหน้าลงกับบ่าของผมอย่างหมดแรง ปล่อยไปหนึ่งน้ำตัวอ่อน ปวกเปียกเหมือนคนไม่มีกระดูก
“เหนื่อยแล้วหรือไง”
ผมถามก่อนจะค่อยๆ ดันมันลงไปกับที่นอน
“จะต่อเหรอ” มันลืมตาถามผม แต่ขามันนี่โอบรอบเอวละ
“ที่ถามนี่คือจะห้าม?”
ผมขยับสะโพกเข้าออกช้าๆ
“อ๊ะ...เปล่าไม่ได้ห้าม”
มันหลับตาพริ้มแอ่นสะโพกรับ
“อ๊า….อ๊ะๆ”
By NanZnn ❤
TBC........TON*JAY NC
ขออ่านแบบเต็มไม่คัทได้ที่ไลน์ Line ID : chjkkvdds
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น