ตองปริ้น............1
‘ไงป๋า
เดี๋ยวนี้ควงแฟนเด็กโชว์สื่อเหรอวะ’
‘น้องตั้มของป๋า
เดี๋ยวนี้เปิดเผยนะจ้ะ วี๊ดวิ้ววว’
‘เลิกแซวสักที
พวกกูรักกันแล้วจะทำไมวะ’
‘ป๋า!
ตั้มเขินนะ’
“เฮ้อ...” ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่
คำพูดโห่แซวของทุกคนในทีมชาติทำให้ผมต้องเดินหนีมานั่งคนเดียวอยู่ริมสระว่ายน้ำ
ยกมือหนุนหัวมองดวงดาวบนฟ้าท่ามกลางเสียงที่ยังแซวกันไม่หยุด
ไม่มีใคร มีแค่ผม
มันเป็นคำแซวที่ไม่ได้มีให้ผมหรอก ทุกเสียงโห่
เสียงหัวเราะ ทั้งหมดถูกมอบให้กับคนสองคนที่เพิ่งจะยอมเปิดเผยออกสื่อกับทุกคนในทีมชาติว่าเป็นแฟนกัน....
ตั้ม...กับพี่เอ็ม
แต่แปลกที่มันกระทบกับหัวใจของผมอย่างรุนแรงจนผมอยู่ร่วมวงกับคนอื่นไม่ได้
จะดีกว่านี้ถ้าคนที่ยืนข้างพี่เอ็มไม่ใช่ตั้ม
และคนที่ยืนข้างตั้มเป็นผมแทน
กวินทร์ก็อยากจะเป็นเจ้าของธนบูรณ์เหมือนกับสุทธินันท์บ้าง....ก็เท่านั้น
“............”
ผมหันมองไปยังเตียงด้านข้างเมื่อรับรู้ได้ว่ามีบางคนเดินลงมานั่งเหมือนกันกับผม
แต่พอรู้ว่าเป็นใครก็ได้แต่จ้องมองค้างไว้อย่างนั้น
“มานั่งทำอะไรคนเดียวพี่” ตั้มถามผมทั้งๆ ที่ดวงตาก็มองท้องฟ้า
ไม่คิดจะมองกูหน่อยเหรอตั้ม....
“ไม่มีอะไร กูแค่รู้สึกไม่ค่อยสบาย” ผมตอบเพื่อให้ตัวเองสบายใจ แต่มันดูเหมือนจะไม่เชื่อ
“พี่โกหกไม่เก่งเลยรู้ไหมพี่ตอง” มันหันหน้ามามองผม
เราสบตากันแต่ทำไมผมถึงไม่เห็นเงาตัวเองอยู่สายตาของตั้มเลย ทั้งๆ ที่นั่งใกล้กันแค่นี้
แต่ผมก็ยังแทนที่พี่เอ็มไม่ได้
“กูเปล่า....”
“ผมรู้ว่าพี่เสียใจเรื่องของผมกับป๋า....” ผมไม่แปลกใจที่มันรู้ เพราะผมก็พยายามแสดงออกให้มันรู้มาตลอด
เพียงแต่บางวิธีมันอาจจะผิดพลาดไป
เลยทำให้ความรักของผมส่งไปไม่ถึงมัน
“กูยินดีต่างหาก”
“สายตาของพี่มันไม่เคยปิดอะไรใครได้” ตั้มสวนกลับมา
ตั้มเอาแขนทั้งสองข้างวางไว้ที่ขา
สองมือสอดกันก่อนจะหันตัวมาพูดกับผมตรงๆ
“ผมอยากให้พี่เลิกมองผมได้แล้ว” เจ็บเหลือเกิน....
ก็คิดไว้ว่าวันหนึ่งอาจจะได้ยิน
แต่ไม่คิดว่าจะเป็นวันนี้ เร็วไป
“แค่ให้กูมองก็ไม่ได้เหรอ” ผมถามด้วยเสียงสั่นเครือ มันส่ายหัว
“ไม่ได้....”
มันยิ้มบางๆ ส่งมาให้ผมก่อนจะพูดต่อ
“ถ้าพี่ยังมองผมด้วยสายตาแบบเดิมอยู่
เมื่อไหร่พี่จะมีความสุขสักที ผมให้พี่ได้ทุกอย่างยกเว้นหัวใจ
เพราะผมรักพี่แบบพี่ชายไม่ใช่แบบแฟน”
“ทั้งๆ ที่กูมาก่อนเขา” เหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ผมมี
“แต่นั่นมันไม่ใช่เหตุผลของความรัก.....” แล้วตั้มก็ดึงมันขาดออกจากกัน
โอเค ผมยอมแพ้แล้ว....
“ผมรักป๋า....จนรักใครอีกไม่ได้”
จะพูดตอกย้ำทำไมวะตั้ม กูรู้ว่ามึงรักเขา
กูรู้ตั้ม
“แต่เพราะพี่เป็นพี่ชาย
ผมถึงปล่อยให้พี่อยู่แบบนี้ไม่ได้เหมือนกัน มองไปรอบๆ ตัวสิพี่ตอง
ต้องมีสักคนที่เกิดมาเพื่อพี่ พี่จะไม่เจอใครถ้าสายตาของพี่ยังหยุดไว้ที่ผม”
“คงไม่มีใครเหมือนมึง
กูไม่อยากมองใคร” ผมบอกมันตามความจริง
ผมไม่คิดจะแย่งตั้มมาเพราะรู้ว่ามันคงเป็นไปไม่ได้
แต่จะให้ผมมีใครก็ทำไม่ได้เหมือนกัน
ผมไม่พร้อมเอง
“ผมไม่ได้ให้พี่มองหาคนที่เหมือนผม
เพราะไม่มีใครที่เหมือนผมแน่ๆ แต่ผมให้พี่มองหาคนที่ใจพี่บอกว่าใช่”
“คงไม่มี.....”
“อย่าเถียง!”
มันรีบแทรกทั้งๆ ที่ผมยังพูดไม่จบ
“เวลาที่พี่อยู่ใกล้ผมพี่เคยมีความสุขไหมลองถามใจตัวเองดีๆ
แล้วทำไมพี่ต้องทนกับคนอย่างผมด้วย”
“ตั้ม.....”
“เลิกรักผมเถอะพี่ตอง
เวลานี้พี่ควรมองหาคนอื่นนอกจากผมได้แล้ว
คนที่เขารักพี่บางที...อาจจะยังรอพี่อยู่ใกล้ๆ นี้ก็ได้นะ”
มันพูดทิ้งท้ายไว้เท่านั้นก่อนจะเดินออกไป
หมายความว่าให้ผมหาคนอื่นมาแทนที่มันอย่างนั้นเหรอ
มันจะมีคนๆ นั้นได้ยังไง
“วันนี้พี่จะให้ทั้งชุดใหญ่ชุดเล็กซ้อมรวมกัน
เพื่อที่จะได้ดูฟอร์ม บางทีอาจจะมีการเปลี่ยนตำแหน่งในผู้เล่นชุดใหญ่ก็ได้” พี่โก้บอกพวกเราทั้งหมดเกือบ40คน
เป็นวันแรกที่เริ่มซ้อมกันอย่างจริงจังหลังจากที่เมื่อวานเดินทางมาถึงก็ได้พักและทักทายกันหลังจากที่ห่างหายกันไปนาน
ซึ่งก็ไม่นานเท่าไหร่เพราะก็เจอกันบ้างเวลาที่สโมสรต้องแข่งกัน
“ตองมือหายดีแล้วใช่ไหม” พี่โก้ตะโกนถามผม
“ครับ”
“งั้นดี เริ่มซ้อมได้”
หลังจากนั้นพวกเราทั้ง40คนก็เริ่มซ้อมตามด่านต่างๆ
ที่พี่โก้กำหนด มีโดนลงโทษบ้าง มีแอบโกงกันบ้าง
ก็ถือว่าบรรยากาศโดยรวมดำเนินไปด้วยความสนุกสนาน
แต่เหมือนความสุขจะอยู่กับผมได้ไม่นาน
เมื่อผมดันหันไปเห็นตั้มกับพี่เอ็มยืนซับเหงื่อให้กัน
เจ็บชิบหาย
พลั่ก!
“โอ้ย!”
หน้าผมแทบทิ่มเมื่อโดนลูกฟุตบอลอัดเข้าที่หัว หนักและแรง มึนมาก
“โทษพี่”
ผมหันไปมองตามเสียง มันขอโทษด้วยใบหน้าเรียบเฉย ดูไม่ออกว่าเสียใจหรือมีความสุข มันเดินมาเก็บบอลที่ตกอยู่ที่ปลายเท้าของผม
เงยหน้ามามองนิ่งๆ ดูหยิ่งๆ สุดท้ายก็เดิมกลับไป
แต่ประเด็นคือ
มันเป็นใครวะ.......
ไม่เคยซ้อมทีมชาติด้วยกันสักครั้ง
แถมยังไม่เคยเจอกันเวลาแข่งของสโมสรด้วยไม่รู้จักชื่อก็ไม่เห็นแปลก
แต่งงได้ไม่นานชื่อของมันก็ผุดขึ้นมาในหัว
รุ่งรัตน์ ภูมิจันทึก
ทีมชาติชุดซีเกมส์คนเดียวที่มาจากดอย
แถมยังถูกเรียกมาติดทีมชาติหลังจากขึ้นมาเป็นผู้เล่นในสโมสรไทยพรีเมียร์ลีคได้แค่ไม่กี่เดือน
ใครบ้างจะไม่รู้จัก
ก็พอได้ยินมาบ้างว่ามันเป็นเสือยิ้มยาก
ก็ไม่คิดว่าจะยิ้มยากขนาดนี้ ขนาดว่าตอนนี้ทุกคนกำลังหัวเราะมุขตลกของไอ้เจ มันยังนั่งหมุนลูกฟุตบอลไปมาด้วยใบหน้าไม่สื่ออารมณ์ใดๆ
เหอะ...
“เป็นไรป่าวพี่ ยืนนิ่งอยู่นานละ
หรือว่าโดนบอลอัดแค่นี้ทำให้สมองกระทบกระเทือนกันเลยทีเดียว”
มีอยู่ตัวเดียวครับ เมสซี่เจคนดีของแฟนๆ กวนตีน
“เออ”
“5555555555555555555”
แล้วมันก็หัวเราะบ้าบอของมันต่อไป
“เลิกซ้อมได้” พี่โก้ตะโกนบอกพวกเราหลังจากซ้อมหนักถึงสามชั่วโมง ต่างคนต่างชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ร่างกายขาดน้ำอย่างหนัก บางคนถึงกับทิ้งตัวนอนราบไปกับสนามหญ้า
“เอาน้ำหน่อยไหม” ผมยื่นขวดน้ำให้คนตรงหน้า เห็นมันมองหันซ้ายหันขวาน่าจะกำลังมองหาน้ำอยู่
ผมเดาเอา
“ขอบคุณครับ”
มันรับไปกระดกจนเกือบหมดขวดก่อนจะล้างหน้าให้สดชื่น
“ปริ้นใช่ไหม” ผมถาม
มันหันมามองผมน้อยๆ ก่อนจะพยักหน้าให้
โหหหห หยิ่งฉิบหาย
“เราคงต้องซ้อมด้วยกันอีกนาน
ก็...มาสนิทกันไว้” ผมยิ้มให้
แม้จะไม่ค่อยชอบขี้หน้าแต่ก็พยายามเข้าใจ
เพิ่งมาใหม่บางทีอาจจะยังปรับตัวเข้ากับใครไม่ได้
ผมในฐานะที่เป็นพี่น่าจะเป็นคนเริ่มต้นความสัมพันธ์ก่อน
“ไม่เป็นไรพี่ ผมมีเพื่อนเยอะแล้ว” มันพูดหน้าตายก่อนจะเดินหายไปกับพวกไอ้แบ็ค
อะ....ไอ้เหี้ย
ผมมองตามหลังมันอย่างงงๆ เป็นคำตอบที่กูไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากของคนเป็นน้อง
มันไม่ได้ตั้งใจหรือมันกวนตีน เอาดีๆ ผมไม่มีทางรู้เลย
หน้านิ่งๆ แบบนั้น มันน่าทำให้บูดเบี้ยวจริงๆ
“หยิ่งนักเหรอมึงอ่ะ......เดี๋ยวรู้เลย”
กูว่าแคมป์นี้สนุกแน่
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น