SF - NEWBACK :: NO SINGLE
‘อาทิตย์ ดาวสว่าง มีแฟนหรือยัง’
‘โสดครับ’
‘แบ็คมีแฟนหรือยังไหนบอกท่านผู้ชมหน่อย’
‘ผมโสดครับ’
“หึ โสด”
มันน่าหงุดหงิดชะมัด ไม่ว่าจะไปรายการไหนก็พูดอยู่ได้ว่าโสด
แล้วที่นั่งอยู่นี่ไม่ใช่ผัวหรือไง....
“เป็นไรนิว
ทำไมทำหน้าแบบนั้น”
ผมเหลือบมองคนถามที่กำลังมาส์กหน้าก่อนนอน
“โสดเหรอเราอ่ะ” ผมถามกลับ เห็นเลยว่าอีกฝ่ายชะงักมือที่กำลังลอกแผ่นมาส์กออก
ก่อนจะมองสบตาผมผ่านกระจก
“อะไรอีกอ่ะ” ยังจะกล้าถามอีกเหรอวะ!!
ขึ้นดิ พูดแบบนี้ขึ้นดิ!
“ไปบอกคนอื่นว่าโสดนี่แน่มากอ่อ” เดินไปยืนซ้อนหลังคนที่กำลังแต่งงาม งานนี้ต้องมีตบ ต้องมีเลือดออก
“เป็นบ้าไรนิว
ไปพักเยอะๆ ไป” กระทุ้งศอกใส่ท้องผมแบนี้ไม่เคยเจอของหนักสินะ
“พี่แบ็ค!” ผมตะโกน อีกคนตกใจจ้องหน้าผม ไงล่ะเจอของจริงเป็นไง
ผมท้าวเอวเลย
ยังไงวันนี้ต้องมีเคลียร์ให้รู้เรื่อง ดูๆ แล้วต้องมีสั่งสอน ไม่ไหว
ห่างตัวทีไรบอกคนอื่นว่าโสดทุกที นี่ผัวนะ ไม่ใช่ขนมหม้อแกงที่กินแล้วหมดไปอ่ะ
เรายืนจ้องตาผ่านกระจกกันสักพักจนพี่แบ็คเป็นฝ่ายที่ทนไม่ไหว
“กูให้เวลามึง30วินาที” หึ เยอะไปไหม คิดว่าคนอย่างฐิติพันธ์จะกลัวคำขู่นั้นเหรอ
“................”
ฟุบ
พี่แบ็คดึงแผ่นมาส์กหน้าออกก่อนจะโยนทิ้งลงบนพื้น
เขาหันตัวมาทางผมและลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
“นี่กูให้โอกาสมึงขอโทษกูแล้วนะ”
ผมยืนจังก้า
ขอโทษคืออะไรมันไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรมของฐิติพันธ์ บอกแล้วงานนี้ต้องมีเตะ
ต้องมีตบสั่งสอน
“ใครต่างหากที่ต้องขอโทษ
มีผัวแล้วแต่เที่ยวประกาศว่าตัวเองโสดนี่ไม่น่าโมโหกว่าอ่อวะ
หรือต้องให้ทวนความจำเหมือนในหนังพิศาล ห้ะ!”
ผมตะโกนใส่หน้าพี่แบ็ค
โมโหครับ เนี่ยมันต้องมีคนจริงอย่างผมเนี่ยถึงจะเอาเมียอยู่ หงอเลยดิ
พี่แบ็คยืนหลับตานิ่ง
ก่อนจะลืมตามาแล้วทำในสิ่งที่ผมอยากทำแต่ยังไม่ได้ทำ
เพียะ!
“เป็นห่าอะไรห้ะ!” พี่แบ็คฟาดฝ่ามือลงมาเต็มๆ หัวผม โอยยย กระโหลกศรีษะกู ผมกุมหัวทันที
เจ็บ!!!
“พี่แบ็คนิวเจ็บ
โอ๊ยยย” ผมพยายามแกะมือพี่แบ็คออกจากการทึ้งผมของผม
พี่แกเอาสองมือกระชากจนผมแทบจะหลุดออกจากหนังหัว
โมโหอะไรที่รักทำไมไม่ค่อยพูดค่อยจา
“มึงนะมึง ผีบ้าอะไร
มึงไม่ใช่หรือไงที่บอกว่าออกสื่อให้กูบอกโสดน่ะ”
อุ้ย!
“ก็...ก็.....นิวหงุดหงิดนี่
พี่แบ็คพอแล้วววว” สุดท้ายพี่แบ็คก็ยอมปล่อยหัวของผม
พร้อมกับเส้นผมกระจุกหนึ่งที่ติดมือไป ฝ่ายออกแรงยืนหอบหน้าดำหน้าแดง
มอยเจอร์ไรเซอร์บนหน้าเริ่มไหลมากองอยู่ที่คาง
“ทีหลังถ้ามึงยังบ้าบอแบบนี้นะกูจะกลับไปนอนบ้าน
จู่ๆ มาขึ้นเสียงใส่กูนี่มันใช่เหรอนิว”
กุมเป้าก้มมองปลายเท้านี่คือวิถีของคนกลัวเมีย
สามสี่ประโยคก่อนหน้านั้นกูตอแหลล้วนๆ แต่ที่บอกงานนี้ต้องมีตบนี่ผมไม่โกหกนะ
เพราะไม่ใช่แค่ตบ ทั้งจิกทั้งดึงก็มาหมดเลย เส้นทางของเมียมักจะได้เปรียบตรงนี้
“นิวขอโทษนะที่รัก
นิวแค่หวง อยากให้ทุกคนรู้ว่าพี่แบ็คมีเจ้าของแล้ว”
ผมรีบถลาเข้าไปกอดออดอ้อนออเซาะ นัวเนียๆ อยู่ที่ซอกคอ อีเหี้ยหอมฉิบหาย
อันตรายมากๆ ละกูเสือกคิดหื่น
คึคึ
“งั้นพรุ่งนี้กูจะประกาศลงไอจีเลยเป็นไง” รู้ว่าประชดนะแต่กูเสือกอยากให้ทำจริงๆ ไง
“ไม่ต้องที่รัก นิวขอโทษครับ” หงอยดิ หงอย กูเนี่ยหงอยดิ
“อย่าทำอีก
อย่างี่เง่าอีก”
“ครับ” กระชับกอดให้แน่นขึ้น
“แล้วปล่อยได้ยัง
จะนอนแล้ว” พี่แบ็คพยายามดันผมออกแต่ไม่สำเร็จหรอก
ก็บอกแล้วไงว่านี่มันคือหนังพิศาล อะไรเอ่ยตบมาจูบตอบ
แล้วถ้าทึ้งหัวจนเส้นผมติดไปเป็นกระจุกแบบนี้ ต้องมีครางยันฟ้าเหลือง
“นอนอะไรล่ะ
มันตื่นแล้ว” กระซิบเบาๆ ที่ข้างหู...
หล่อ เอวดี
กว่านี้ไม่มีอีกแล้วนะจ๊ะเมีย
“ตื่นเองก็ไปกล่อมกันเองละกัน” ทำไมไม่ใยดีกูสักนิด เดินขึ้นไปนอนคลุมโปงเฉยเลย
หึ....
กูแพ้เมียทุกเรื่องกูยอมให้
แต่บนเตียงจำไว้กูเป็นใหญ่ยังไงเมียต้องยอม
กระโดดคร่อมพี่แบ็คทันที
กระชากผ้าห่มออกให้พ้นตัว ซุกหน้าลงที่คอ แต่พี่แบ็คก็ฤทธิ์เยอะยกขาขึ้นจะถีบ
“ออกไป!”
“ไม่ออก! สิ่งที่จะออกคือน้ำและเหงื่อของเรา!”
แต่อย่างที่บอก
บนเตียงไม่มีทางที่คนอย่างฐิติพันธ์จะเสียเชิงชาย
เมียสู้กูไม่ได้อยู่แล้วเรื่องนี้
กร๊ากกกกกกกกก
“อ๊ะ...อ๊า”
BY NanZnn ♡
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น