MTUM ♡ L.O.V.E
จะต้องให้บอกกี่ครั้งสุทธินันท์ถึงจะจำ
“ทำไรวะตั้ม”
ผมหันมองเพื่อนร่วมทีมตัวอ้วน มันเดินมาทรุดนั่งข้างๆ หลังจากเพิ่งเล่นเวทเสร็จ
แล้วมันก็เอื้อมไปหยิบมะม่วงมากิน
โอเคบาส กูจะไม่ห้าม
“โทรหาป๋า แต่ไม่รับสายเลย” ผมก้มลงกดโทรศัพท์ต่อ น่าจะมากกว่า20สายได้แล้วมั้ง
แต่สุทธินันท์ก็ยังไม่รับอยู่ดี
เป็นห่วงไม่รู้หรือไง
“ไปหาเลยดิ ใกล้ๆ แค่นี้เอง” ผมหันไปมองไอ้บาสที่นั่งแทะเม็ดมะม่วงอย่างออกรสชาติ
นั่นน่ะดิป๋ามาเยือนอาร์มี่นี่หว่า ไม่ได้อยู่รังฉลามชล
ใจแม่งเรียกร้องสะด้วย
“กูไปล่ะ”
เมื่อนึกได้ผมก็ลุกขึ้นเก็บขาวเก็บของอย่างไว จนไอ้บาสยังตกใจ
“เฮ้ยระวังถุงมะม่วงกู” มันคว้าหมับที่หูถุงหิ้ว ครับ มันตกใจที่ผมจะทำถุงมะม่วงมันร่วงลงพื้น
ชีวิตดีมีเพื่อนเห็นแก่กิน
ผมมุ่งหน้ามาถึงโรงแรมที่ป๋าพักอยู่ เบอร์ห้อง
ชั้น ไม่ต้องถามเพราะรู้อยู่แล้ว ป๋าต้องรายงานไง มันเป็นหน้าที่ที่ผมสั่งไว้
ก็อก ก็อก ก็อก
“ป๋าครับ”
เคาะเรียกก็แล้ว ตะโกนเรียกก็แล้ว แต่ก็ยังไร้วี่แววคนด้านในจะตอบกลับมา
หรือกูจะมาห้องผิด
เปิดไลน์ดูข้อความที่ป๋าส่งมาให้เมื่อช่วงบ่าย
ไอ้ห่าก็ถูกนี่หว่า หรือป๋าพิมพ์เบอร์ห้องผิดวะ
“อ้าว ไอ้ตั้ม” ผมหันไปมองเสียงคุ้นๆ ที่ดังขึ้นข้างหลัง
เหยดดดด
ไอ้ตัง...มาได้ไง
“มาทำไรวะ”
ผมถามเมื่อเห็นมันหิ้วถุงเซเว่นที่มีของกินข้างเยอะแยะเดินตรงมาทางผม
“มาพยาบาลคนแกล้งเจ็บอ่ะ
แต่ของมึงนี่ดูเหมือนจะเจ็บจริงนี่หว่า”
มันขยิบตาส่งให้หนึ่งที
ไอ้สัดทำไมดูกวนตีน
“เออ
แต่กูเรียกหลายรอบแล้วก็ไม่เปิดประตูให้กูสักที” ผมเริ่มหงุด
และยิ่งหงุดหงิดหนักกว่าเดิมเมื่อประตูห้องข้างๆ
เปิดออกมาพร้อมกับคนไข้หน้าเข้มของไอ้ตัง
“รอนานแล้วเนี่ย จะเข้ามาได้ยัง” พี่ก้องครับยืนหน้ามืดอยู่หน้าห้อง เท้าประตูอย่างหล่อ
“กูไปล่ะ เคาะต่อไปเว้ยเพื่อน” มันตบบ่าให้กำลังใจ เออแม่งทิ้งกูไปหมด
“เขาเจ็บหนัก
กินยาไปน่าจะยังไม่ฟื้น ให้เวลาเขาหน่อย”
พี่ก้องพูดกับผมก่อนจะเดินตามตังเข้าไปในห้องแล้วปิดประตู ผมหันกลับมามองบานประตูที่ยังคงนิ่งสนิท
โอเคกูมาถูกห้อง..
แต่กูต้องรอมึงตื่นใช่ไหมป๋า...แม่ง
M Talk
ผมขยับตัวอย่างช้าๆ
เพราะสะโพกด้านขวาดันเกิดอาการทุกครั้งที่เคลื่อนไหวร่างกาย
มันปวดไปหมดร้าวไปถึงขา นี่ก็ทนเล่นได้เกือบชั่วโมง
มาเจ็บหนักตอนโดนทีมตรงข้ามเล่นแรงใส่แล้วดันไปซ้ำจุดเดิม
“โอ๊ยยยย”
ต้องร้องออกมา เมื่อขยับตัวขึ้นนั่งแต่ดันกระแดะลุกแรงไปหน่อย
เจ็บเหี้ยๆ
ผมเดินไปเปิดไฟเพิ่มขึ้นหนึ่งดวง
เพราะตอนนี้แทบจะมองอะไรไม่เห็น
00.25 น.
“โหห นี่กูหลับไปกี่ชั่วโมงเนี่ย” มองนาฬิกาแล้วก็ได้แต่อุทาน ไม่เคยหลับนานขนาดนี้ ย้อนกลับไปอีกทีก็เริ่มนึกออก
พอการแข่งขันเสร็จก็กลับมาห้องพักหลังจากนั้นก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย
เอายาอะไรให้กูแดกวะครับเนี่ย
คร่อกกก
“หิวว่ะ”
เอามือลูบท้องป้อยๆ หิวจริงจัง แบบต้องได้กินข้าวสักจาน
ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน โอเคไม่เจ็บมาก
ลองเดินดูก็โอเคดีขึ้น แต่ก็ยังออกตัวแรงมากไม่ได้ แต่ก็ถือว่ายังดี
หยิบกระเป๋าเงินมาตั้งใจว่าจะลงไปหาอะไรกิน ดึกขนาดนี้
คนอื่นในทีมคงหลับกันหมด ไม่เป็นไรครับ ไปคนเดียว
แกร็ก
ตุ้บ!
“หืม”
พอเปิดประตูปุ๊บ ก็มีก้อนอะไรบางอย่างร่วงลงมาทับขา ก้มลงมองดีๆ
ก็มีคนมานอนเป็นก้อนกลมๆ อยู่หน้าประตูห้องผม
“ใครวะ....ตั้ม!” นั่งลงพลิกร่างอีกคนให้หันหน้ามา
อีห่า! ตั้มมาได้ไงวะ
“น้องตั้ม”
ผมเขย่าตัวเรียก เหมือนจะหลับลึก หลับนานแล้ว มาตั้งแต่ตอนไหน
อย่าบอกนะตั้งแต่หัวค่ำอ่ะ
“อื้มมม....ป๋า!” ตั้มงัวเงีย ค่อยๆ ตื่น ผมลุกขึ้นยืนและดึงให้อีกคนลุกตามมาด้วย
ตั้มขยี้ตาก่อนจะมองหน้าผมแล้วตะโกนเรียกเสียงดัง
“มาเมื่อไหร่ครับตั้ม” ผมถาม ยกมือขึ้นเกลี่ยไรผมให้น้อง ตั้มตอนงัวเงียนี่แม่ง!!!!
น่าฟัดชิบหาย!
“ทำไมป๋าไม่รับโทรศัพท์ตั้ม!” น้องยืนตะโกนถามผมหน้าเครียด แล้วจู่ๆ ก็ร้องไห้
“ตั้ม....”
“ฮือออ
ป๋ารู้ไหมว่าตั้มเป็นห่วงขนาดไหน ฮึกๆ ตั้มรอป๋ามาตั้งหลายชั่วโมงนะรู้ไหม
ตั้มจะตายให้ได้เลย ฮืออออ” ตั้มร้องไห้โฮเหมือนเด็กเล็กๆ
สุดท้ายก็พุ่งเข้ามาซบอกผม
“ป๋าขอโทษ ป๋าไม่รู้” ผมกอดปลอบน้อง ลูบหลังบางๆ นั้นให้คลายสะอื้น
ไอ้ห่าเอ็ม
นี่มึงนอนหลับสบายแล้วปล่อยให้ตั้มนั่งรอหน้าประตูแบบนี้ได้ไงวะ!
“ตอนตั้มเห็นป๋าเจ็บที่สะโพก
รู้ไหมว่าตั้มเกือบจะร้องไห้เสียงดังให้คนในทีมเห็นกันหมด ตั้มเสียใจจริงๆ”
“ป๋าขอโทษนะ
ป๋าไม่ระวังเอง ป๋าไม่ดูแลตัวเองทำให้ตั้มต้องร้องไห้”
ผมดึงน้องเข้ามาในห้องก่อนจะปิดประตู ความหิวในตอนแรกหมดไปแล้วครับ
เห็นตั้มร้องไห้หนักแบบนี้มันก็กินอะไรไม่ลง
“ตั้มเคยบอกป๋าว่าไง ให้ดูแลตัวเองใช่ไหม
ทำไมถึงไม่เคยจำ” ตั้มเงยหน้ามามองด้วยแววตาดุๆ
น้ำตาหายไปหมดแล้ว ตอนนี้เหลือแต่เสียงที่ขู่ฟ่อๆ เหมือนลูกแมว
“เขาทำป๋านี่นา
แต่ป๋าก็พยายามเซฟที่สุดแล้วนะ” ไม่ได้แก้ตัว
ผมพยายามแล้วจริงๆ
“แล้วทำไมป๋าไม่รับโทรศัพท์ตั้มล่ะ”
“ป๋าทานยาเข้าไป
หลับลึกมาก ป๋ารู้สึกผิดจริงๆ ที่ทำให้ตั้มต้องมานั่งรอหน้าห้อง
ป๋าเลวมากเลยที่ดูแลแฟนไม่ดี ตั้มจะตีป๋าไหม”
“ตั้มจะตีป๋าทำไม
ตั้มไม่เคยอยากให้ป๋าเจ็บ ป๋าก็รู้ คราวหลังอย่าทำให้ตั้มเป็นห่วงอีกรู้ไหม”
“รู้ครับ”
“ตั้มโทรมาต้องรีบรับเข้าใจไหม” ผมหลุดยิ้ม ตั้มมองตาขวางจนผมต้องรีบยกมือยอมแพ้
“เข้าใจครับผม”
“ตั้มรักป๋านะรู้ไหม” ตั้มพูดจบก็เดินเข้ามาสวมกอดผมแน่น ตัวน้องสั่นน้อยๆ
อย่างคนที่กำลังกลัวอะไรบางอย่าง
และผมรู้ดีว่าตั้มกลัวอะไร
ตั้มกลัวว่าผมจะเป็นอะไรร้ายแรงเกินไปแล้วไม่สามารถเล่นบอลต่อได้
ตั้มกลัวว่าถ้าผมเป็นอะไรขึ้นมาแล้วตั้มจะไม่ได้มาอยู่ดูแลผมใกล้ๆ
ตั้มกลัวทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับผม
ไม่ต่าง...ทุกอย่างที่ตั้มกลัว
ผม....สุทธินันท์คนนี้ก็กลัวเหมือนกัน
“ป๋ารักตั้มที่สุดในโลกเลย”
จะต้องให้บอกกี่ครั้งสุทธินันท์ถึงจะจำ
ว่าอย่าทำให้ธนบูรณ์ปวดหัวใจ.......
BY NanZnn ♡
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น