TONGPRINCE :: SOMEONE 8

ตองปริ๊น......8

คืนวันที่ 12 ในการเก็บตัว

“เอาไปสามร้อยแล้ววันนี้มึงย้ายไปนอนกับไอ้กอล์ฟซะ” ผมยื่นแบงค์สีแดงให้ไอ้เก่งไปสามใบ มันทำหน้างงๆ ใส่ผมนิดหน่อย

“ทำไมวะ เอาเงินแต่ไม่ย้ายได้มะ” กวนตีนไหม ผมยกเท้าจะถีบมันเลยขำผมชุดใหญ่

“โอ๋ๆ รู้แล้วจ้าๆ ไม่ต้องจ้างเค้าก็ได้ตัวเอง แค่บอกมาเดี๋ยวน้องย้ายให้” มันถลาตัวเข้ามาแกล้งบีบแกล้งนวดให้ ผมมองด้วยหางตาไอ้ห่าต้องให้ใช้กำลัง

ตอนนี้ผมนั่งอยู่ในบ้านพักของไอ้เก่งครับ อยู่ห่างจากบ้านพักผมไปห้าหลัง แต่ผมไม่ได้มาหามันนะผมมาหา ‘บางคน’ ที่เป็นรูมเมทมันเท่านั้นเอง

“แต่สามร้อยน้อยไปขอห้าร้อยได้ป่ะพี่” มันโบกแบงค์ร้อยสามใบไปมา แหม

“กูมีแค่นี้จะเอาไหม” เตียมตัวเลยครับ ผมนี่เตรียมตัวและเตรียมตีนไว้รอเลย มันยกมือห้าม หัวเราะด้วยนะ ขำมากเหรอมึง

“5555 โอเคๆ แค่นี้ก็เอา น้องไปเก็บของแพร่บบ” อื้อหืออกระแดะไหมล่ะมึง

ผมมองตามหลังไอ้เก่งที่เดินเข้าห้องนอนไปอย่างระอา มันก็กวนๆ ไปอย่างนั้นล่ะครับ จริงๆ สนิทกันดีแม้บางทีจะไม่อยากรู้จักมันก็ตาม

ครืดดดด

“อ้าว” ผมหันไปมองที่หน้าประตูก็เจอคนที่ผมอยากเจอจนต้องมานั่งรอ ไอ้ปริ๊นมันเลื่อนประตูกระจกเดินเข้ามาก่อน และตามมาด้วยไอ้แบ็คกับไอ้นิวที่อยู่ร่วมบ้านหลังเดียวกับมันเดินตามเข้ามาก่อนจะเป็นไอ้นิวที่เป็นคนปิดประตู

“มาทำไรพี่” ไอ้นิวมันถาม สีหน้าดูอยากรู้อยากเห็นไปหมด นี่คนในแคมป์นี่เขาเป็นอะไรกันทำไมขี้เสือก

“มาหามึงมั้ง” ผมแกล้งตอบไปแบบนั้น หมั่นไส้หน้ามันชอบตอดเล็กตอดน้อยไอ้แบ็คมือไวนะไอ้นิวเนี่ย

และที่พูดไป ผมก็คิดนะว่ามันคงจะไม่เล่นด้วยแต่ที่ไหนได้...........

“อ้าว มาหาผมมีอะไร เฮ้ย! คิดอะไรกับผมป่ะเนี่ย ผมมีพี่แบ็คแล้วนะ ผมเลือกไม่ได้นะพี่” มันทำท่าทางตกใจยกมือขึ้นปิดหน้าอกเป็นตัวกากบาท สีหน้าดูกลัวจนเกินพอดี

พอนิวกูจะอ้วก!

“ทำไมวันนี้มีแต่คนกวนตีนกูวะ” ผมหันมาพูดคนเดียว รู้สึกเสียใจที่เกิดมาเจอพวกมัน หรือตอนเด็กๆ แม่จะตั้งชื่อให้ผิด ผมน่าจะชื่ออื่นที่ไม่ใช่กวินทร์

“หึหึ” เงยหน้ามองไอ้ตัวที่ยืนขำอยู่ข้างๆ ผม มันยิ้มว่ะ......หัวเราะเยาะกูยังน่ารักเลยอ่ะ

“มานี่เลยมึงอ่ะ” ผมเอื้อมไปกระตุกแขนไอ้ปริ๊นให้มานั่งลงข้างๆ ผม มันสู้แรงผมไม่ได้หรอก ดีแล้วตัวเล็กๆ แบบนี้

ไอ้ปริ๊นมันยังขำผมไม่หยุดเลยแต่ก็ยอมนั่งลงข้างๆ ผมหันไปหาไอ้สองตัวผัวเมีย

“ยืนทำไรกันพวกมึงอ่ะ” ผมถาม ไอ้แบ็คจากที่ขำๆ ที่สำลักน้ำลายเลย หุบปากแทบไม่ทัน แต่ไม่ใช่กับไอ้นิวนะ......

“แหมจะไล่พวกผมอ่ะดิ นี่ห้องผมนะพี่ ผมไม่ไปผมจะยืนดู” ผมเหลือกตามองบน ถอนหายใจอีกที แต่ก่อนพวกมันไม่เป็นแบบนี้นี่หว่า

แกร๊ก

“อะ อ้าว ยืนทำไรกันเต็มเลย” พวกผมหันไปมองที่ประตูห้องนอน ไอ้เก่งเป็นคนเดินออกมาสีหน้าตกใจนิดหน่อย

“หอบของไปไหนวะ” ไอ้แบ็คถาม ในมือไอ้เก่งมีพวกสายชาร์จ และเสื้อหนึ่งตัว

“ไปนอนกะพี่กอล์ฟ กูโดนเจ้าที่ไล่อ่ะ” พูดพร้อมกับเหลือบตามามองผม อ่อ เจ้าที่นี่หมายถึงกูใช่ไหม

“พี่ไล่ไอ้เก่งเหรอ” ไอ้ปริ๊นมันหันหน้ามาถามผม ผมพยักหน้าและยิ้มอย่างภูมิใจ

ไม่ได้ไล่ฟรีนะ คืนนี้กูเสียไปสามร้อยแล้วปริ๊นภูมิใจในตัวกูซะ

“คืนนี้กูจะนอนที่นี่.....” ผมบอก มันก็ไม่ได้พูดอะไร คือหน้ามันก็ยังนิ่งเหมือนเมื่อวานและวันก่อนๆ นี่มึงดีใจหรือเสียใจเนี่ยปริ๊นไหนบอกพี่สิ

“โอ้ กวินทร์บุกแรงงั้นผมไปดีกว่า” ไอ้แบ็คยอมถอยเป็นคนแรก มันยิ้มๆ ให้ไอ้ปริ๊นนิดหน่อยก่อนจะเดินเข้าห้องนอนไปก่อน เหลือสองตัวเหี้ยไว้

ไอ้เก่งและไอ้นิวเดินมากอดคอกันและมองมาที่ผม เอาล่ะมึงเตรียมตัวเลยตอง มันสองคนแท็กทีมกันน่าจัญไรกว่าอยู่คนเดียว

“มึงคิดเหมือนกูไหมนิว” ไอ้เก่งพูดขึ้นมาก่อน หรี่ตามองมาที่ผม ส่วนผมก็นั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้รอว่ามันจะเอาเรื่องอะไรขึ้นมาพูด

“กูก็คิดเหมือนมึงเก่ง” เข้าขากันดี

มันสองคนหันเข้าหากันก่อนจะยิ้มแบบมีเลศนัย ยิ้มร้าย ยิ้มแบบไม่มีวันได้เป็นพระเอก ยิ้มแบบอยากยุให้ไอ้แบ็คไปมีแฟนใหม่ ให้ไอ้เก่งโดนแฟนทิ้ง

“อะไร” ไอ้ปริ๊นเป็นฝ่ายถาม ขมวดคิ้วอย่างกังวล เมื่อไอ้สองตัวเปลี่ยนเป้าหมายเดินเข้ามาจ้องหน้าใกล้ๆ

“ระวังไว้นะพี่ คืนนี้พี่เสร็จพี่ตองแน่”

“ทั้งคืน...พี่เตรียมรับได้เลย”

สองคนมันพูดกันคนละประโยคก่อนจะแสยะยิ้มแล้วหันมามองทางผม ไอ้ปริ๊นมันก็หันมามองหน้าผมเหมือนกัน ทำเอาผมสะดุ้ง

!!

“มึงอย่าไปฟังมัน” รีบโบกมือปฏิเสธ ไอ้เหี้ย! โดนใส่ร้าย

“พี่เชื่อผมดิ พี่ตองอ่ะเขาคิดจะเผด็จศึกพี่แน่ๆ เชื่อผม” ไอ้นิวตบอกยืนยันคำพูดตัวเอง ส่วนไอ้ปริ๊นมองผมกับไอ้นิวสลับกันไปมา

หนูปริ๊นมึงอย่าเชื่อคนง่ายดิ เชื่อกู!!!!

          ผมส่ายหัวยิกๆ ตอนไอ้ปริ๊นมันหันมามองหน้าผม สีหน้ามันไม่บ่งบอกอะไร แต่เห็นนะว่ามันแอบเขยิบก้นออกห่างจากผมไปนิดนึง หันไปมองไอ้สองตัวมันยิ้มเยาะน่าเอาเท้าถีบ

“นิว มึงว่างเหรอปั่นหัวคนอื่น” ผมกำลังจะอ้าปากด่าแต่ก็ไม่จำเป็น เมื่อมีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางประตูห้องนอน เป็นเสียงไอ้แบ็คครับ มันยืนพิงขอบประตูสีหน้าเอาเรื่องพอตัว เออดีมึงมาจัดการแฟนมึงเดี๋ยวนี้

“โอะโอ” ไอ้เก่งยกมือปิดปาก มันสองตัวรีบถอยไปยืนชิดกันที่มุมห้อง

“นิวแซวเล่นพี่แบ็ค” มันค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ไอ้แบ็ค เอียงหัวซบก่อนจะถูไปถูมา

“คนอื่นเขาขำกับมึงหรือเปล่า พูดอะไรมึงดูหน้าเพื่อนกูด้วย”

“ฮา อุ๊บ!” ไอ้นิวเกือบหลุดขำดีนะกลั้นไว้ได้ก่อน เมื่อไอ้แบ็คหันมาทำตาโต

อย่าว่าแต่มึงเลยนิวกูก็ขำ ใช่ พูดอะไรดูหน้าไอ้ปริ๊นมันด้วย มันไม่ขำนะเฮ้ย ไม่ใช่เพื่อนเล่น ดูหน้าด้วย ไม่ตลก

“เข้าห้องเลยมึงอ่ะ ส่วนไอ้เก่งก็รีบๆ ไป กวนตีนคนอื่นอยู่ได้ หรือจะให้กูพูดเรื่องมึงกับไอ้.....” ไอ้แบ็คดันหลังให้ไอ้นิวเข้าห้องไปก่อน ส่วนมันหันกับไปพูดกับไอ้เก่งด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูเหนือกว่า

ไอ้เก่งกับ.....ใคร

“ไปแล้วๆๆ หยุดพูดๆ ผมไปแล้ว” ไอ้เก่งรีบร้องห้ามมันลนลานรีบวิ่งออกไปจากบ้านพัก

ผมมองตามมันก็ตลกดี ปกติมันเอาแต่กวนเขาตลอด พอเจอไอ้แบ็คขู่บ้างกลัวจนหัวหด ไอ้แบ็คนู่นหัวเราะไหล่สั่น มันส่ายหัวให้ไอ้เก่งเบาๆ

“เรียบร้อยละพี่ ไม่มีใครกวนละ ฝันดีพี่ ฝันดีเว้ย” มันล่ำลาเสร็จก็เดินตามไอ้นิวเข้าไป โดยทิ้งความสงสัยไว้ให้ผม

อยากรู้ที่ไอ้แบ็คมันพูด....ไอ้เก่งกับใคร

“!!” ผมหันกลับมามองไอ้ปริ๊นโดยทิ้งความสงสัยไว้กลางทาง มันสะดุ้งรีบหลบสายตา

“อย่าคิดมาก กูไม่ทำแบบนั้นหรอก” ผมพูดให้มันสบายใจ ไม่อยากให้มันกลัวแค่นี้ก็ดูจะไม่ชอบขี้หน้าผมอยู่ละ ด่ากูจัง

อีกอย่างมันยังเร็วไปเรื่องอย่างว่า.....

แต่ใช่ว่าจะไม่เกิดขึ้นนะ

“ง่วงแล้ว ไปนอนเถอะ” มันลุกขึ้นยืน เดินนำเข้าห้องไปก่อน ผมงงๆ แต่ก็ยิ้มตาม

มันเปิดประตูค้างไว้ เปิดเพื่อให้ผมเดินตามมันเข้าไป โมเม้นเล็กๆ ที่บอกว่ามันใส่ใจ

ปัง

ผมปิดประตูลงก่อนจะเดินไปนั่งลงที่เตียงริมหน้าต่าง ไอ้ปริ๊นมันกำลังเช็ดทำความสะอาดหน้า มันหันกลับมามองแล้วพูดขึ้น

“นั่นเตียงผม” มันชี้ไปอีกเตียงหนึ่งที่ติดประตูประมาณว่าให้ผมย้ายไปนอนเตียงนั้น

“ไม่ย้าย กูจะนอนกับมึง” ผมบอก มันทำหน้าตกใจ

เอาจริงๆ นอนสองคนได้สบาย แม้ว่าจะเป็นเตียงเดี่ยวแต่มันก็ค่อนข้างใหญ่พอสมควร นอนด้วยกันได้ถ้าไม่มีใครนอนดิ้นอ่ะนะ

“นอนโซฟาไหม” มันถาม ทำท่าจะเดินไปเปิดประตูให้ผมออกไปข้างนอก ใจร้อนจริงวุ้ย ผมนี่รีบลุกขึ้นนั่งเลยจากที่นอนๆ อยู่

“เออๆ มึงนี่ใจร้อนเหมือนกันนะเนี่ย” มันเดินกลับมาที่หน้ากระจกเหมือนเดิม นั่งลงที่เก้าอี้มองผมผ่านกระจกบ่อยๆ เหมือนคนคอยระวังตัว

“มองหน้ามีอะไร” ผมถาม มันส่ายหัว

“พูดมา” ผมทำเสียงดุใส่ มันหันหน้ากลับมาทางผมแต่ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม

“เปล่าหรอก.....แค่งงๆ ว่านี่เราเป็นแฟนกันจริงๆ เหรอ”

ผมนั่งพิงหัวเตียงมองไปที่มัน....นั่นสิ ผมเองก็ยังงงๆ แต่อย่างที่บอกตอนนี้ผมมีความสุขที่มีมันอยู่ข้างๆ ผมจะไม่ปล่อยเวลาให้ผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ เมื่อผมชอบมันผมต้องเดินหน้า

มันคงกังวลเรื่องระยะเวลา

และสิ่งที่ติดค้างอยู่ภายในใจของผมล่ะมั้ง.....

“ก็ถ้าคนตรงหน้ามึงตอนนี้คือกวินทร์....แสดงว่ามันคือเรื่องจริงที่เราเป็นแฟนกัน” ผมยิ้มเท่ห์ๆ ส่งไปให้ ยิ้มบาดใจที่สาวๆ ชอบ

แต่ไอ้ปริ๊นมันทำท่าอ้วก.....เดี๋ยวๆ

“ไปเอาคำพูดพวกนี้มาจากไหน” สีหน้ามันดูรับไม่ได้

“ไม่ชอบเหรอ” มันส่ายหัวรัวๆ จนเส้นผมสะบัดไปมา ผมยิ้มให้กับท่าทางของมันก่อนจะนั่งฟังรอมันตอบคำถามผมอย่างตั้งใจ

“ฟังแล้วมัน.......” ไอ้ปริ๊นมันพูดค้างไว้แค่นั้นไม่ยอมพูดต่อ แถมยังหันหน้ากลับไปทางกระจกเป็นการหนีหน้าผมอีกต่างหาก

“ฟังแล้วมันเขินเหรอ” ผมพูดต่อให้เอง มันไม่ตอบลุกขึ้นหนีเข้าไปอาบน้ำซะอย่างนั้น

ปัง!

ผมมองประตูที่ถูกมันปิดจนเสียงดัง ยิ้มออกมาอีกครั้งเพราะรู้สึกว่าการกระทำของมันช่างตลกเหลือเกิน ถามจริงๆ ตั้งแต่เจอมัน

ผมยิ้มไปกี่ครั้งแล้ว

ฟุบ

ผมเดินมานั่งลงบนเตียงของไอ้เก่ง ไม่สิ อดีตแล้วตอนนี้เตียงมันเป็นของผม รอมันอาบน้ำไม่รู้ว่านานหรือว่าเร็วเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมานั่งกดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

ตั้มลงรูปคู่

ผมดูภาพนั้นก็ได้แต่ยิ้มๆ เป็นภาพที่ตั้มนั่งกอดคอป๋าบนโซฟาแล้วลงแคปชั่นว่าตัวเองเป็นป๋าแล้วป๋าเป็นอีหนู ตลกดีไหมละ

กดเข้าไปดูไอจีตั้มไหนๆ ก็ไหนๆ รูปคู่เก่าๆ ที่ผมเคยนั่งเสียใจว่าทำไมไม่ใช่ผม ตอนนี้มันธรรมดามากต่อความรู้สึก ผมเองแทบจะไม่รู้สึกอะไรแล้วตอนนี้ ตะกอนที่เคยเหลือก็แทบจะถูกน้ำพัดหายไปจนเกือบหมด

ผมมองป๋ากับตั้มเหมือนมองไอ้ต้นไอ้เจ ไอ้นิวไอ้แบ็คประมาณนั้น อ่านคอมเม้นแฟนคลับส่วนใหญ่ก็ฟินกันไป เขาเรียกพวกเราว่าอะไรนะ คู่จิ้น...ใช่ไหม พวกเขาจะรู้ไหมว่ามันไม่ใช่คู่จิ้น

แต่มันคือคู่จริงต่างหากเล่า

ผมยิ้มเมื่อนึกถึงคู่ตัวเอง จะมีคนจับผมจิ้นกับไอ้ปริ๊นบ้างไหมครับเนี่ย แต่คิดว่าไม่น่าจะมี มีแต่ผมกับไอ้เทค ไหว้ล่ะอย่าเลย

แกร๊ก

“เร็วจัง” ไอ้ยินเสียงเปิดประตูผมเลยพูดขึ้นโดยไม่หันไปมอง รู้อยู่แล้ว่าเป็นใครในห้องก็มีอยู่แค่สองคน ในมือยังถือโทรศัพท์คาเอาไว้

“…………..” มันเงียบจนผมต้องละสายตาจากของในมือเพื่อเงยหน้าขึ้นมองมัน

มันยืนสบตาผมนิ่งๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงไปทางตู้เสื้อผ้าเมื่อเห็นว่าผมเงยหน้าขึ้นไปมอง มันหยิบเสื้อมาใส่อย่างเดียวแล้วปลดผ้าขนหนูออกไปแขวนไว้ที่ราว กางเกงนอนมันใส่มาจากในห้องน้ำเพราะคงกลัวเลยต้องระวังตัว

แต่ที่ผมไม่เข้าใจคือสายตาเหมือนน้อยใจของมันเมื่อครู่นี้.....

ทำไมมองผมแบบนั้น....หรือผมตาฝาดไปเอง

“เป็นอะไรปริ๊น” ผมหันไปถามเมื่อมันเดินไปนอนลงบนเตียงที่อยู่ข้างๆ ผม

“เปล่า ปิดไฟด้วย” มันนอนหันหลังให้ ทำเอาผมงง ไม่รู้ว่าเลยว่าเกิดอะไรขึ้น มันเป็นอะไร หรือว่ามันแค่เหนื่อยเลยอยากนอนเร็ว

ยังไม่สามทุ่มเลยด้วยซ้ำ.....

หรือผมทำอะไรผิด

“กูไม่รู้ว่ามึงเป็นอะไร ถ้าเหนื่อยต้องบอกกูนะ หรือกูทำผิดก็พูดมาเลย กูง้อคนไม่เป็น แต่มึงเป็นคนแรกที่กูอยากจะลองง้อดู”

ผมพูดตรงๆ ปัญหาแรกผมไม่อยากให้เกิดจากความเข้าใจผิด ผมมไม่รู้มันคิดอะไร มันอ่านยากแต่ผมจะพยายาม อันดับแรกมันต้องเปิดใจให้มากกว่านี้

“ผมแค่เพลีย แช่น้ำนานนอนเถอะ พรุ่งนี้ซ้อมเช้า วันสุดท้ายแล้วเราจะได้กลับบ้านกัน”

มันพูดโดยที่ยังนอนหันหลังให้ผมแบบเดิม ใช่ครับพรุ่งนี้เก็บตัววันสุดท้ายเนื่องจากสภาพอากาศด้วย่ส่วนหนึ่ง ที่นี่ตั้งอยู่บนเขาเลยทำให้ลำบากในการซ้อม พี่โก้เลยให้กลับกันก่อนและจะเรียกรวมตัวกันอีกที

“ฝันดีนะ” ผมบอกออกไปโดยที่ไม่รู้หรอกว่ามันจะได้ฟังหรือเปล่า ถ้ามันไม่หลับก็คงได้ยิน

แต่ถ้ามันได้ยินมันก็ต้องตอบผมสิเนอะ...ไม่ใช่เงียบแบบนี้