ตองปริ้น.....3
*เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องสมมติ
ทั้งเรื่องวัน เวลา รวมถึงการซ้อม โปรดพิจารณา*
วันที่ 5
ในการเก็บตัว
ผมเดินออกมาจากฟิตเนสในช่วงสาย
หลังจากที่ตอนเช้าซ้อมรวมกับชุดใหญ่และมาจบด้วยการเล่นเวท
ในช่วงนี้พี่โก้ให้ชุดใหญ่และชุดเล็กแยกกันซ้อมครับ
เพื่อละลายพฤติกรรมของทุกคนในทีมและก็ทำให้ง่ายต่อการดูฟอร์มการเล่นของพวกชุดเล็กด้วย
จะมีก็แต่พวกไอ้เจ ไอ้ต้น ห้าหกคนที่มีชื่อติดทั้งสองชุดอาจจะต้องเหนื่อยมากหน่อย
เดินซับเหงื่อไปตามทาง
ร้อนมากอยากอาบน้ำ ไม่มีแดดนะครับแต่ก็ไม่มีลมเลย อากาศแบบนี้ชัวร์ว่าฝนกำลังจะตก
อบอ้าวชิบเป้ง
“โหหห
ไปฟิตหุ่นมาหรอพี่” เดินสวนกับไอ้เจนมันก็แวะทักทาย
สภาพมันคือรู้เลยว่าเพิ่งตื่นนอน มันอยู่ชุดเล็กนี่ครับซ้อมตอนเย็นเลยตื่นสายได้
“อือ แล้วนี่จะไปไหน” ผมถาม
“กินข้าวดิพี่ พี่กินยัง”
“ยัง
แต่จะกลับไปอาบน้ำก่อน ไปละ เดี๋ยวเจอกันเว้ย”
ผมตอบพร้อมกับเดินเลี่ยงออกมา มันโบกมือให้ก่อนจะหมุนตัวกลับไป
ผมเดินสลับกับจ็อกกิ้งตลอดทางที่กลับบ้านพัก
ผมชอบการออกกำลังกาย แม้ว่าจะร้อนและเหนื่อย แต่มันสบายตัวดี
แต่เดินๆ ไปได้ไม่ไกลก็เจอใครบางคนกำลังเดินตรงมา
ผมชะลอฝีเท้าให้ช้าลง
จ้องไปยังคนที่ห่างออกไปอย่างจับสังเกต มันกดโทรศัพท์ยิกๆ
ก้มหน้าก้มตาแทบจะไม่มองทางด้วยซ้ำ แต่เหมือนว่ามันจะรู้ได้ว่าผมแอบบ่นมันในใจ
เพราะเพียงแปบเดียวมันก็เงยหน้าขึ้นมา
แน่นอน....เราสบตากัน
“ว่าไ......” ผมกำลังจะอ้าปากทัก ก็ต้องรีบเก็บเสียงนั้นเสีย
เมื่อไอ้ปริ๊นเดินหนีผมไปอีกทางทันทีที่มันเงยหน้ามาเจอผม
เลี้ยวแบบหักศอกเปลี่ยนทิศทางไปเลย เล่นซะผมยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ตรงนี้คนเดียว
เดินหนี? ทำไม?
“อะไรวะ” ผมมองตามหลังมันไปอย่างหัวเสีย ก็ไม่คิดว่ามันจะเมินผมแบบนี้
หึหึ แต่แม่งเสือกตลกดี
ตอนนี้ผมนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น
เป็นห้องพักผ่อนที่ตั้งอยู่ใจกลางแคมป์เก็บตัว มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบ
และก็ไม่ได้มีแค่ผม แต่เกือบทุกคนก็รวมกันอยู่ตอนนี้
“พี่ตอง ตอนเย็นไปสนามด้วยนะพี่” นั่งๆ ไปไอ้เจมันเดินมานั่งลงข้างๆ ก่อนจะพูดขึ้นมา ผมเลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่าทำไมต้องไป
ก็อย่างที่บอกไปว่าชุดใหญ่ไม่มีซ้อมตอนเย็น
“วันนี้พวกเราจะเซอร์ไพรส์วันเกิดไอ้ต้น” มันพูดยิ้มๆ สีหน้ามีความสุข ไอ้ห่า หมั่นไส้!
“อ่อวันเกิดแฟนว่างั้น” ผมแกล้งหยอก มันมองค้อน งอนไปเหอะมึง กูไม่ง้อกูไม่ใช่ไอ้ต้น
“เพื่อนสนิทก็พอ แต่พี่อย่าไปบอกมันล่ะ
เดี๋ยวให้พวกชุดใหญ่ไปเซอร์ไพรส์ทีหลัง พี่ก็ทำตามที่พี่โก้บอกแล้วกัน
ส่วนพวกผมวางแผนกับพี่โชคไว้แล้ว” มันมาเป็นกระบวนการ
ขนาดว่าสั่งพี่โก้ให้ทำตามแผนตัวเองได้นี่ไม่ธรรมดานะชนาธิป
แต่มันก็คงรักของมันมากอ่ะนะ เลยอยากทำอะไรๆ
พิเศษให้
“เออ”
ผมพยักหน้าและอดไม่ได้จะยกมือไปโบกหัวมันหนึ่งที
“โอ๊ยยย” ไอ้เจแกล้งร้องทั้งๆ
ที่ผมไม่ได้ทำรุนแรง อันนี้เรียกสำออย มันเบะปากก่อนจะลุกขึ้นวิ่งไปหาคนที่เพิ่งเดินเข้ามาเมื่อครู่นี้
มันวิ่งไปดักหน้าดักหลังไอ้ต้นจนไอ้ต้นรำคาญฟาดหัวไปหนึ่งที แต่ผมรู้ว่าไอ้ต้นมันไม่ทำแรงหรอก
ไอ้ต้นเองก็รักก็หวงของๆ มันจะตาย
น่าอิจฉาเนอะ
ผมละสายตาจากไอ้ต้นไอ้เจที่ตอนนี้เดินกอดคอกันไปนั่งที่โซฟาตรงมุมห้อง
มองเลยไปถึงตั้มที่นั่งให้พี่เอ็มหนุนตักอยู่บนพื้นไม่ไกลจากที่ไอ้ต้นไอ้เจมันนั่งอยู่
ตั้มนั่งเหยียดขาหลังพิงกำแพงกำลังก้มหน้าลงคุยกับพี่เอ็ม
ส่วนพี่เอ็มก็กุมมือตั้มไว้บนหน้าอกตัวเอง สองคนหยอกล้อราวกับอยู่ในโลกส่วนตัว
แม้คนอื่นๆ จะไม่มีใครสนใจ แต่ก็ยังมีผมนี่ไงที่ยังคงมองไปที่มัน
บ้าดีชะมัด....
“ไอ้ห่าปริ๊น...แก้วกาแฟกู!”
แต่จู่ๆ ก็มีเสียงโวยวายดังขึ้น ทำให้ผมต้องละสายตาออกจากสองคนนั้นไปยังที่มาของเสียง
ก็เห็นเป็นไอ้แบ็คกระโดดเหยงๆ วิ่งไปหาผ้าขี้ริ้วมาเช็ดคราบน้ำสีน้ำตาลที่กำลังไหลเปื้อนกระจายเป็นวงกว้าง
แต่ที่ผมสนใจไม่ใช่ไอ้แบ็คหรือคราบกาแฟนั้น
ผมสนใจคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ตรงนั้นต่างหาก
“โทษที กูมองไม่เห็น” ไอ้ปริ๊นมันยืนมองไอ้แบ็ควิ่งไปมาด้วยสีหน้าเฉยชา
นิ่งสนิทจนคล้ายว่าจะไม่ได้สำนึกผิดสักเท่าไหร่
“ไอ้ห่ารีบลุกไปไหนวะ” ไอ้แบ็คยังคงบ่น ตอนนี้มันเช็ดสะอาดละเพราะมีไอ้นิววิ่งไปเอาผ้าขี้ริ้วจากห้องเก็บของมาให้
มึงมีสติดีนิวไม่งั้นไอ้แบ็คก็ยังวิ่งไปวิ่งมาอยู่แบบเดิม
ผมยังคงมองไปที่ไอ้ปริ๊นไม่วางตา
ผมแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมมันต้องทำหน้านิ่งขนาดนั้น และคงเป็นเพราะผมมองนานไปหน่อย
มันเลยรู้ตัวก่อนจะหันมามองตรงผม
“ว่า.............” และเป็นโอกาสที่ดีที่ผมจะได้เอ่ยทักมันเหมือนช่วงเช้า แต่ก็เหมือนเดจาวู
เพราะแค่พูดคำแรก ไอ้ปริ๊นก็หันหน้าหนีไปอีกทางทันที
“ขอโทษอีกที กูไปล่ะ” มันเมินผมแต่กลับไปพูดกับไอ้แบ็คเฉยเลย
มันพูดอะไรกับพวกไอ้เก่งที่นั่งอยู่ใกล้ๆ
ตรงนั้นอีกสองสามประโยคแล้วก็เดินออกจากห้องไป และทิ้งให้ผมนั่งอ้าปากค้างอยู่ตรงนี้อย่างงงๆ
เฮ้ย....ผมว่าไม่ใช่ละ
“พี่ตอง เป็นไรพี่
นั่งอ้าปากน่าเกลียด” ไอ้นิวครับมันถามขึ้น
ผมเลยได้สติรีบทำหน้าเป็นปกติ
“เปล่าๆ” ผมตอบปฏิเสธพร้อมกับโบกมือ
เหมือนคนทำความผิดแล้วรีบแก้ตัวเลยว่ะ ส่วนไอ้นิวก็ไม่ได้สนใจอะไรผมอีกแต่หันกลับไปแย่งไอ้แบ็คเล่นเกมส์แทน
ผมจึงมองไปที่ประตูอีกครั้ง
คือไอ้ปริ๊นมันหลบหน้าผมใช่ไหมวะ
ผมส่ายหัวพยายามจะไม่นึกถึง
แต่มันน่าหงุดหงิดจริงๆ มาทำให้กูบ้าบอแบบนี้ใช้ได้หรอวะไอ้เด็กดอย
และขณะที่ผมคิดอะไรเพลินๆ
ก็เผลอหันไปมองตรงที่ตั้มนั่งอยู่กับพี่เอ็ม
ตั้มมองมาที่ผมก่อนแล้วก่อนจะยิ้มให้ผมบางๆ เมื่อเห็นว่าผมมองตอบไป
ผมยิ้มกลับไปเช่นกัน.....
ตั้มยิ้มพร้อมกับชูสองนิ้วให้ผม คงหมายถึงสู้ๆ
เป็นท่าที่ตั้มชอบทำบ่อยๆ แต่จู่ๆ
คนที่นอนบนตักตั้มก็เอื้อมมาจับเอามือตั้มไปกุมไว้เหมือนคนหวงของ
พี่เอ็มหันหน้ามามองผมก่อนจะเป็นฝ่ายชูสองนิ้วให้ผมแทน
ตลกละ...
และสุดท้ายทั้งตั้มกับพี่เอ็มก็เข้าสู่โหมดโลกส่วนตัว
ผมละสายตาจากทั้งสองคนรวมถึงทุกคนในห้องที่กำลังทำกิจกรรมของตัวเอง
ผมตั้งใจจะกลับห้องไปพักผ่อน รอเย็นนี้ไปสนามเพื่อเซอร์ไพรส์วันเกิดไอ้ต้นทีเดียว
ผมคิดว่าผมคงจะผิดปกติ......
เพราะตอนนี้ผมมองตั้มกับพี่เอ็มโดยไม่เจ็บปวดเหมือนแต่ก่อนอีกแล้วน่ะสิ......
“ไอ้เจแม่งเจ้าวางแผน
งานวันเกิดผัวต้องทำให้ยิ่งใหญ่”
ผมยืนฟังกัปตันอุ้มมันบ่นอยู่ข้างๆ
ผมชำเลืองไปมองก็เห็นไอ้อุ้มมันนั่งไขว่ห้างให้พี่มุ้ยยืนเอากระดาษพัดให้
สบายไปสิมึง แต่มันนี่ถือไข่ 8ฟองเลยนะเยอะกว่าใครทั้งหมด
พวกผมมายืนแอบดูเหตุการณ์กันใกล้ๆ ต้องแอบไม่ให้ไอ้ต้นเห็นไม่งั้นแผนแตก
ในมือของพวกเราตอนนี้เต็มไปด้วยของกินทั้งไข่ดิบและผลไม้
เวลาทุ่มนิดๆ อากาศค่อนข้างร้อนอบอ้าวเพราะฝนตั้งเค้าแต่ไม่ตกลงมาสักที
มันเลยยิ่งส่งผลให้เหตุการณ์ในสนามยิ่งตึงเครียดและดูน่าเชื่อถือไปอีก
ก็แค่การแสดงของเมสซี่เจที่เล่นใหญ่แกล้งทำเป็นไม่พอใจที่พี่โชคเข้าไปต่อว่าไอ้ต้น
แผนก็คือให้นูรูลแกล้งปะทะบอลกับไอ้ต้นแรงๆ
แล้วแกล้งทำเป็นเจ็บหนัก ระดับนูรูลไม่ต้องมีเทคสองครับ
มันไฝว้กับไอ้ต้นที่ตั้งท่าจะเข้ามาแย่งลูกก่อนจะล้มลงไปอย่างแรง
ไอ้ต้นหน้าเสียเพราะไม่คิดว่านูรูลจะเจ็บจนน้ำตาไหลออกมา
เหตุการณ์ยิ่งชุลมุนเมื่อพี่โชคเข้าไปเคลียร์แต่ดันกล่าวหาว่าไอ้ต้นเล่นเกินกว่าเหตุ
ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ไอ้เบอร์13 มันอยู่ที่ไอ้เบอร์18 ต่างหาก
ไอ้เจมันตรงดิ่งเข้าไปโวยวายใส่พี่โชคว่าฟังความข้างเดียว
แถมทำท่าจะเข้าไปเอาเรื่องนูรูลอีก แสดงเหมือนว่ากูจะกางแขนปกป้องไอ้ต้นให้เต็มที่
จนตัวมันโดนด่าไปด้วย
เรื่องราวดูใหญ่โตเมื่อทุกคนในทีมดูจะไม่เข้าข้างไอ้เจเลยสักคน
ไอ้เจก็ประกาศกร้าวเลยว่า
‘กูไม่แคร์พวกมึงหรอกเว้ย’
ผลสุดท้ายคือไอ้ต้นทรุดลงร้องไห้ที่ทำให้ไอ้เจโดนด่าไปกับมัน
พยายามขอโทษทุกคนก็ไม่มีใครพูดอะไร
ไอ้เจก็แสดงเหมือนทำท่าทางฟัดเหวี่ยงได้สมจริงจนผมเกือบเชื่อว่าไม่ใช่แผนที่วางไว้
ถ้าไม่ติดว่าเค้กก้อนใหญ่ที่พี่โก้ถืออยู่ตอนนี้อ่ะนะ
“เจมึงพอเถอะ กูขอ กูผิดเอง” ไอ้ต้นพยายามเข้าไปกอดไอ้เจที่เตรียมพุ่งเข้าใส่นูรูล
ไอ้สัดนึกว่าดูหนังฉลอง บู๊ไปไหน ไอ้เตี้ยก็ใจถึงไม่ได้ดูความสูง
“มึงเป็นบ้าอะไรวะเจ” นูรูลก็แสดงดีไปอีก นั่งกุมขาข้างที่บอกว่าเจ็บ
ทุกคนในทีมนี่ยืนอยู่ข้างนูรูลทั้งนั้น
ฮา 5555555555
“เจ ฮืออ พอเถอะ กูผิดเอง” ไอ้ต้นร้องไห้หนักมากอ่ะครับ
น้ำตาก็ไหลมือก็คอยกอดไอ้เจเอาไว้ไม่ให้มันพุ่งไปใส่คนอื่น
“มึงไม่ผิดเว้ยต้น
ยังไงมึงก็ไม่ผิด” ไอ้เจหันไปพูดกับไอ้ต้นเสียงดัง
สีหน้าจริงจังกว่าตอนเล่นบอล
“ทำไมกูจะไม่ผิดวะ
กูทำให้นูรูลมันเจ็บนะเว้ย”
“ยังไงมึงก็ไม่ผิด!” พอไอ้เจพูดประโยคนี้ พี่โก้ก็ให้สัญญาณเรียกพวกผมไปยืนรวมกันใกล้ๆ
ทางเข้าสนาม พี่เย็นเป็นคนจุดเทียน ก่อนจะยืนรอ.....
“ทำไม กูผิดเจกูผิดเอง” ไอ้ต้นยังเถียงกับไอ้เจ
โดยไม่สังเกตเลยว่าตอนนี้ทุกคนในทีมเริ่มเดินเข้าไปล้อมมันไว้แล้ว
“มึงจะผิดได้ยังไง...ในเมื่อมึงเป็นเจ้าของวันเกิดอ่ะต้น
ฮู้วววววววววว” และไม่ทันให้ไอ้ต้นได้คิดอะไร
เสียงโห่ก็ดังไปทั่วสนามทันที
“วู้ววววว ไอ้ต้นนนนนน
ควายโดนหลอกแล้วโว้ยยยย”
นูรูลวิ่งเอาไข่ไปทุบใส่หัวเป็นคนแรก ก่อนที่คนอื่นๆ จะกรูกันเข้าไป
“แฮปปี้เบิ............” แล้วก็ถึงเวลาที่พวกผมได้ร้องเพลงอวยพรให้ไอ้ต้นสักที
ทีมชุดใหญ่รวมถึงพี่โก้แบกเค้กเดินเข้าไปในสนาม
จนไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้ามัน ไอ้ต้นเช็ดน้ำตาใหญ่ ชี้หน้าด่าทุกคนรวมทั้งไอ้เจด้วย
“ไอ้สัดเจ มึงแม่ง” ไอ้เจหัวเราะจนต้องกุมท้อง
“แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทู......ยูวววววว”
หลังจากเทียนดับก็กลายเป็นมหกรรมทุบไข่ผาผลไม้ทันที
ไอ้อุ้มนี่ตัวดีเลยไข่แปดใบ 55555
มันบอกว่าไอ้ต้นเป็นน้องรักมันต้องจัดให้กนักกว่าคนอื่น
แต่ใครก็คงไม่รักไอ้ต้นเท่าไอ้เจอีกแล้ว
แปะ!
“สัดเจ!!!”
ไอ้ต้นคำรามลั่นเมื่อโดนไอ้เจเอาเค้กไปโปะใส่เต็มๆ หน้า
ผมหัวเราะให้กับพวกมันที่กำลังวิ่งไหลเตะกัน
และตอนนี้ก็ไม่ใช่ไอ้ต้นคนเดียวแล้วที่เลอะเทอะ ผมว่าทั้งทีมครับ
ลามไปยันโค้ชด้วยซ้ำไม่มีใครรอด
“โอ๊ะ”
ผมเซไปด้านข้างเล็กน้อยเมื่อมีบางอย่างมากระแทกที่หลัง
ผมหันกลับไปมองก็เจอคนนั่งอยู่ที่พื้น
สาบานเถอะว่ามันเป็นฝ่ายมาชน แต่ทำไมคนที่กระเด็นจนไปกองที่พื้นกลับไม่ใช่ผมล่ะ
“ซุ่มซ่ามไหมมึง” ผมนั่งยองๆ ลงไปเอามือวางไว้บนเข่าพร้อมพูดแขวะ
ไอ้ปริ๊นมันหันหน้ามามองผมดวงตามันดูตกใจนิดหน่อยนะ
“...............” มันเงียบและทำท่าจะลุก
“เดี๋ยวดิ”
ผมร้องห้ามมันก็เลยยังนั่งที่เดิม
ผมจ้องหน้าปริ๊นโดยมีมันมองมาที่ผมเหมือนกัน
ผมหลุดยิ้มเมื่อสังเกตว่าผมของมันขาวโพลนไปด้วยแป้ง
ก็คงจะโดนสักคนแกล้งมาเลยทำให้มันวิ่งมาชนผมสินะ
“ขำอะไร”
มันถามไม่พอใจ
“มึงตลก ตอนนี้มึงตลก” ผมพูดแล้วก็ขำแรงขึ้น
“ชิ”
มันหงุดหงิดใส่ ก่อนจะเลื่อนมือขึ้นไปปัดฝุ่นแป้งบนหัวตัวเองออก
“ฮ่าๆๆ มานี่กูปัดให้” ผมขำก่อนจะเลื่อนไปดึงมือมันออกแล้วก็เป็นฝ่ายปัดแป้งพวกนั้นออกให้มัน
ส่วนไอ้ปริ๊นเองก็เกร็งตัวจนผมรู้สึกได้
แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรนะกลัวมันจะไม่พอใจผมอีก
แต่ตอนนี้ที่มันกำลังช้อนตาขึ้นมองผมนี่ดิ.....
กึก
“พอได้แล้วมั้ง” มันพูดเสียงนิ่ง ส่วนผมก็หยุดตามที่มันบอกก่อนจะชักมือกลับ
“จริงๆ แล้วมึงก็น่ารักดีนะ”
พูดจบก็เพิ่งมาสำนึกได้ว่าไม่สมควรพูด ไอ้ห่าตอง....มึงบ้าป่ะเนี่ย ผมแอบมองก็เห็นมันทำหน้าตกใจแวบนึงก่อนจะกลับไปเรียบเฉยเช่นเดิม
“งั้นมั้ง แต่คงไม่สู้บางคน”
มันบ่นพึมพำ
“อะไรนะ”
ผมถามอีกครั้งเมื่อได้ยินที่มันพูดเมื่อสักครู่นี้ไม่ชัด
“เปล่า ถอยไปไกลๆ ได้ละ จะลุก” เพราะผมนั่งใกล้จนเกือบเกยมันทำให้มันลุกไม่ได้
ผมมองท่าทางตัวเองก่อนจะยิ้มกว้าง
“แล้วถ้าไม่ลุกล่ะ” ผมถามกลับยิ้มๆ
“แน่ใจว่าไม่ลุก” มันถาม.... ผมยักไหล่
โปะ!!
“กินไข่ให้อร่อยละกัน” ไอ้ปริ๊นมันเอาไข่มาทุบใส่หัวผมเต็มๆ สองฟอง
ก่อนที่มันจะลุกแล้วเดินหนีไป....
ผมนั่งที่เดิม
หลับตาปล่อยให้ไข่มันไหลย้อยลงมาตามขมับยาวไปจนถึงลำคอ
แสบจริงๆ นะมึง.....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น