*เหตุการณ์หลังจากที่หนีเที่ยว*
Footballer 1.5
BAS
P*BAS PA
‘บาสเหมือนจะไม่ค่อยสบาย’
“นี่ครับลุงค่ารถ
ขอบคุณมากนะครับที่ให้พวกผมรบกวน”
ผมยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้คุณลุงคนขับรถหลังจากที่มาจอดส่งผมกับบาสที่กิเลนวัลเลย์
คุณลุงใจดีมากครับตอนแรกบอกว่าจะไม่รับเงินแต่ผมไม่ยอม นี่มันดึกแล้วจะรบกวนฟรีๆ
ได้ยังไง
“ตั้งใจซ้อมนะไอ้หนุ่ม
ลุงจะรอดูในโทรทัศน์” ลุงยิ้มให้ ฟันหน้าหายไปสองซี่
แต่คุณลุงก็ยังดูใจดีอยู่ดี
ผมโบกมือให้ยืนส่งจนท้ายรถของลุงไปไกลจนลับสายตา
ผมหันกลับมาหาคนที่ยืนก้มหน้าอยู่ด้านหลัง มันนั่งเงียบมาตลอดทางเพราะว่ามันหลับไง
ผมเพิ่งปลุกตื่นตอนลงรถมันงอแงนิดหน่อย
“ง่วงไหม” ผมถามเพราะเข้าใจว่าบาสยังง่วงอยู่ ยกนาฬิกาที่ข้อมือขึ้นมาดู อืมมจะตีสองแล้วปกติบาสมันไม่นอนดึกขนาดนี้
“อย่าโกรธบาสนะ” ผมขมวดคิ้ว
ขาที่กำลังจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อพามันกลับบ้านพักก็ต้องหยุดชะงัก....
โกรธอะไร....
“กูไม่ได้โกรธนิ
อย่าคิดมาก”
ผมยื่นมือไปลูบหัวเพื่อให้มันเลิกทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ แต่ผิดคาด...
“เนี่ยๆ มึงโกรธกูบาสมึงโกรธ
ประชดใช่ไหม ขอโทษๆ”
มันวิ่งเข้ามาเกาะแขนขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่
จนตอนนี้ผมเริ่มสับสนแล้วว่าผมต้องโกรธมันจริงๆ ใช่ไหม
เรื่องมันก็ไม่มีอะไรคงรู้กันอยู่แล้วว่าผมกับมันไปไหนมาทำไมถึงมากลับแคมป์เอาป่านนี้
ครับผมไปรับไอ้บาสมาจากสถานบันเทิงในตัวเมือง ไปกันเยอะเลยทั้งแกงค์เขานั่นแหละ
ตัวแม่นำทีมคือพี่อุ้ม บรรดาๆ ผัวๆ เลยรีบไปตามแต่ละคนนี่โมโหกันไปทั้งนั้น
ยกเว้นผมนะ
ผมไม่โกรธมันเลยเพราะรู้ว่ามันไปเที่ยวเพราะอะไร....ผมรู้ว่าบาสมันแยกแยะได้และมันคงไม่นอกใจ
อืมมม ถ้าจะโกรธคงเป็นเรื่องทำผิดกฏของพี่โก้มากกว่า
แต่ก็ไม่คิดอะไรมากถ้าโดนจับได้มันก็โดนลงโทษ นั่นคือสิ่งที่มันต้องได้รับอยู่แล้ว
แต่นี่มันมาร้องขอโทษเหมือนผมโกรธจะเป็นจะตายแบบนี้ทำไม....555
“ไม่ได้โกรธจริงๆ” ผมยังยืนยันกระต่ายขาเดียว แต่ไอ้เด็กงอแงมันกลับไม่เชื่อ
“มึงโกรธกู
ต่อไปจะไม่หนีเที่ยวอีกแล้วนะ” มันเดินเข้ามากอดผมไว้
ก่อนจะรู้สึกว่ามันกำลังร้องไห้
............ผมไม่เคยอยากให้มันร้องไห้เลยนะ
“กลับบ้านก่อนปะ” ผมพามันเดินกลับบ้านพัก
ตลอดทางมันก็ก้มหน้าก้มตาร้องไห้โดยไร้เสียงสะอื้น
ผมจับมือมันไว้แน่นประสานกันให้รู้ว่าผมยังอยู่กับมัน
ปกติไอ้บาสมันไม่เป็นแบบนี้นะ หรือว่ามันเมาเลยงอแงเป็นพิเศษ หรือว่าง่วง
หรือมันจะไม่สบายจริงๆ
วะ
“……………”
“ตัวอุ่นๆ
แต่ไม่เป็นอะไรมากหรอก” อังหน้าผากมันไม่ถึงกับตัวร้อน
แค่พออุ่นๆ
คงเพราะช่วงนี้โดนฝนบ่อยแต่คิดว่าไม่น่าเกี่ยวกับเรื่องที่มันคิดว่าผมโกรธจนมาร้องขอโทษๆ
แบบนี้
จูงมือมันเดินเข้าไปในบ้านเดินผ่านส่วนกลางที่เป็นห้องนั่งเล่นเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของผมกับมัน
แอร์เย็นๆ ปะทะตัวทำให้ไอ้บาสมันตัวสั่นขนมันลุก
มือที่ผมจับอยู่ยังเกิดอาการจนผมรู้สึกได้ ฮ่าๆๆ
มันเหมือนตัวเม่นกำลังจะยิงหนามแหลมๆ
“จะอาบน้ำไหม” ผมให้มันนั่งลงบนเตียง ก่อนผมจะนั่งยองๆ ลงตรงหน้ามัน
มันก้มลงมามองผมที่นั่งอยู่ต่ำกว่า
บาสของผมหยุดร้องไห้แล้วแต่ตาแดงๆ มันเบะปากก่อนจะพูดขึ้น
“หายโกรธยัง” ผมหลุดขำ มันยังคงสงสัยกับคำถามเดิมนี่สินะ
“บอกไงว่าไม่โกรธ
มึงเป็นผู้ชายถ้าอยากเที่ยวบ้างก็ไม่แปลก” ผมพูดตอบยิ้มๆ
แต่ไอ้บาสมันยังทำหน้ามู่ทู่ไม่หาย
“ไม่ได้ประชดใช่ไหม” อยากตีหัวตัวเองแรงๆ ไม่กล้าตีหัวมันไงกลัวมันเจ็บ
ทำไมถึงคิดว่าผมประชดล่ะวะ คบกันมาเคยไหมสักครั้ง มีแต่มันนั่นแหละขี้โวยวาย
“ฟังกูนะบาส กูไม่ได้โกรธกูออกจะขำด้วยซ้ำที่มึงหลงกลพี่อุ้ม
มึงไปกันตั้งเยอะกูไม่โกรธหรอก แต่กูแค่กลัวมึงโดนพี่โก้ว่าก็แค่นั้น” ยื่นมือขึ้นไปลูบหัวมันเบาๆ แบบที่มันชอบ
บาสแนบหัวลงกับมือของผม
มันหลับตาพริ้มที่ขนตามันยังเปียกๆ น้ำตาอยู่เลย จะร้องทำไมวะไอ้อ้วน ยังไม่ได้โกรธเลย
“ถ้าโกรธมึงต้องบอกกูนะ
ห้ามประชดกูไม่ชอบเลย” มันพูดเสียงอ่อย
ผมอมยิ้มก่อนจะพยักหน้าให้
เลื่อนมือที่ลูบผมมาจับมือมันไว้ทั้งสองข้างแทน บีบมือมันเบาๆ
“เอาจริงๆ
กูเคยโกรธมึงไหม” ผมถาม มันทำหน้านึกอยู่นานไอ้ผมก็รอฟัง
“เคยนะ
ตอนกูไม่สบายเข้าโรงพยาบาลไง” มันก้มลงมาตอบเมื่อนึกได้
ผมร้องอ๋อในใจ ผมเคยโกรธมันจริงๆ นั่นแหละ
สาเหตุคืออะไรรู้ไหมครับ
มันกินเยอะและกินของไม่สะอาดทำให้อาหารเป็นพิษ ทั้งๆ ที่เตือนแล้วห้ามแล้วก็ไม่ฟัง
ลับหลังผมมันก็กินจนหมด เห็นคนอื่นกินก็อยากกินบ้าง
แล้วคนไม่มีภูมิต้านทานอย่างมันจะทนไหวได้ยังไง
ผลคือต้องหามส่งโรงพยาบาลตอนตีหนึ่ง เพราะท้องเสียอย่างหนัก
พอผมทราบสาเหตุก็โกรธไม่พูดกับมันไปสองวัน
ไปเฝ้านะ ดูแลเหมือนเดิมเพียงแต่ไม่นั่งลูบหัวลูบมือมันเหมือนปกติ
มันก็รู้ร้องไห้ใหญ่เลยจนผมใจอ่อน
นั่นเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่ผมโกรธไอ้บาส
พอมาครั้งนี้มันทำผิดก็กลัวผมจะโกรธล่ะมั้งเลยง้อผม ทั้งๆ
ที่ผมไม่ได้โกรธอะไรมันเลยสักนิด
“งั้นก็อย่าดื้อ
ต้องฟังกูเข้าใจไหม” มันพยักหน้าหงึกๆ
แต่ไม่รู้ว่ามันจะฟังไหมนะ มันดื้อจะตาย
“สรุปแล้วมึงไม่โกรธกูใช่ไหม”
“เฮ้ออออ” ผมถอนหายใจเลยเมื่อมันยังถามคำถามเดิมกับผม แต่ไม่ได้รำคาญมันหรอกนะ
ปลงซะมากกว่าสรุปแล้วมันต้องการคำตอบอะไรออกจากปากผมกันแน่วะครับ
“แล้วถ้ากูโกรธมึงจะทำยังไง” ในเมื่อปฏิเสธแล้วมันไม่เชื่อก็ยอมรับมันซะเลย
ไอ้บาสทำตาโต
เมื่อผมถามออกไปแบบนั้น ปากเบะอีก ตาก็เริ่มแดง สรุปคือ
ผมต้องโกรธหรือไม่ต้องโกรธมันถึงจะกลับมาเป็นปกติ
“เบะปากทำไม” ผมยื่นนิ้วขึ้นไปเขี่ยปากมันเล่น
“โกรธกูจริงด้วย
อย่าโกรธเลยกูขอโทษแล้วไง” ผมยกยิ้มมุมปาก เออ....
นานเท่าไหร่แล้วนะ.......ที่เราไม่ได้
‘รัก’ กันเลย
“ทำอย่างอื่นให้กูหายโกรธสิ” ผมพูด มันจ้องหน้าเหมือนไม่รู้ว่าต้องทำอะไร
จุ๊บ
มันนั่งคิดอยู่นานก่อนจะก้มหน้าลงมาจูบเข้าที่แก้มของผม
ผมยิ้มให้ชอบใจนะ แต่ตอนนี้มันต้องการมากกว่านั้น แค่หอมแก้มมันไม่พอ
“แค่นี้เองเหรอ
มันไม่พอนะ” ผมพูดพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
ก่อนจะค่อยๆ ผลักไอ้บาสให้นอนราบไปกับเตียงนอนโดยมีผมตามลงไปนอนทับอยู่บนตัวมันอีกที
มองจมูกแดงๆ
ของมันแล้วก็อดไม่ได้ที่จะส่งจมูกไปคลอเคลีย มันชอบทำหน้าน่ารักให้ผมตกหลุมรัก
คบกันมาผมตกหลุมรักมันทุกวัน.....
“ให้ทำยังไง” มันถามในขณะที่ผมสอดมือเข้าใต้เสื้อยืดที่มันใส่ ไล้วนไปมาเบาๆ
ที่รอบสะดือจนท้องมันหดเกร็ง
“ทำให้กูพอใจสิ
ทำในสิ่งที่กูเคยสอนไป”
ผมจ้องหน้าเมื่อขอในสิ่งที่อยากให้มันทำ
มันนิ่งอยู่นานก่อนจะพยักหน้าเบาๆ เป็นอันว่าตกลง ผมอมยิ้มน้อยๆ
ก่อนจะหุบยิ้มแทบไม่ทันเมื่อมันถามในสิ่งที่ไม่น่าถามกับผม
“ต้องให้กูใส่เข้าไปในตัวมึงด้วยไหม”
ไอ้อ้วน!!
“มึงจูนสมองใหม่เดี๋ยวนี้บาส
หน้าที่นั้นกูทำคนเดียวพอ” ทั้งขำทั้งตกใจ
นึกไม่ออกถ้ามันต้องเป็นฝ่ายรุกเข้ามาในตัวผม
ชิบหายไง!
มันพยักหน้าก่อนจะดันตัวขึ้นถอดเสื้อผมออกจากตัว
ผมยอมให้มันทำ วันนี้จะเป็นฝ่ายอยู่เฉยๆ อยากรู้ว่ามันทำได้ดีแค่ไหน
เพราะโดยปกติบทรักของเราไม่ได้หวือหวาอะไรอยู่แล้ว แค่รักกันทุกวันก็พอ
“มึงจะนอนทับตัวกูแบบนี้เหรอ” มันเอียงคอถาม ผมหลุดขำแต่ก็ยอมย้ายตัวเองขึ้นไปนอนบนที่นอนดีๆ
ผมนอนเอาหมอนดันหลังไว้หนึ่งใบ
กึ่งนั่งกึ่งนอนประมาณนั้นด้านบนของผมไม่มีเสื้อแล้ว
นอนมองไอ้บาสที่ยืนบิดอยู่ข้างตัว ไม่นานมันก็ค่อยๆ
ปลดเสื้อผ้าออกโดยเหลือชั้นในไว้ตัวเดียว
“ทำไมไม่ถอดให้หมด” ผมถามในขณะที่มันปีนขึ้นมาบนเตียง
“รู้สึกอายๆ
ยังไงไม่รู้” มึงเพิ่งรู้สึกเหรออ้วน
“ให้กูถอดเป็นเพื่อนไหม” ผมไม่อายอยู่แล้ว ก็ถ้าจะต้องถอดก็ได้ไม่มีปัญหา
“เดี๋ยวกูถอดให้” มันพูดสวนขึ้นทันควัน
มันขยับตัวนั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ ผม ค่อยๆ
ลงมือปลดตะขอกางเกงยีนส์ มือมันดูเก้ๆ กังๆ
สีหน้าดูมุ่งมั่นเหมือนกำลังทำข้อสอบแอดมิชชั่น ผมนอนเอามือหนุนหัว มองการกระทำของมันอย่างชอบใจ
“ยกตัวหน่อย”
มันหันมาพูดกับผมเมื่อกาเกงผมติดอยู่ตรงสะโพก
ผมยกช่วงล่างขึ้นเพื่อให้มันดึงกางเกงออกไปให้พ้นขาได้ง่ายขึ้น
มันจัดการชิ้นนอกก็ตามด้วยชิ้นใน แอบเห็นมันกลืนน้ำลายลงคอตอนที่มือค่อยๆ
จับตรงขอบชั้นใจก่อนจะรูดมันลงช้าๆ ส่วนกลางของผมขยายพอสมควรแต่ยังไม่สุดคิดว่าน่าจะใหญ่ได้มากกว่านี้
“ใหญ่จัง”
มันพูดก่อนจะก้มมองของตัวเองที่ห่อตัวอยู่ในชั้นใน ผมนี่ขำขึ้นมาทันที
“มึงจะใหญ่ไปทำไม ยังไงก็ไม่ได้ใช้” ผมพูดเรื่องจริง
ชาตินี้อย่าหวังว่ามันจะได้เอาไปใช้กับใครอีกตราบเท่าที่ผมยังอยู่ตรงนี้ อยู่กับมัน
“เผื่อใช้กับมึงไง” ผมรีบส่ายหน้า ไม่มีวันซะหรอกมึงอย่าหวัง
“เร็วเข้า กูอยากแล้วมัวแต่พูด”
ผมขยับขาออกกว้างเพื่อให้ไอ้บาสแทรกตัวมาอยู่ตรงกลาง
ไอ้บาสรู้หน้าที่ดีมันค่อยๆ คลานมาก่อนจะมานั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าผม
“จำได้ไหมที่กูเคยสอนไป” มันพยักหน้าแทนคำตอบ ก่อนจะเริ่มลงมือ
“ปกรณ์ อื้อออออ”
By NanZnn
ขออ่านแบบเต็มไม่คัทได้ที่ไลน์ Line ID : chjkkvdds
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น