*เหตุการณ์หลังจากที่หนีเที่ยว*
Footballer
1.2
MUI*AUM ❤
‘พี่มุ้ย
อุ้มคิดถึงพี่พอดีเลย เนี่ยอุ้มง๊วงง่วง’
‘เหรออุ้ม
งั้นไปพี่จะพาไปปลุกที่ห้อง’
“พี่มุ้ยยยยยย” ผมเดินไปเรื่อยๆ จนถึงห้องพัก
ไอ้เด็กเซาะกราวที่วิ่งตามหลังผมมาก็เรียกชื่อผมไม่หยุด
คงเป็นเพราะผมไม่ยอมตอบอะไรมันเลยมั้ง
แต่ก็สมควรแล้วไม่ใช่หรือไง ในเมื่อไอ้อุ้มมันหนีเที่ยว....
ผมไปพามันกลับมาโดยจ้างรถของชาวบ้านแถวๆ นั้นให้ขับพาไป ไปกันทั้งแก๊งค์
ก็พอรู้ว่าพวกมันจะไปไหนกัน
แต่เชื่อไหมตอนที่ผมเห็นอุ้มมันอยู่กับผู้หญิงนุ่งสั้นคนนั้นผมอยากจะเข้าไปกระชากมันมาเขย่าๆ
ให้หายโมโห แต่ผมก็ไม่ได้ทำ เพราะผมรู้ว่าอุ้มมันไม่ได้คิดอะไรหรอก
ที่มันทำแบบนี้ก็เป็นเพราะ......
“พี่มุ้ยหึงใช่ไหม
ตอบสิหึงอุ้มใช่ไหมมมมม” มันยังส่งเสียงดังไม่หยุด
และยังคงเดินตามผมเรื่อยๆ
ผมรู้ตั้งแต่ตอนที่ปรากฏตัวให้มันเห็นแล้ว
มันตกใจก็จริงแต่แค่แปบเดียวเท่านั้นจากที่มันแกล้งหลับก็ลืมตาตื่นขึ้นมายิ้มหวานใส่ผม
สีหน้ามันดูร่าเริงเหมือนกิ้งก่าได้ทอง
ไอ้อุ้มมันยิ้มแป้นมาตลอดทางที่กลับแคมป์
พูดกรอกหูอยู่นั้นว่าดีใจจังที่ผมหึง
ผมดูเป็นคนไม่แสดงออกขนาดนั้นเลยหรือไง?
มันถึงต้องหาวิธีทำให้ผมหึงอยู่ตลอดเวลา....
“เงียบๆ อุ้ม
คนอื่นเขานอนกันหมดแล้ว” ผมหันมาปรามพูดด้วยน้ำเสียงนิ้งๆ
มันดูจะตกใจนิดหน่อยที่เห็นผมหันไปพูดกับมันด้วยสีหน้าท่าทางแบบนี้
ผมไม่มองหน้ามันนานรีบหันหน้ากลับไม่อย่างนั้นได้แพ้หน้ากลมๆ ของมันแน่ๆ
ไอ้หน้ายิ้มๆ
ที่ค่อยๆ สลดลงมันน่าสงสารน้อยที่ไหน
“ขอโทษนะ” ไอ้อุ้มมันพูดเสียงเบาตอนที่ผมกำลังจะเปิดประตูเข้าบ้านพัก
ผมทำเป็นไม่สนใจ พอเปิดประตูได้ก็เดินเข้าไปเลยไม่รอปิดประตูให้มันเหมือนทุกที
ผมคิดว่าผมต้องยอมแข็งใส่มันบ้าง ไม่อย่างนั้นมันก็จะเอาแต่ใจไปเรื่อยๆ
หรือจะพูดให้ถูกนิสัยของไอ้อุ้มไม่ได้เอาแต่ใจหรือขี้งอนอะไรมากมาย
เพียงแต่มันชอบเรียกร้องความสนใจจากผมบ่อยๆ มากกว่า
และแต่ละวิธีที่มันทำก็ทำให้ผมลมแทบจับอยู่บ่อยๆ
อย่างเช่นการหนีเที่ยวครั้งนี้
ผมรู้ดีว่าเป็นแผนของมัน....
“พี่มุ้ย...” มันเรียกชื่อตอนที่ผมเดินผ่านหน้ามันไปเข้าห้องน้ำ ผมทำเป็นไม่ได้ยินทั้งๆ
ที่ได้ยินนั่นแหละ มันอึ้งๆ แต่ก็ได้แต่ยืนมองผมเดินผ่านไป
เงียบ....
คือสิ่งที่ผมกำลังแสดงให้มันเห็น
เพราะถ้าเป็นทุกครั้งเวลามันทำผมโกรธมันก็จะมาส่งเสียงเรียกพี่มุ้ยๆ อยู่ข้างๆ
แค่นั้นผมก็หายโกรธแล้วนะเอาตามจริง ผมโกรธมันได้ไม่นานหรอก
ไอ้อุ้มไม่ใช่บุคคลที่ใครจะโกรธมันได้
โดยเฉพาะธีรศิลป์คนนี้
และตอนนี้ผมก็ไม่ได้โกรธแล้ว เพียงแต่ว่าผมต้องดัดนิสัย
เพราะครั้งนี้ไม่ได้มีแค่มันคนเดียว แต่มันดันเอาคนอื่นมาร่วมทำผิดไปด้วย
ไอ้อุ้มมันโตสุดแต่มันยังทำอะไรเป็นเด็กๆ เพราะฉะนั้นผมต้องจัดการ
แกร๊ก
ผมเปิดประตูห้องน้ำหลังจากใช้เวลาไปร่วมยี่สิบนาทีในการชำระร่างกาย
กำลังจะก้าวข้ามประตูก็ต้องแปลกใจนิดหน่อยที่ไฟในห้องมืดสนิท แม้แต่ไฟหัวเตียงก็ไม่เปิดไว้
ผมเปิดประตูห้องน้ำค้างไว้ให้แสงด้านในส่องสว่างออกมา
ผมไม่เปิดไฟหรอกก็ถ้าไอ้อุ้มมันจะปิดผมก็จะไม่เปิด
แอบมองตรงไปที่เตียงก็ใจชื้นอย่างน้อยไอ้อุ้มก็ยังนอนอยู่บนนั้นไม่ได้หนีหายออกไปข้างนอกอย่างที่กลัว
ฟุบ!
หลังจากใส่กางกางนอนเรียบร้อยก็ก้าวขึ้นเตียงฝั่งที่ไอ้อุ้มมันเว้นที่ไว้ให้
หันมองก้อนในผ้าห่มก็ได้แต่ส่ายหัว
อุ้มมันเอาผ้าห่มคลุมโปงและน่าจะนอนหันหลังดูจากทิศทาง
มันกำลังงอนผมเหรอ?
“ฮึกๆ ฮึก”
ไม่ทันจะได้หลับสนิทเสียงสะอื้นก็ลอยมาเข้าหู ผมลืมตาตื่นแม้จะง่วงมากขนาดไหนก็ตาม
มองไอ้อุ้มที่ซุกตัวในผ้าห่มผ่านความมืด
“ฮืออออ” แล้วมันก็ร้องหนักกว่าเดิมจนก้อนผ้าห่มนั้นสั่นไหวน้อยๆ
ผมลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ตกใจเหมือนกันที่มันร้องไห้
คบกันมาไอ้อุ้มไม่เคยร้องได้เพราะผม...จะมีก็แค่ครั้งเดียว
คือตอนที่ผมขอมันเป็นแฟน....
“ลุกมาคุยดีๆ อุ้ม”
ผมพูด เริ่มทำตัวไม่ถูกเหมือนกันไม่เคยเจอมันร้องไห้ขนาดนี้
มันยังต่อต้านด้วยการไม่ทำตาม
มันยังคงนอนขดตัวอยู่ในก้อนผ้าห่มนั้นแล้วเดินหน้าร้องไห้ต่อไป
“อุ้ม....” เรียกมันอีกรอบ คราวนี้ได้ผลนะ
มันยอมตวัดผ้าห่มออกจากช่วงบนก่อนจะพลิกตัวหันกลับมามองผมด้วยน้ำตานองหน้า
ที่ยอมน่าจะหายใจไม่ออกนะถ้าให้ผมเดา
“พี่ม....ฮึก...มุ้ย”
มันเบะปากเรียกชื่อผม ทำไมมันชอบเรียกชื่อผมจังวะ
“เลิกร้องมึงไม่ใช่เด็ก”
ผมยังนั่งพิงหัวเตียงมองไปที่มัน
มันก็นั่งร้องไห้เบะปากจนหน้าที่เบี้ยวไปหมด
แสงจากข้างนอกบวกกับแสงจากห้องน้ำทำให้ผมเริ่มมองเห็นไอ้อุ้มได้ชัดขึ้น
ตอนนี้ตามันแดงแล้วน่าจะร้องไห้ตั้งแต่ผมเข้าไปอาบน้ำแล้วล่ะแต่เก็บเสียงไม่ให้ได้ยิน
“พี่มุ้ยไม่รัก.....”
“กูเนี่ยนะ” ผมถามพร้อมชี้นิ้วเข้าหาตัว มันพยักหน้าลงอย่างไวจนคอแทบหัก
“ถ้ากูไม่รักมึงจะให้กูไปรักหมาเหรอ”
ผมถาม ไอ้อุ้มมันก็ค่อยๆ เช็ดน้ำตาแล้วจ้องมาที่ผม
“พี่มุ้ยไม่เคยเมินอุ้มแบบนี้
อุ้มถามก็ไม่ตอบ เรียกก็ไม่หัน คุยด้วยก็ไม่สนใจ” มันสาธยายมาล้านแปดเหตุผล
ผมเชื่อแล้วว่าเพศแม่มักจะคิดเยอะ โดยเฉพาะคิดเรื่องแฟนตัวเองนอกใจเนี่ย
“กูกำลังลงโทษมึงต่างหากอุ้ม
มึงผิดนะรู้ตัวไหมเนี่ย”
ผมพยายามบังคับเสียงไม่ให้เสียงดังจนมันคิดมากอีกรอบ
มันก้มหน้าสลดแล้วล่ะ จริงๆ ผมว่ามันรู้แหละว่าตัวเองผิด
แต่มันคงเสียใจที่ผมไม่สนใจมัน เลยคิดว่าผมไม่รักมันแล้ว
มึงโง่เหรออุ้ม...
“ขอโทษ
พี่มุ้ยอย่าโกรธอุ้มเลยนะ” มันเปลี่ยนท่าจากนั่งอยู่ก็คลานมาใกล้ๆ
ผม ยื่นหน้าเข้าใกล้ๆ กูว่าไม่ใช่ละ
“มึงก็รู้กูโกรธมึงได้นานซะที่ไหน
แต่ถ้าครั้งต่อไปมึงยังทำอะไรไม่คิดอีก กูจะไม่คุยกับมึงจริงๆ” ผมยื่นนิ้วไปจิ้มหน้าผากมันจนมันหงายหลัง
ไอ้อุ้มยิ้มแล้ว
มันลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆ ลุกขึ้นนั่งดีๆ แล้วมองมาที่ผม
“พี่มุ้ยลงโทษอุ้มอย่างอื่นไม่ได้เหรอ”
ถามแล้วทำไมต้องขยิบตา
ผมหลุดขำทันทีเมื่อรู้ดีว่าความหมายที่แฝงมาในประโยคนั้นคืออะไร
“อยากให้ทำอะไรไหนบอกสิ”
ผมนั่งกอดอกจ้องหน้ามันนิ่งๆ
ผิดกับอีกคนที่ยิ้มร่าเลยตอนผมถามคำถามนี้ออกไป
“อยากให้ทำแบบนี้......”
มันพูดเสียงพร่าพร้อมทั้งยื่นมาลูบแผ่นอกเปลือยของผม
ผมก้มมองมือมันที่ลูบไปทั่วแผ่นอกและตอนนี้กำลังเลื่อนต่ำไปถึงกล้ามหน้าท้องแล้ว
เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นไอ้อุ้มยิ้มให้
“กูว่าถ้าทำแบบนี้มันจะไม่ใช่การลงโทษ
แต่เป็นการให้รางวัลมึงมากกว่า” ผมบอกมัน
ส่วนไอ้อุ้มยู่ปากใส่มันคงรู้แหละครับว่าผมหลอกด่า
“แล้วจะให้ไหมรางวัลน่ะ”
มันถามพร้อมกับลูบลงต่ำกว่านั้น
นิ้วมือมันเกี่ยวอยู่ที่ขอบกางเกงของผมเหมือนรอแค่ให้ผมตอบตกลงก็พร้อมจะเดินหน้าต่อทันที
แล้วคิดว่าคำตอบผมจะเป็นยังไง
“แน่นอนอยู่แล้ว”
จวฟฟ
“อื้อออ” มันส่งเสียงอย่างพึงพอใจ
“อื้อออ แฮ่กๆ”
“ทำไมมึงชอบยั่ววะอุ้ม”
ผมถามตอนปล่อยให้ริมฝีปากมันเป็นอิสระ
มันหอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดเต็มที่
มันจ้องหน้าผม
ตามันเยิ้มหวานเหมือนน้ำเชื่อม มันแลบลิ้นเลียเลียริมฝีปากรอบๆ อย่างตั้งใจ
และสุดท้ายมันก็คลานมาใกล้ก่อนจะปีนขึ้นมานั่งคร่อมบนตักของผมโดยหันหน้าเข้าหากัน
“เพราะเป็นพี่ผมเลยอยากยั่ว....”
มันพูดสั้นๆ ก่อนจะค่อยๆ
เลื่อนมือไปลูบไล้ส่วนอ่อนไหวภายใต้กางเกงนอนของผม
“มึงมีแววว่าจะไม่ได้นอนสูงมากเลยนะอุ้ม”
ผมบอกตอนที่มันกำลังพยายามดึงกางเกงผมให้หลุดออกจากขา
โดยมีผมให้ความช่วยเหลือด้วยการยกสะโพกขึ้นเล็กน้อยพอให้มันถอดกางเกงออกไปได้
“นั่นแหละคือสิ่งที่อุ้มต้องการ”
มันกระตุกร่างถี่ๆ
หลังจากที่ยกแรกผ่านไป มันอ้าปากกอบเอาอากาศเข้าปอดอย่างเร่งด่วน
“พักไหม” ผมถาม ก้มลงไปจูบมันที่หน้าผาก
“พักได้ไง
ผมต้องเก็บแต้มไว้เยอะๆ” มันกระชับขาที่รอบเอวผมแน่นขึ้น
อะไรๆ ที่ยังค้างอยู่ข้างในก็เริ่มขยายใหญ่อีกรอบ
“เหมือนนี่จะเป็นการลงโทษที่ดูมึงไม่ค่อยสำนึกเลยนะอุ้ม”
“สำนึกสิ
เนี่ยสำนึกที่สุดแล้ว”
“เหรอ...งั้นคนผิดที่สำนึกแล้วอย่างมึงก็ช่วยทำต่อละกันนะ”
ผมพูดจบก็อุ้มมันขึ้นมาทั้งตัว มันผวากอดผมแน่นอย่างตกใจ
“อ๊ะ!”
ผมพลิกตัวเองกลับมานั่งพิงหัวเตียงอีกครั้งโดยมีมันนั่งซ้อนอยู่บนตัก
“อื้ออ ลึกจริงๆ”
มันเกาะไหล่ผม
ผมวางมือไว้ที่เอวคอดของมัน เริ่มต้นกิจกรรมครั้งใหม่
และไม่นานไอ้อุ้มก็เป็นคนดำเนินเกมส์นี้เอง
ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่านี่เรียกว่าบทลงโทษไหม
เพราะคนผิดดูจะชอบใจเสียเหลือเกิน...
“อ๊า....พี่มุ้ย...ลึกอีก”
By NanZnn ❤
TBC........KONG*TANG NC
ขออ่านแบบเต็มไม่คัทได้ที่ไลน์ Line ID : chjkkvdds
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น