SF - TONJAY :: ONE LOVE
‘เจนี่ต้น นักเตะคนใหม่ของทีม อายุเท่าๆ กัน ยังไงก็สนิทๆ กันไว้’
‘เฮ้ย ไอ้หน้าเต่า
กูแก่กว่าเรียกกูพี่นะโอเค๊?’
‘กูไม่เรียกคนเตี้ยกว่าว่าพี่หรอก’
‘ไอ้สัด เจ็บปวด’
“ขาหายดียังเจ” ผมเงยหน้ามองคนถาม พี่อ้นครับเหงื่อเต็มหน้าเลยน่าจะเพิ่งไปฟิตเนสมา
“เดินได้ปกติพี่
แต่ยังวิ่งไม่ได้” ผมตอบ พี่อ้นหัวเราะใหญ่
“ถึงว่าทีมเราตอนนี้เลยดูไม่ค่อยวุ่นวาย
5555” หลอกด่ากูป่ะเนี่ย
“พี่อ้นพูดถูกใจ5555
นั่นคือสิ่งที่อยู่ในใจทุกคนในทีมรู้ป่ะเจ” พี่กอล์ฟเสริมขึ้นมาครับ
เออได้ทีเอากันใหญ่ เชิญอยากว่าอะไรกูก็เชิญ กูไม่แคร์เว้ย
ผมโป้งทุกคนในทีม
งอนมากแต่ไม่มีใครง้อ ไม่ว่าใครก็หัวเราะเยาะผม อะไรวะ นี่กูงอนนะ.....
ก็ถ้ามันยังอยู่........
มันจะไม่ปล่อยให้ผมงอนนานแบบนี้
คิดถึงมึงจังเลยต้น....
‘กูต้องย้ายไปบุรีรัมย์นะ
สัญญาแลกตัวกับพี่กอล์ฟ’
‘มึงจะกลับมาหากูอีกไหม’
‘กูตอบไม่ได้
ขอโทษที่ไม่ได้อยู่กับมึงตลอดไปอย่างที่เคยสัญญา’
‘อย่าพาเศร้าดิ
ไอ้ห่า...ไปนู่นก็ตั้งใจซ้อมอย่าให้เขาไล่กลับมาละกัน’
‘เออ ดูแลตัวเองดีๆ’
ตอนนี้นั่งอยู่ในห้อง
เปิดทีวีไว้แต่ไม่ได้ดู เพราะมีแขกมาเยี่ยมถึงห้อง
หอบขนมมาเยอะแยะแต่ไม่ได้เอามาให้ผม เอามากินเอง
“นัดต่อไปเจอบุรีรัมย์ไปเชียร์ไหมเจ” พี่บาสถามผมในขณะที่ในมือก็ถือแซนวิสชิ้นโต
ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ไม่เคยขาดของกิน
“ไม่รู้ดิพี่....” ปากพูดไปอย่างนั้นแหละ แต่เตรียมจัดกระเป๋าเรียบร้อย
“แน่ใจ
กูเห็นไอ้ต้นชวนมึงผ่านสื่อเลยนิ จะไม่ไปจริงอ่ะ”
รู้ทันกูกันจังเลยวะ อะไรเนี่ย
“มันชวนผ่านสื่อ
อาจจะเสแสร้งก็ได้ แล้วผมจะไปทำไม” ไงล่ะ สะดิ้งกว่ากูก็อ็อฟ
ปองศักดิ์แล้ว
พี่บาสมองผมด้วยสายตาล้อเลียน
ประมาณว่าไอ้ห่า ตอแหล กูไม่เชื่อมึงหรอกไอ้เจ ยังไงมึงก็ต้องไป
เป็นไงผมเก่งไหมอ่านสายตาคนอื่นออกเป็นประโยคๆ 555555
ตื่อ ดึ้ง!
“ยิ้มๆ ไอ้ห่า
กูไปดีกว่า หมั่นไส้” พี่บาสบ่นๆ ก่อนจะเดินออกไป
จริงๆ
ผมรู้พี่บาสไม่ได้หมั่นไส้อย่างที่พูดหรอก
พี่บาสแค่อยากให้ผมได้มีเวลาส่วนตัวกับคนที่เพิ่งทักไลน์มา
[ไงเตี้ย]
“พูดดีๆ ใครเตี้ยวะ” ผมตอบกลับไปเสียงดัง มันวีดีโอคอลมาทำให้เห็นหน้ากันทั้งสองฝ่าย
สำหรับคนอยู่ไกล
ไลน์ วายฟาย จึงสำคัญ
[กูมั้ง 5555]
“มึงไม่เตี้ย
แต่มึงก็ไม่หล่อรู้ไว้ซะ” ผมตอกกลับ ส่วนไอ้ต้นน่ะเหรอ
หัวเราะเสียงดังขำจนไหล่สั่น
[เออๆ มึงหล่อ
กูยอมให้ก็ได้ 555555555]
“ทำไมยอมง่ายจังวะ” ผมถามก่อนจะเขยิบไปนั่งพิงหัวเตียง เปลี่ยนท่าสักหน่อยจะได้สบายตัวขึ้น
[สงสาร
ไม่อยากทำร้ายคนพิการ]
อื้อหือเดี๋ยวเตะปากแตก!
“ไอ้สัด” ผมด่าส่วนไอ้ต้นน่ะเหรอก็ขำเหมือนเดิม
ผมไม่รู้จะพูดอะไร
เลยปล่อยให้มันหัวเราะจนพอใจ
ส่วนฝ่ายไอ้ต้นพอมันเห็นว่าผมเงียบมันก็หยุดหัวเราะแล้วเงียบตาม
เลยกลายเป็นว่าตอนนี้ทั้งผมและมันเงียบทั้งคู่
และเป็นผมที่ทนความอึดอัดนี้ไม่ไหวก่อนมัน
“มึงสบายดีใช่ไหม” เป็นคำถามทั่วไป แต่ไอ้ต้นมันรู้ดีว่าไม่ใช่
ผมไม่ได้อยากรู้ว่ามันสบายดีไหม
แต่ผมกำลังบอกเป็นนัยๆ ว่าผมไม่โอเค และมันก็รู้ดี
[กูอยากเจอมึงใจจะขาด
รู้ไหมเจ]
ผมพยักหน้าตอบมัน
มันขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะพันกันเป็นปม
[เลิกทำหน้าเศร้าได้แล้ว
รู้ไหมว่าการที่มึงเป็นแบบนี้แล้วกูไม่สามารถไปอยู่ใกล้ๆ มึงได้มันทรมานขนาดไหน]
“ขอโทษที แต่มันอดไม่ได้”
ผมไม่เคยรู้เลยว่าคิดถึงมันขนาดไหน
จนวันนี้ที่ไม่มีมัน เกือบปีแล้วแต่ผมก็ยังไม่ชิน
[26 นี้มึงจะมาใช่ไหม] มันถามผม เป็นคำถามที่ผมก็อยากจะถามมันเหมือนกัน
“มึงชวนกูไหมล่ะ”
[นอกจากครอบครัว
มึงก็คืออีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้กูตัดสินใจซื้อบ้านที่บุรีรัมย์รู้ไว้ซะไอ้เจ]
ผมยิ้มกว้าง ไอ้ห่าเอ้ยยยย
[กูซื้อไว้เพราะอยากให้มึงมา
มาอยู่กับกู] มันพูดเสียงอ้อน.....ถ้าสาวๆ
มาเห็นคงกรี๊ดกันสลบ
รวมถึงผมด้วย
“ทำไมอ่ะ
ทำไมต้องให้กูไปไหนบอกเหตุผลมาสิ”
ผมจ้องหน้าจอที่ปรากฏหน้าหล่อๆ ของไอ้ต้นอย่างตั้งใจ ผมยิ้มมุมปากรอคอยคำตอบของมัน
ส่วนไอ้ต้น มันนิ่งอยู่นานก่อนจะเผยยิ้มหวานๆ
แล้วพูดตอบผม
[คิดถึง กูคิดถึงมึงไอ้เจ]
ก็ถ้าพูดขนาดนี้แล้ว......
26 เจอกันนะต้น
BY NanZnn ♡
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น