KONGTANG ♡ L.O.V.E.
‘ พี่ชนะแล้วนะตัง อย่าลืมสัญญา’
‘ไม่รู้โว้ย’
‘เดี๋ยวจะโดน
มาหาเดี๋ยวนี้ รออยู่ห้อง’
และนี่เป็นเหตุผลที่ทำให้ผมต้องลุกจากเตียงนุ่มๆ
มายืนซื้อของบำรุงร่างกายในเซเว่นตอนนี้ ปากก็บอกเขาไปนะว่าไม่มาๆ แต่ยังไงล่ะกู
มาโผล่ที่หน้าโรงแรมเขาจนได้
ผมหิ้วถุงเซเว่นที่มีของกินเพียบเดินเข้าไปในโรงแรม
พี่ก้องบอกเบอร์ห้องและชั้นที่พักให้ผมแล้ว
เพราะงั้นผมไม่จำเป็นต้องเดินไปถามที่ประชาสัมพันธ์ให้เสียเวลา
ผมเดินออกมาจากลิฟท์ก็เลี้ยวซ้ายไปตามทางก่อนจะเอ่ยทักใครบางคนที่หน้าตาช่างคุ้นเหลือเกิน
“อ้าว ไอ้ตั้ม”
“มาทำไรวะ” มันหันมาถามผมด้วยใบหน้างงๆ
แต่มันก็ดูไม่ตกใจเท่าไหร่นะ มันคงรู้ดีว่าผมมาหาใคร
“มาพยาบาลคนแกล้งเจ็บอ่ะ
แต่ของมึงนี่ดูเหมือนจะเจ็บจริงนี่หว่า” ผมขยิบตาส่งให้มันไปที
รู้กัน แต่มันมองผมกลับมาด้วยความหมั่นไส้ 5555
“เออ แต่กูเรียกหลายรอบแล้วก็ไม่เปิดประตูให้กูสักที”
ไอ้ตั้มหงอยลง หันหลับไปมองประตูท่าทางเหมือนจะร้องไห้
ให้กูเดาเจ้าของห้องคงเป็นสุทธินันท์
ผมกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่ได้พูด
เมื่อประตูห้องข้างๆ เปิดออกพร้อมกับคนหน้าหนวดที่ยืนเอามือเท้าขอบประตูอย่างเท่ห์
“รอนานแล้วเนี่ย จะเข้ามาได้ยัง” ผมยกยิ้มให้คนพูด ก่อนจะเดินไปพูดปลอบไอ้ตั้มแล้วค่อยเดินเลยไปหาพี่ก้อง
“กูไปล่ะ เคาะต่อไปเว้ยเพื่อน” ผมตบบ่าให้กำลังใจมัน มันมองหน้าผมแบบเกลียดๆ 555
“เขาเจ็บหนัก
กินยาไปน่าจะยังไม่ฟื้น ให้เวลาเขาหน่อย” ผมได้ยินพี่ก้องพูดบอกไอ้ตั้มที่หน้าห้อง
ก่อนที่พี่ก้องจะเดินกลับเข้ามาแล้วปิดประตูลง
“เจ็บหนักมากเลยอ่อพี่เอ็มอ่ะ” ผมวางถุงลงบนโต๊ะแล้วเอ่ยถาม
“หนักอ่ะ เพราะเจ็บซ้ำที่เดิม” พี่ก้องตอบก่อนจะเดินไปนอนบนเตียง ผมหันกลับมาก็เจอพี่แกห่มผ้าเรียบร้อย
“ไหนบอกให้มาหา แล้วมานอนหลับเนี่ยนะ” ผมถามเมื่ออีกคนกอดหมอนข้างเตรียมหลับเต็มที่
เรียกกูมาทำไมไอ้หนวด
“ก็เรียกให้มานอนด้วยกันเนี่ย” ลืมตามาตอบผมก่อนจะหลับอีกรอบ แต่ก็ยังดีที่ขยับที่ให้
“ไม่ทำอะไรมากกว่านั้นนะเว้ย
ช่วงนี้มีแข่ง”
“รู้แล้วน่า มาเร็วๆ” พี่มันเร่ง
ผมปีนขึ้นไปนอนบนเตียงข้างพี่ก้อง
ที่ว่างที่พี่มันเขยิบแบ่งไว้ให้
สอดตัวเข้าไปในผ้าห่มก็โดนพี่ก้องดึงเข้าไปกอดเบียดกับหมอนข้างที่พี่มันพกไปด้วยทุกที่
“เกะกะไหม อึดอัดเอาหมอนออกได้ป่ะ” กอดทั้งหมอนทั้งกูนี่มึงขาดความอบอุ่นมากหรอถามจริง
“อยากให้กูนอนกอดขนาดนั้นเลย” มันยกหัวขึ้นมามองผมด้วยแววตาคิดไม่ซื่อ
แต่ผมนี่แทบอยากจะลุกจากเตียงแล้วกลับบ้านตัวเองจริงๆ
“อย่าหลงตัวเองได้มะ ตังแค่อึดอัด”
“หึหึ”
กวนตีนได้อีก แต่ก็ยังดีที่พี่มันฟังคำขอของผม
พี่ก้องโยนหมอนข้างเจ้าปัญหาไปไว้บนพื้น ก่อนจะสอดมือเข้ามากอดเอวผมอีกครั้ง
แนบไปอีกคราวนี้
“วันนี้กูมีความสุขที่สุด” พี่มันพูดพร้อมทั้งเอาหน้ามาซุกที่หน้าอกผม ผมลูบหัวพี่มันเบาๆ
เป็นการกล่อม
พี่ก้องชอบให้ผมทำแบบนี้เวลาที่เราอยู่ด้วยกัน
“วันนี้กูเก่งไหมตัง” พี่ก้องถามเหมือนเด็กเล็กๆ ที่อยากได้คำชมจากผู้ปกครอง ผมอมยิ้ม
“พี่เก่งมาก ตังดูพี่อยู่”
พี่ก้องเก่งที่สุดสำหรับผมอยู่แล้ว
ตั้งแต่รู้จักกันมาไม่มีวันไหนที่ผมจะศรัทธาพี่มันน้อยลง จากศรัทธา เคารพ ชื่นชม
เปลี่ยนมาเป็นความรัก
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ แต่รู้ตัวอีกทีก็รักไปแล้ว
หมดทั้งหัวใจเลย
“มึงจะอยู่ดูกูเล่นบอลไปแบบนี้เรื่อยๆ
ไหมตัง” พี่ก้องถามอีกครั้ง
น้ำเสียงของพี่มันบอกได้ดีว่าพี่มันกำลังจะเข้าสู่นิทรา และนั่นก็ทำให้ผมหลุดยิ้ม
“ตลอดชีวิตนั่นแหละ” ผมตอบ มือยังลูบหัวลูบหลังกล่อมพี่ก้องไปพลางๆ
“พี่เป็นไข้ใช่ไหม” ผมถามเมื่อไอร้อนเริ่มปะทะเข้ากับฝ่ามือของผม
ไม่ได้ร้อนมากแต่ก็ถือว่าไม่ใช่อุณหภูมิปกติของร่างกาย
“กูแข็งแรงดี” ตอบแบบนี้คือไม่สบายชัวร์ๆ ถึงว่าทำไมวันนี้ถึงอ้อนเป็นพิเศษ
แต่ก็ไม่แปลกหรอก เล่นบอลกลางสายฝนแบบนั้น
ถึงจะแข็งแรงขนาดไหนมันก็น่าจะมีช่วงที่ร่างกายรับไม่ไหวบ้างล่ะนะ
“กินยาหรือยัง” ผมถาม
“อืม โค้ชเอามาให้กินแล้ว” แหนะ แล้วไหนบอกว่าไม่เป็นอะไรไงวะหนวด
“งั้นก็นอน เลิกพูดได้แล้ว” ผมกระชับกอดและดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวพี่ก้องให้สูงขึ้น
“มึงจะกอดกูถึงเช้าหรือเปล่า” เสียงพี่ก้องเริ่มยานคราง ยาคงออกฤทธิ์ ง่วงเต็มที่แล้วแต่ก็ยังดื้อไม่ยอมนอนอยู่ได้
คนแก่งอแงก็น่ารักเหมือนกันนะ
“พี่ตื่นมาพี่ก็ยังจะเจอผม”
“อืม....” คำสุดท้ายก่อนที่สัญญาณจะหายไป
ก้มมองคนในอ้อมกอด
หลับสนิทแล้วสังเกตุจากลมหายใจที่เข้าออกอย่างสม่ำเสมอ ไอร้อนๆ
จากจมูกปะทะเข้ากับตัวของผมทำให้ผมกระชับกอดแน่นขึ้น
กลัวว่าจะไม่หายไข้ ไม่ดีแน่ถ้าเป็นแบบนั้น
เราก็นึกว่ามารยาเรียกร้องความสนใจเสียอีก
ที่แท้ก็ป่วยจริง
หนวดเอ๊ย....
“ทำไมผมถึงรักพี่ได้ขนาดนี้วะพี่ก้อง”
ประโยคสุดท้ายของผม
เป็นคำถามที่ผมถามตัวเองมาตลอดตั้งแต่เราสองคนคบกัน แต่สุดท้ายผมก็หาคำตอบไม่ได้ มันไม่มีคำตอบไหนเลยที่จะสมเหตุสมผลจนผมล้มเลิกความตั้งใจที่จะตามหามัน
เพราะผมคิดว่ารักของเราที่มีให้กันมันยิ่งใหญ่เสียจนประเมินค่าไม่ได้
ไม่มีคำตอบว่าเพราะอะไรถึงรัก
อาจจะเป็นเพราะคนๆ นั้นคือเกริกฤทธิ์ สารัชเลยรัก
คำตอบสุดท้ายอาจจะสรุปมาได้ง่ายๆ แค่นี้
ผมกับพี่ก้องไม่ใช่แค่แฟน
แต่เราเป็นของกันและกัน....
แถมให้อีกนิด
“อืมมม”
แสงแดดตอนเช้าแยงตาจนผมรำคาญ อากาศเย็นๆ
ทำให้ผมไม่อยากตื่นแต่ธรรมชาตินอกหน้าต่างช่างไม่เป็นใจ
“เอ๋....”
ผมค่อยๆ ลืมตาตื่นแต่ไม่เจอใคร
แม้กระทั่งคนที่นอนกอดผมอยู่บนเตียงเดียวกันเมื่อคืน
บอกให้กูอย่าหายไปไหน แต่มึงหายเองเนี่ยนะหนวด
ผมขยับลุกขึ้นนั่ง บิดขี้เกียจวงใหญ่ๆ
สักสองสามที สบายตัว แต่ไม่สบายใจ
“ไปไหนวะ”
มองไปที่โต๊ะตัวเล็กๆ มีกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์อยู่ครบ
วางไว้แบบนี้พี่ก้องมันตั้งใจชัวร์ๆ
กะว่าไม่ให้ผมโทรตามได้
โอเคงั้นผมจะไม่ตาม
ผมเลือกเข้าไปอาบน้ำ
เลิกสนใจกับการหายไปของพี่ก้อง บางทีโค้ชอาจจะเรียกกะทันหัน
แต่นี่มันเพิ่งจะ 8โมง.....
ใช้เวลา30 นาทีในการอาบน้ำแต่งตัว
ใส่เสื้อผ้าชุดเดิมนี่แหละครับ มันยังไม่สกปรกใส่ซ้ำได้ เดินออกมาจากห้องน้ำ
ก็ยังไร้วี่แววของพี่ก้องอยู่ดี
เอาตรงๆ ตอนนี้ผมเริ่มหงุดหงิดละ
มึงหายไปไหนไอ้หนวด
ติ๊ง ต่อง....
เสียงออดหน้าประตูห้อง ยิ่งทำให้ผมหงุดหงิด
ไม่รู้ใครมาแต่กูจะเหวี่ยง เวลานี้คือกูกำลังดราม่าไม่รู้เวล่ำเวลาเลย
แต่ถ้าเป็นพี่ก้องนี่กูจะวีนให้หนัก ทิ้งกูไว้คนเดียวนี่สมควรแล้ว?
แกร๊ก...
“ใคร...วะ....” กำลังจะอ้าปากด่าแต่ต้องชะงักเมื่อเจอดอกไม้ดอกหนึ่งยื่นจ่อตรงหน้าทันทีที่เปิดประตู
“เล่นอะไร”
ผมถามพี่ก้องที่ยืนยิ้มหล่อ
“ใครว่าเล่นนี่จริงจังอยู่” ยิ้มตาหวานส่งมาให้อีก ร้ายกาจ...
“อย่าบอกว่าที่หายไปแต่เช้าเพราะไปซื้อไอ้ดอกกุหลาบนี่มาให้ผม”
“อืม รับไปดิ เมื่อยแล้ว” พี่ก้องพูดยิ้มๆ ส่วนผมก็ยื่นมือไปรับมาถือไว้
แม้จะแปลกใจกับอารมณ์ที่ดีเป็นพิเศษของพี่ก้อง
แต่ก็ยอมรับว่าผมเองก็มีความสุข มันไม่เข้ากันเลยสักนิด
นักบอลสุดเท่อย่างผมกับดอกกุหลาบสีแดง แต่ยอมรับตรงๆ ว่าดีใจที่ได้มันมา
“ให้ทำไม ตังถามได้ป่ะ” กอดอกถาม เพราะคิดว่าไม่น่าจะให้ตอบแทนที่มานอนด้วยเมื่อคืนแน่ๆ
“…………”
ไม่ตอบแต่มองหน้าผมแล้วยิ้มกว้าง
“เงียบไมอ่ะ”
ผมเลิกคิ้วถามอีกครั้ง
“ฮ่าๆ ปลาทองน้อยของพี่
ความจำสั้นจริงๆ มึงเนี่ย” ด่าซะน่ารักเชียว
“มึงลืมอะไรไปเปล่าตัง”
ห้ะ? ลืม.....
หมับ
จู่ๆ พี่ก้องก็เดินเข้ามากอดผมทำให้ผมไม่ทันได้ถามอะไรอีก.....
แต่ประโยคต่อมาของพี่ก้องก็ทำให้ผมหายสงสัยและยิ้มตามในที่สุด
‘Happy 5th Anniversary I love you’
ผมมันปลาทองอย่างที่พี่ก้องบอกจริงๆ
นั่นแหละครับว่าไหม.....
BY NanZnn ♡
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น