PROJECT NC :: FOOTBALLER 8 COUPLE

           Footballer Project

            TUM TALK

            มาเก็บตัวที่โคราชก็ต้องให้คนโคราชพาเที่ยวดิ....

            “ไปเหอะนะ พี่โก้ไม่รู้หรอก ไอ้เจมันอุตส่าไปหาคนจากนอกหมู่บ้านมารอรับเลยนะเว้ย” กำลังอ้อนวอนขอร้องคนพื้นที่อยู่ครับ อิดออด! แต่ต้องเอามันไปด้วยให้ได้

            “กูอยู่ปากช่อง ไม่ใช่โคราช ไม่ไป!” ไอ้ปริ๊นยืนยัน นอนยัน ว่าไม่ไป หึ ได้มึงได้

            “เดี๋ยวนี้ปีกกล้าขาแข็ง คิดว่าพี่ตองจะคุ้มครองมึงได้เหรอปริ๊น”

            ผมเท้าเอวมองหน้าไอ้คนที่นั่งกอดหมอนอยู่บนโซฟา เริ่มไม่ไหวละ ทำไมมันพูดยากเย็นแบบนี้วะ แผนไปเที่ยวครั้งนี้จะไม่สมบูรณ์เลยถ้าไอ้ปริ๊นมันไม่ไปด้วย

            ทริปของเคะ.....เคะก็ต้องไปให้หมดดิวะ

            “เกี่ยวไรวะ กูไม่อยากโดนพี่โก้ดุเว้ย” กูก็กลัว แต่กูก็อยากไป

            “ตั้ม ได้ยังรถมาแล้ว” ผมหันไปมองไอ้เจเดินมาตามที่หน้าประตู สีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด

            แน่ล่ะจะหนีผัวเที่ยว จะไม่กังวลได้ไง

            “อะไรไอ้ตั้ม นี่มึงยังจัดการมันไม่ได้” แล้วเสียงของเจ้ใหญ่ก็ดังขึ้นมา ก่อนจะโผล่หน้ามายืนข้างไอ้เจ

            เจ้อุ้ม....ตัวดีเลย ผัวโหดด้วยแต่ก็ยังจะหนี

            “พี่มาลากมันเลยๆ” กูโบ้ยสิครับ พี่อุ้มส่ายหัว ก่อนจะเดินเข้ามายืนแทนที่ผม

            “ปริ๊น นับ1-3 ลุกขึ้น” อย่างงั้นพี่ จัดให้ใหญ่ เอาให้หงอ

            “พี่อุ้ม....ผมไม่อยากมีปัญหา” ไม่บ่อยนะที่จะได้เห็นไอ้ปริ๊นทำหน้าอย่างอื่นนอกจากเฉยชา แต่นี่มันทำหน้าอ้อนวอนจนเกือบจะร้องไห้อยู่แล้ว

            ถ้าพี่ตองมาเห็นกูว่าไอ้ปริ๊นโดนเละ

            โดนปู้ยี่ปู้ยำเละ

            “แต่ถ้ามึงไม่ไปมึงโดนกูอัดน่วมแน่ ลุกขึ้นไปแต่งตัว อยากโดนคนในทีมแบนเหรอปริ๊น กูสั่งได้นะกูใหญ่” อวยตัวเองกูก็เพิ่งเคยเห็น

            แต่เสือกได้ผล ไอ้ปริ๊นเดินคอตกเข้าห้องไปแต่งตัว

            เสร็จโจร...

            23.45 น.

            “พี่จัดการพวกนั้นเรียบร้อยแน่นะ จะไม่มีมาตามแน่ใช่ไหม” ผมถามในขณะที่กำลังลงจากรถรอคนอื่นๆ ลงมายืนให้ครบแก๊งค์

            พี่อุ้ม ผม ไอ้เจ ไอ้ตัง ไอ้แบ็ค ไอ้บาส ไอ้โด และไอ้ปริ๊น(ไม่เต็มใจ)

           "แน่นอนระดับนี้" เห็นพี่มั่นใจ พวกผมก็มั่นใจ

           แผนเราไม่มีอะไรมากครับ แค่เอายานอนหลับชนิดกลางๆ ใส่น้ำให้บรรดาสามีได้ทานอ่อนๆ ง่วงนอนแล้วก็หลับ สบายจะตาย

            “ป่ะ วันนี้พวกเราโสดวันนึงเว้ย” พี่อุ้มออกเดินนำไปก่อน และตามด้วยพวกผมลูกสมุนไก่กาก็เดิมตามพี่แกไป

            ร้านที่เรามาแน่นนอนครับผับ ร้านเหล้า สักอย่างเนี่ยแหละ แต่บรรยากาศแม่งชวนสี นัวเนีย เสียตัวมากๆ อู้หู ชุดแดงก็เด็ด ชุดขาวก็โอเค ชุดฟ้านี่อย่างแจ่ม

            “จองโต๊ะไว้แล้วใช่ป่ะ” ไอ้ตังถามตอนเดินเข้าไปข้างใน ไอ้เจเป็นคนจัดการทั้งหมด มันใช่ความกะล่อนให้คนในหมู่บ้านช่วยจัดการทุกอย่างให้ ปังไปอีก

            “ระดับผมพี่ ไม่พลาด” ภูมิใจสะด้วย

            และเพียงแค่เห็นหน้าพนักงานก็แทบเข้ามาประคองเดิน พวกเราบอกชื่อไปพนักงานก็พาไปยังโต๊ะริมในสุดที่วิวโคตรดี เห็นทั้งร้านโดยเฉพาะกลุ่มสาวๆ หน้าเวทีนี่โยกกันมัน

            รู้สึกอยากโยก

            “รู้สึกได้ปลดปล่อย นี่สิวะคือวิ่งที่กูอยากทำจริงๆ ตลอดหลายปี” พอนั่งลงได้ปุ๊บ พี่อุ้มก็จัดการสาธยายความในใจปั๊บ

พี่แกนั่งพิงพนักโซฟา เอาแขนขึ้นพาดมาดอย่างเสี่ย รอยยิ้มนี่หื่นไม่สมกับเคยเป็นเมียใครเลยจริงๆ

“เลิกกับพี่มุ้ยดิพี่ จะได้มีเมียสมใจ” ไม่ใช่ใครเลยนอกจากเมสซี่คนดีที่หนึ่ง

ป้าบ!

“เลิกป้ามึงดิ เทพมุ้ยนี่เกรดพรีเมี่ยมเลยนะเว้ย หายากๆ” ผมนี่เบะปากเลย คนอะไรอวยผัวตัวเอง

“อ่ะ...เอ่อ...กูไม่กินอ่ะ” ผมยื่นแก้วเหล้าให้ไอ้ปริ๊น มันส่ายหัวปฏิเสธเป็นพลัวัน

“นิดเดียวไม่เมาหรอก ถ้าเมาเดี๋ยวกูแบกกลับ” ไอ้แบ็คช่วยกล่อมอีกแรง ก่อนจะแสดงน้ำใจ

“อย่าเลย กูไม่ได้กลัวเมา”

“จะแดกเองหรือให้กูกรอกปาก” ไอ้ตังครับมันไม่พูดอย่างเดียว เตรียมพุ่งด้วยนะ

“เออๆ ก็ได้วะ เชี่ยเอ้ย” และมันก็ยอมรับแก้วในมือไป แต่ผมได้ยินมันแอบบ่นคำหยาบคายออกมาด้วย มึงนี่พูดไม่เพราะจริงๆ ปริ๊น

“เดี๋ยวมานะ” ไอ้โดครับพูดภาษาไทยที่โคตรจะไม่แข็งแรงบอกทุกคน ตอนได้ฟังก็นึกอยู่นานว่ามันพูดอะไรจนมันชี้ๆ ไปที่ห้องน้ำถึงได้เข้าใจ

“ไปด้วย” ไอ้บาสลุกเดินตามไอ้โดไป

พวกเรานั่งกินเหล้ากันอยู่นาน แต่ยังไม่หมดแก้วที่สองเลยครับ ยังไงก็สุขภาพสำคัญอ่ะนะครับ กินพอหายอยากไม่ได้กะเอาเมา ไม่งั้นตื่นมาซ้อมไม่ไหว แต่ดูเหมือนจะมีบางคนเริ่มไม่ไหว

“ว่าไงจ๊ะน้องสาว เอิ๊ก” ผมหันไปมองคนที่กำลังนั่งม่อหญิงโต๊ะข้างๆ จะไม่ตกใจเลยถ้าเป็นพี่อุ้มหรือไอ้เจ

ไอ้ปริ๊น!!!

“มานั่งกับพี่ไหม รู้จักรุ่งรัตน์ไหม ทีมชาติไทย เอิ๊ก นะน้อง”

“เฮ้ยๆ เมาแล้วๆ หันกลับมานั่งดีๆ” ผมบอกพยายามหมุนตัวมันกลับมานั่งตามเดิม แต่ตัวมันไม่ตรงแล้วครับ เอนไปก็เอนมา

“ถึงว่ามันไม่อยากกินเหล้า” ไอ้ตังมันพูดท่ามกลางเสียงโวยวายของไอ้ปริ๊นที่จะพุ่งเข้าใส่ผู้หญิงทุกคนที่ผ่านรัศมีสายตาของมัน

มึงเมาแล้วมึงม่อใช่ไหมปริ๊น!

“สวัสดีค่ะพี่ๆ ขอนั่งด้วยได้ไหม” แล้วเสียงหวานๆ ก็ดังขึ้นเหนือหัวพวกผม

บันนี่.....

สาวน้อยในชุดกระต่ายหลายคนเดินมานั่งข้างๆ พวกเราจนครบคู่ ผมนี่มองมะพร้าวก่อนเลย อื้อหือ มโหราฬ

คนที่มีความสุขที่สุดน่าจะเป็นพี่อุ้มนะครับ รองลงมาคือไอ้เด็กต่างชาติ เห็นนั่งเนียนๆ นี่มือไม้พันกันมั่วไปหมด สมกับฉายาคาสโนว่า ไอ้ตังกับไอ้บาสมาแนวคุณชาย ชวนคุยไปเรื่อยเปื่อยมีแอบจับผมบ้างเป็นครั้งคราวแต่กูรู้ว่าพวกมึงอ่ะคิด ไอ้ปริ๊นนี่หนักเลยถึงกับดึงเขามานั่งเกยบนตัก ไอ้เจไม่ต้องพูดถึงเหมือนคนไม่เคยเห็นตามันลุกวาวแต่ไม่กล้ารุกต้องให้ผู้หญิงเป็นคนจัดการ ไอ้แบ็คนี่ผู้ชายทั่วไปสายตาแสดงออกก่อนการกระทำตามันหวานมากจ้องทีผู้หญิงเขิน

ส่วนผมน่ะเหรอ หึหึ

ไม่ต่างกับไอ้เจครับ....รันทดไปดิ

กรี๊ดดดดดดดดดดดดด

และในขณะที่พวกผมกำลังรวมร่างกับบันนี่จู่ๆ ก็มีเสียงกรี๊ดดังขึ้นหนักมาก ดังแข่งกับเสียงเพลงในร้านเลย

แต่ไม่สนใจไงของข้างตัวน่าสนใจกว่าเยอะ นั่นแหละหนูถกอีกสิคะถกอีก

“สนุกไหมตั้ม”

“สนุกโคตรๆ อ่ะ....” ผมตอบกลับอย่างไวไม่ทันได้คิดว่าคำถามนั้นมาจากไหน น้ำเสียงใกล้หูช่างคุ้นเคยจนไม่กล้าหันกลับไปมอง

“เอ่อออออ” ได้แต่ลากเสียงยาวๆ เงยหน้ามองพี่น้องร่วมกระบวนการที่นั่งกอดบันนี่หน้าสลอน

มองไปคนแรกเจ้ใหญ่นี่แกล้งหลับไปแล้วบันนี่น้องนางก็ปลุกใหญ่แต่พี่อุ้มไม่สนใจกูไม่ตื่นมีผลักด้วยนะ ก่อนหน้านั้นกูไม่เห็นมึงเป็นแบบนี้นี่พี่ ส่วนไอ้ตังนี่ลุกขึ้นยืนคุยโทรศัพท์ห่างจากโต๊ะประมาณสามเมตร มึงไปตอนไหนตังทำไมเร็ว

ไอ้บาสนี่แกล้งไอเหมือนคนใกล้ตาย ดูไม่สบายดูลอกแลกยังไม่ค่อยเนียน ไอ้แบ็คนี่โหดสัดลุกขึ้นชีหน้าด่าบันนี่ชุดชมพูเลย จับใจความได้ว่าไม่เล่นด้วยๆ ยังมานั่งใกล้ทำไม เหรอแบ็ค ไอ้โดนี่คาสโนว่าฆ่าไม่ตายแกล้งทำเป็นสอนภาษาอังกฤษเขา มีย้ำด้วยนะว่าอย่าลืมพูดตาม

ส่วนไอ้คนข้างผมดีกว่าไม่มีผลักไสมีแต่กอดแน่นขึ้น ไอ้ปริ๊นครับมันเมาแล้วมันเรื้อน ตอนนี้มันแทบจะจับปากน้องบันนี่มาดูดเอากลับบ้านอยู่แล้ว ปริ๊นพอปริ๊น คิงคองอาละวาดทีหยักมากนะกูบอกก่อน ไอ้เจหลบหลังไอ้บาสแบบโต้งๆ

ส่วนผมน่ะเหรอ....

“ขอนั่งด้วยได้ไหมล่ะ” พูดไม่พอยื่นปากมาขบติ่งหูกูอีก อย่านะ!! หูกูของป๋าคนเดียว!

ผมค่อยๆ เขยิบตัวออกห่างจากบันนี่อย่างเนียนๆ สูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะหันไปมองคนที่ยืนด้านหลัง

ชัดเลย ครบเลยอ่ะ ทั้งตัวจริง ตัวสำรอง นี่ขาดสองสามคนก็ครบทีมชาติเลยนะ มากันทำไมเยอะ สาวๆ กรี๊ดไม่รู้เหรอ

“หวัดดีฮะป๋า” ทำเสียงหวานเพราะรู้ว่าป๋าแม่งชอบ แต่วันนี้คงไม่ใช่

“เอาเหล้าอีกๆๆ วู้ววว” ทั้งโต๊ะหันไปมองไอ้ปริ๊นเป็นตาเดียว ไอ้ห่ายืนโยกถือขวดเหล้าแบบนั้นมันอันตรายนะปริ๊น

“สัส มึงมานี่เลย” เห็นไหมกูเตือนแล้วว่าอย่า คิงคองโหดจริงๆ

ผมนั่งมองไอ้ปริ๊นที่โดนพี่ตองอุ้มพาดบ่าพาออกไปนอกร้านอย่างเป็นห่วง ไปแล้วคนแรก คนที่สองจะใคร หวังว่าไม่ใช่กู

“ป๋าจ๋า.....แฮ่” กำลังจะอ้อนก็มีอันต้องละความสนใจให้หันไปมอง

“พี่มุ้ย อุ้มคิดถึงพี่พอดีเลย เนี่ยอุ้มง๊วงง่วง” ตอแหล!!! ธีราทรเธอไม่เคยพูดความจริง

“เหรออุ้ม งั้นไปพี่จะพาไปปลุกที่ห้อง” พี่มุ้ยจัดการกระชากแขนพี่อุ้มให้เดินตามตัวเองไป แต่กูไม่เห็นพี่อุ้มจะมีสีหน้ากลัวอะไรเลยดูจะชอบอกชอบใจเสียด้วยซ้ำ สงสัยจะชอบเกรดพรีเมี่ยมจริงๆ

“มึงล่ะตัง อยากกลับแบบไหน” พี่ก้องถามต่อทันทีที่สิ้นเสียงพี่อุ้ม ผมนี่กลืนน้ำลายเอื้อกๆ เมื่อมองไปที่พี่ก้องคนเข้มยืนกอดอกมองไอ้ตังคุยโทรศัพท์

“อ้าว พี่ก้องมาเมื่อไหร่ตังไม่ยักเห็น เนี่ยแม่โทรมาพอดีคุยเพลินไปเลย ไปพี่เรากลับบ้านกันเนอะ ป่ะๆ” ไอ้ตังยิ้มหวานควงแขนพี่ก้องให้เดินออกจากร้านไปกับมัน

ตอแหล!!! พอๆ กับธีราทร

“โด โกโฮม!!” ไอ้ทูดูโมโหมากแต่พูดมากไม่ได้ เพราะพูดอังกฤษไม่เป็น โดเลิกคิ้วมองก่อนจะพยักหน้ามีบอกลาบันนี่ แหนะๆ ลูกศิษย์มึงนี่ใส่ชุดน้อยชิ้นมาเรียนกะมึงเนอะโด

“มิสยู” มีอ้อนๆ

“มึงโดนแน่” ไอ้ทูพูดตามหลังไอ้โด มีเลียปาก บายโดขอให้มึงโอเค

หันมามองที่โต๊ะ เหลือกี่ศพกันน้า.......

“พี่แบ็ค กลับไหม” ไอ้นิวถามยิ้มๆ ไอ้แบ็คทำสีหน้าโมโหก่อนจะพูด

“ไปเหอะนิว พี่เบื่อมากเลยว่ะ พี่ก็บอกนะว่ามานั่งฟังเพลงเฉยๆ ไม่เชื่อกันเลย มาตื้ออยู่ได้ เนี่ยนิว.......” แล้วก็ล้านแปดที่แบ็คมันจะพูดให้ไอ้นิวฟังตอนเดินออกไปจากร้าน

อยากได้ตอแหลหรือเสแสร้งดีล่ะ

“สนุกไหมบาส” บาสถามบาส?

“ไม่เลย น่าเบื่อมากๆ บาสรู้สึกเจ็บคอด้วย กลับดีกว่าเนอะ” แล้วสองคนก็พากันเดินตามไอ้นิวกะไอ้แบ็คออกไป

หึ...

“ไงเตี้ย จะลุกดีๆ ไหม” เมื่อหมดไอ้บาสไอ้เจก็หมดเกราะกำบัง มันยิ้มแห้งๆ ให้ไอ้ต้นที่ยืนหล่ออยู่ข้างๆ เก้าอี้ที่มันนั่ง

“เค้าเปล่านอกลู่นอกทางเลยนะ” ก้มหน้าสำนึกผิด

“ไปเล่าให้กูฟังที่ห้องละกันมึง ไป เดิน!” ยิ่งกว่าพ่อกูพูดเลย

ไอ้เจนี่แทบจะวิ่งตามเมื่อไอ้ต้นเดินนำไปโดยไม่รอ ผมกวาดสายตามองคนในร้านหลังจากลับหลังไอ้สองคนเพื่อนรัก(รักเพื่อน) ทุกคนมองและสนใจ แน่นอนล่ะครับระดับทีมชาติมาเอง แต่สักพักเดียวก็กลับมาสู่โหมดเดิม

“ทีนี่ตั้มก็จะได้คุยกับป๋าแบบไม่มีคนมาขัดละเนาะ” ผมพูดบอกคนที่นั่งลงที่วางแขน

ผมเขิยบตัวไปใกล้ก่อนจะซบหน้าลงที่ตักของป๋า งื้ออออ น่าร้ากเนอะแฟนใครน้อ....

“ตั้มไม่อยากซ้อมบอลทำไมไม่บอกป๋าล่ะครับ” ป๋าถามยิ้มๆ ลูบหัวด้วยนะ แต่กูงงกับคำถามไง

“ยังไงครับ ตั้มงง”

“หนีเที่ยวต้องโดนป๋าลงโทษนะรู้ไหม พรุ่งนี้ตั้มเตรียมลาหยุดกับพี่โก้ได้เลย” ยิ้มหวานไปอีก

ฉิบหายแล้วตั้ม!!!

TBC ______ MTUM NC

BY NANZNN .....