PROJECT NC :: FOOTBALLER MTUM 1.1

           *เหตุการณ์หลังจากที่หนีเที่ยว*

Footballer 1.1

             M*TUM ❤

           โดนป๋าจัดหนักแน่....!

          “จะกลับยังครับ” ผมถามคนที่นั่งอ้าปากอยู่ใกล้ๆ ตั้มดูตกใจไม่น้อยเมื่อผมพูดว่าให้น้องเตรียมลาหยุดกับพี่โก้ได้เลย

          แต่ทำไงดี..ผมคิดแบบนั้นจริงๆ

          ตอนนี้ที่โต๊ะมีแค่ผมกับตั้มที่นั่งอยู่ ส่วนคนอื่นๆ ก็กลับกันไปก่อนด้วยรถที่จ้างมาเช่นเดียวกัน และให้ผมเดาบรรดาสมาคมเมียจ๋าทั้งหลายคงโดนหนักแน่ๆ

          รวมถึงตั้มด้วย

         “ป๋าจ๋า......” คิ้วกระตุกเลยครับเมื่อตั้มเรียกเสียงอ้อนแบบนั้น แล้วนี่กินเหล้าใช่ไหมทำไมตาเยิ้มแบบนั้น

          ผมจ้องตั้มโดยไม่ตอบอะไร พิจารณาใบหน้านั้นอย่างละเอียด ตาคู่นั้น ปากอิ่มนั้น แก้มขาวๆ กลิ่นตัวหอมๆ

          “กลับเถอะตั้ม ป๋าจะไม่ไหวแล้ว” ก้มลงกระซิบข้างหูน้อง ตั้มก้มหน้าแต่เห็นนะว่าแก้มแดง

          “ป๋า...อย่าลงโทษตั้มเลยนะ”

          “คนผิดไม่มีสิทธิ์พูดนะที่รัก” ผมพูดจบก็ดึงมือให้ลุกเดินตามมาด้วยกัน

         ผมจับมือตั้มให้แน่นๆ ฝ่าฝูงคนที่ยืนเบียดเสียดให้ออกมาด้านนอก อากาศเริ่มถ่ายเทได้สะดวกขึ้นมาหน่อย

          “กลับเลยครับลุง” ผมเดินไปยังรถกะบะคันสุดท้ายที่เหลือไว้ให้ผม คุณลุงคนที่ผมนั่งมาด้วยกันตอนแรกก็ตื่นทันทีที่ได้ยินเสียงผมเรียก

         “ป๋าตอบตั้มสิ” น้องยังส่งเสียงแง่วๆ ข้างตัว ทำไมทำแบบนี้วะ! อันตรายนะตั้ม

        “กลับไปตอบที่ห้องนะ”

         ผมตอบก่อนจะก้าวขึ้นรถไปเป็นคนแรก เนื่องจากรถกะบะของลุงเป็นตอนเดียวไม่มีแคป ทำให้ผมกับตั้มอาจต้องนั่งกลับอย่างลำบากนิดหน่อย ตั้มเห็นผมนั่งแล้วอ้าขาให้กว้างก็ส่ายหัวรัวๆ

         “ตั้มไม่นั่งตักป๋านะ” ตั้มไม่ยอมขึ้นมานั่งตักผม แถมยังทำท่าจะปีนขึ้นไปนั่งหลังกะบะอีก

          บ้าหรือไง!

          “ตั้ม มันมืด อันตรายไม่กลัวผีหรือไง ป๋าไม่ไปนั่งเป็นเพื่อนหรอกนะ” ผมขู่ แน่นอนว่ามันได้ผล

          “ป๋าอ่ะ!” งอนเรียบร้อย เดินกระแทกเท้ากลับมาหาผมที่นั่งรออยู่ ก้าวตามขึ้นมาตักผมอย่างทุลักทุเล และเพราะตั้มสูงจนทำให้หัวมันชนกับเพดานรถ ผมจึงต้องจับให้ตั้มมาซบที่ไหล่แทน

         “นี่ป๋าต้องเป็นฝ่ายโกรธตั้มสิ ตั้มหนีเที่ยวนะ ตั้มต้องฟังป๋าพูด” พูดบอกคนนั่งบนตักให้เข้าใจ ตั้มคงเริ่มคิดได้และผ่อนคลายลง ตอนนี้กลายเป็นว่าเอนตัวมาพิงผมทั้งตัว

          “…………..” ตั้มเงียบแต่เบียดกายมาหาผมมากขึ้น ทุกทีเวลารู้ว่าตัวเองผิดก็จะอ้อนแบบนี้ ตั้มรู้ไงว่าผมไม่มีวันทำอะไรรุนแรง

          ก็รักมากขนาดนี้

          กึก กึก ตึก ตึก

         “เอ่อ ตอนมาทางมันไม่ขรุขระแบบนี้หรือเปล่าลุง” ผมหันถามลุงคนขับในขณะที่กำลังเดินทางกลับกิเลนวัลลเล่ย์ รู้สึกว่าทางที่รถกำลังวิ่งไปนั้นมันขรุขระผิดปกติ จนตอนนี้รถมันสั่นไปทั้งคัน แต่ลุงก็ยังไม่ลดความเร็วลง

         “ก็ทางเดิม แต่ตอนไปเอ็งคงไม่สังเกต” ลุงตอบ ผมพยักหน้าให้ คงจะจริง

          ผมประคองตัวตั้มไม่ให้สั่นตามแรงกระเทือน ตอนนี้ตั้มหลับแล้วคงง่วงและเมาด้วย เลยทำให้หลับลึกขนาดนี้

         “อึก” ผมสะดุ้งเมื่อจู่ๆ รถก็ตกหลุมจนทำให้ตั้มกระแทกโดนส่วนกลางผมเต็มๆ

 ไม่ได้เจ็บเลยสักนิดแต่มันยิ่งกว่านั้น........

          “ใกล้ถึงละ ทนๆ หน่อย ช่วงนี้ฝนตกทางเป็นเลนเลยทำให้ถนนเป็นหลุมแบบนี้ อีกนิดเดียวก็ลาดยางแล้วหนุ่มเอ้ย” คำพูดของลุงไม่ทำให้ผมชื้นใจเลยสักนิด

          ไปอย่างไวเลยลุง.....

          ไม่งั้นผมได้ปล่อยตรงนี้แน่ๆ

         “คะ ครับ” พยายามบังคับตัวเองไม่ให้มันรู้สึกอะไรกับสะโพกเล็กๆ ที่เบียดไถผมอยู่ตอนนี้ ตั้มหลับสนิทแต่ผมนี่สิตื่นจนตาสว่าง อะไรก็ตื่นหมด ทั้งตัวเลยครับ

           จะบ้าตาย

          ผมนั่งสวดมนต์ในใจอยู่เกือบยี่สิบนาที จนในที่สุดรถก็เคลื่อนมาจอดที่หน้ากิเลนวัลเล่ย์

          พร้อมกับความอดทนของผมที่น้อยลงไปทุกที

          “ถึงแล้วเหรอป๋า” แหมะที่รัก ตื่นได้จังหวะดีจริงๆ

          “ครับ ลงนะจะได้เข้าไปนอน” ผมกระซิบกับน้อง อีกคนพยักหน้าก่อนจะขยับกายลงไปยืนที่ ข้างรถเพื่อรอผมจ่ายเงิน

           ผมเดินลงมายืนข้างตั้มโดยที่ส่วนนั้นผงาดโชว์ความยิ่งใหญ่ กางเกงที่ใส่ไปเป็นผ้ากีฬาธรรมดาเพราะงั้นมันไม่ปกปิดอะไรให้ผมเลย แต่ตั้มคงไม่สังเกต

          ตลอดทางกลับห้องพัก ผมเดินตามหลังมองร่างของตั้มภายใต้เสื้อผ้ารัดรูปอย่างหมายมั่น กางเกงยีนส์ขายาวกับเชิ้ตสีขาว...

         หึ นี่มันการ์ตูนวายในญี่ปุ่นหรือไง

         “เดี๋ยวตั้ม” ผมเรียกตั้มไว้เมื่ออีกคนทำท่าจะพุ่งลงไปนอน ตั้มนั่งลงที่ปลายเตียงหันมามองผมงงๆ ผมเดินเขยิบเข้าไปใกล้ จนตอนนี้น้องชายผมอยู่ตรงกับหน้าของตั้มพอดี

          “เอ่อ.....ป๋านอนไหม” ตั้มมองส่วนนั้นของผมอึ้งๆ

         “ตั้มจะเลี่ยงบทลงโทษของป๋าเหรอ” ผมถาม น้องทำหน้าสลดลงจนผมเริ่มสงสาร

          เอาตามจริงวันนี้ที่ตั้มไปเที่ยวก็ไม่ได้โกรธหรอก เพียงแต่ผมไม่อยากใหตั้มฝืนกฏของแคมป์ก็เท่านั้น ตั้มเองก็ผู้ชายอยากเที่ยวบ้างก็เป็นเรื่องปกติ

          “ป๋าจะให้ตั้มทำอะไร” เงยหน้าถามผม ตาเยิ้มๆ น่าฟัดเป็นบ้า!

           “ใช้ปากให้ป๋า” ยอมรับว่าที่พูดออกไปนั้นไม่อายสักนิด

           มันไม่ใช่ครั้งแรก ร่างกายเราสองคนคุ้นเคยกันดี เพียงแต่ว่าตั้มคงยังไม่ชิน เพราะทันทีที่ผมพูดคำขอของผม ตั้มก็ก้มหน้างุด แก้มแดงหูแดงไปหมด

           “ป๋าจ๋า....”

           “ไม่ต้องมาเรียกแบบนั้น เร็วตั้มไม่งั้นถ้าป๋าลงมือเอง ตั้มไข้ขึ้นแน่” มันไม่ใช่คำขู่เพราะผมเคยทำตั้มป่วยมาแล้ว แต่ครั้งนั้นเป็นเพราะไม่ได้เจอกันนาน ผมเก็บกดพอมาเจอตั้มเลยใส่เต็ม

              ก็บอกแล้วว่าตั้มโดนป๋าจัดหนักแน่!

         “เหนื่อยแล้ว...ตั้มไม่ไหว แฮ่ก แล้วป๋า” ผมยิ้มก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนที่ร้องว่าเหนื่อย

         “แต่ป๋ายังมีแรงเหลือทำไงดี” ผมพูดพร้อมขยับช่วงล่างที่ยังคาเอาไว้

         “อึก..ป๋าอย่าขยับ เอาออกไปนะ” ตั้มบอก เสียงหวานพูดสั่นเครือ แต่ผมมีหรือจะหยุดแค่รอบเดียวมันไม่พอตั้มก็น่าจะรู้

         “แน่ใจ” ผมถามก่อนจะขยับเข้าออกช้าๆ

        “นะ....แน่....ป๋า..อึก!” ตั้มกระตุกร่างรับการกระทำทั้งบนและล่างของผม

        ผมไม่รอให้ตั้มปฏิเสธก็รีบทำให้ตั้มเปลี่ยนมาร้องครางขอร้องผมอีกครั้ง

        อีกครั้ง และอีกครั้ง

        “ป๋า...แรงอีก...อ๊า...”

        

                      By NanZnn ❤

                TBC.......MUI*AUM NC



ขออ่านแบบเต็มไม่คัทได้ที่ไลน์  Line ID : chjkkvdds